Αρχικά συμπεράσματα από την αποτυχία των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό

ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΕΛΙΑΜΕΠ ( Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής)

 

Η πρόσφατη διαπραγματευτική διαδικασία για την επίλυση του Κυπριακού προβλήματος δυστυχώς κατέληξε σε αποτυχία. Αν και η αρνητική έκβαση δεν αποτέλεσε έκπληξη, είναι σημαντική η ουσιαστική κατανόηση των αιτίων που οδήγησαν στην αποτυχία, οι πραγματικές αποστάσεις στις θέσεις των δύο πλευρών σε κρίσιμα ζητήματα –κυρίως σε θέματα ασφαλείας-, καθώς και οι προοπτικές για ενδεχόμενη συνέχιση των διαπραγματεύσεων. Στο πλαίσιο αυτό, και επιθυμώντας να συμβάλει σε μια ουσιαστική συζητήση για ένα από τα κεντρικά ζητήματα για την ελληνική εξωτερική πολιτική, το Ελληνικό Ιδρυμα Ευρωπαϊκής & Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) ζήτησε από καταξιωμένους πανεπιστημιακούς, διπλωμάτες και δημοσιογράφους, με πολύ καλή γνώση του Κυπριακού προβλήματος, να απαντήσουν με λίαν συνοπτικό τρόπο σε δύο ερωτήματα: (1) Πόσο κοντά (ή μακριά) βρέθηκαν οι εμπλεκόμενες πλευρές στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης και (2) Ποια πρέπει να είναι τα επόμενα βήματα.

Παύλος ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ, Πρέσβης ε.τ.

 

Οι ελπίδες για θετική κατάληξη της τελευταίας προσπάθειας επίλυσης του Κυπριακού βασίζονταν στη θετική διάθεση των ηγετών των δύο κοινοτήτων, την ανησυχία, λόγω τουρκικών κυρίως προειδοποιήσεων, ότι πρόκειται για την τελευταία προσπάθεια και τη συμφωνία για Διάσκεψη στην Ελβετία με τις ευλογίες των Ην. Εθνών. Το νέο στοιχείο που περιέπλεξε τις ήδη δύσκολες διαπραγματεύσεις ήταν η για πρώτη φορά συζήτηση μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας του θέματος των Εγγυήσεων και της παραμονής του τουρκικού στρατού στην Κύπρο. Οι διάφορες πτυχές του Κυπριακού έχουν συζητηθεί κατ΄επανάληψη στη μετά το 1974 ιστορία των διαπραγματεύσεων. Οι θέσεις των δύο πλευρών είναι γνωστές, όπως και δυνατότητες συμβιβασμών. Το σχέδιο Αννάν που απορρίφθηκε από την Ε/Κ πλευρά στο δημοψήφισμα του 2004 περιλάμβανε μια εκδοχή αυτών των συμβιβασμών. Ηταν δυνατή η ουσιαστική βελτίωσή του χωρίς αντίστοιχες παραχωρήσεις στους Τ/Κ; Αλλαξε κάτι στο διεθνές περιβάλλον ή στην ισορροπία δυνάμεων στην Κύπρο που να επέτρεπε κάτι τέτοιο; Το πάγωμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας δεν βοήθησε, διότι μειώθηκε, αν όχι έσβησε, η πίεση στην Τουρκία να είναι διαλλακτικότερη στο Κυπριακό για να προωθήσει  την ένταξή της στην ΕΕ. Η δε μείωση της επιρροής των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, που υιοθετούσαν διαχρονικά τις σκληρότερες θέσεις στο Κυπριακό, ειδικά για τις Εγγυήσεις και την παραμονή στρατού, υπερκαλυφθηκε από μια πιο διεκδικητική εξωτερική πολιτική της τουρκικής Κυβέρνησης στον περίγυρό της.

 

Οι προοπτικές για σύντομη επανάληψη των διαπραγματεύσεων είναι μικρές. Πρέπει να καταλαγιάσει η σκόνη που άφησαν πίσω οι Διασκέψεις της Ελβετίας, ίσως να αναδειχθούν νέες ηγεσίες που να μπορέσουν να δουν τα πράγματα με ένα άλλο μάτι. Το βασικό ερώτημα είναι αν θα δεχθεί ποτέ η Τουρκία να χάσει τη δεσπόζουσα θέση που έχει αποκτήσει στην Κύπρο μετά το 1974. Μπορεί άλλωστε να προβεί σε ενέργειες, όπως ήδη απειλεί, που να καταστήσουν πολιτικά απαγορευτική για την Ε/Κ πλευρά τη συμμετοχή σε νέες διαπραγματεύσεις. Εν τω μεταξύ, η κυπριακή Κυβέρνηση θα μπορούσε να διαψεύσει έμπρακτα τον τουρκικό ισχυρισμό και τον Τ/Κ φόβο ότι οι Τουρκοκύπριοι θα κινδύνευαν σε μια ομόσπονδη Κύπρο, κάνοντας νέα ουσιαστικά βήματα προσέγγισης των δύο κοινοτήτων.

 

Μιχάλης ΑΤΤΑΛΙΔΗΣ, πρώην Πρέσβης, πρώην πρύτανης Πανεπιστημίου Λευκωσίας

 

Μόνο αυτοί που παρευρέθηκαν στο  δείπνο της 6ης Ιουλίου γνωρίζουν, ως τώρα, ποιές ακριβώς ήταν  οι θέσεις των πλευρών και πόσο κοντά ή μακρυά βρίσκονταν προς μια «στρατηγική συμφωνία». Και αυτοί διαφωνούν. Ο κ. Έιντε υποστηρίζει ότι μια  συμφωνία που να συμπεριλαμβάνει μηδέν εγγυήσεις αμέσως με την εφαρμογή της λύσης ήταν εφικτή, ενώ ο Πρόεδρος Αναστασιάδης λέει ότι η  Τουρκία δεν ήταν έτοιμη για λύση. Αν τα πράγματα έχουν όπως τα μετέδωσαν οι πέντε  Ελληνοκύπριοι δημοσιογράφοι από την Ελβετία και την Νέα Υόρκη, οι πλευρές δεν έφτασαν κοντά σε «στρατηγική συμφωνία» για την αντικατάσταση της Συνθήκης Εγγύησης με μηχανισμό εφαρμογής λύσης, το μέλλον της στρατιωτικής παρουσίας της Τουρκίας στην Κύπρο, τη μορφή της εκ περιτροπής προεδρίας, των διευθετήσεων ιδιοκτησίας στην τουρκοκυπριακή περιοχή, την «ισότιμη μεταχείριση»  Τούρκων και Ελλήνων πολιτών στην Κύπρο,  αυτών που ο κ. Έιντε ονομάζει «τα έξι στρατηγικά θέματα».  Χάρη στις συγκλίσεις Αναστασιάδη-Ακιντζί, σε κανένα στρατηγικό ζήτημα δεν φαινόταν αδύνατη μια τελική συμφωνία, αλλά   κάποιες  συγκλίσεις εμβολίστηκαν απο απαιτήσεις της Τουρκίας για την μορφή της εκ περιτροπής προεδρίας, τα δικαιώματα Τούρκων υπηκόων στην Κύπρο, την υιοθέτηση της συμφωνίας ως πρωτογενές ευρωπαϊκό δίκαιο, ενώ εκτός πλαισίου Γκουτιέρες ήταν γραπτές προτάσεις και δημόσιες δηλώσεις για το θέμα των εγγυήσεων και στρατευμάτων.

 

Το συμπέρασμα αυτό δεν είναι κατ’ανάγκη ασύμβατο με τη θέση Έιντε ότι στο τελικό δείπνο ο ίδιος έκρινε ότι ήταν εφικτή μια συμφωνία για τις εγγυήσεις και τα στρατεύματα, νοουμένου ότι επήρχετο συμφωνία και στα άλλα στρατηγικά θέματα. Όμως η διαπραγματευτική τακτική Τσαβούσογλου φαίνεται να ήθελε όλες τις ελληνοκυπριακές παραχωρήσεις να γίνουν σε βαθμό δικής του ικανοποίησης, προτού υπάρξει τουρκική δέσμευση ή ακόμη και να αποκαλυφθεί στον Αναστασιάδη η τελική τουρκική θέση για τα θέματα ασφάλειας.

 

Το κόστος της αποτυχίας είναι μεγάλο. Η Τουρκία  αναφέρεται σε αποκήρυξη του πλαισίου του Γενικού Γραμματέα και σε σχέδια Β και Γ, ενώ η πολιτική ενσωμάτωσης των κατεχομένων εδαφών και των τουρκοκυπρίων ουδέποτε ανεστάλη. Σημαντικό τουρκοκυπριακό κόμμα και μικρό ελληνοκυπριακό ανακοινώνουν την απόρριψη της λύσης διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Γι’ αυτούς και άλλους λόγους είναι σημαντικό να διατηρηθεί, όπως ζητούν και τα Ηνωμένα Έθνη, το κεκτημένο των ως τώρα διαπραγματεύσεων, συμπεριλαμβανομένου του πλαισίου Γκουτιέρες, αλλά και να καταβληθεί προσπάθεια θετικής αξιοποίησης της  (αμφίρροπης για την Κύπρο, αλλά και για την Τουρκία και Ευρώπη) δυναμικής των Ευρωτουρκικών σχέσεων ώστε να γίνει μια πιο συστηματική προεργασία ανίχνευσης των τουρκικών θέσεων και προθέσεων από τα Ηνωμένα ΄Εθνη  για να γίνει εφικτή η επανεκκίνηση της διαπραγματευτικής διαδικασίας.

 

 Ανδρέας ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ, Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας και Πρόεδρος του Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων του Πανεπιστημίου Λευκωσίας

 

Παρά τη συνεχή προσαρμογή των ελληνοκυπριακών θέσεων και τη μετατόπιση προς στις τουρκικές θέσεις από το 1977 μέχρι σήμερα, καθώς και τα τελευταία τολμηρά βήματα του Προέδρου Αναστασιάδη, δεν υπήρξε κατάληξη σε περίγραμμα λύσης στο Κραν Μοντάνα και αναδείχθηκε για άλλη μια φορά η αδιαλλαξία της Άγκυρας στο μείζον θέμα της ασφάλειας και των εγγυήσεων. Η Τουρκία θα αποδεχόταν λύση η οποία θα εμβάθυνε και θα νομιμοποιούσε τον στρατηγικό έλεγχο της Κύπρου. Εν ολίγοις είναι δύσκολο έως αδύνατο να υπάρξει λύση που να βελτιώνει το status quo με την υφιστάμενη στάση της Τουρκίας.

 

Ακόμα και εάν η Τουρκία αποδεχόταν την κατάργηση των εγγυήσεων και οδικό χάρτη για αποχώρηση όλων των στρατευμάτων κατοχής, είναι αμφίβολο το κατά πόσον μια τέτοια συμφωνία θα εγκρινόταν σε ένα δημοψήφισμα.  Το ζήτημα της παρθενογένεσης, η εκ περιτροπής προεδρία, οι τέσσερις βασικές ελευθερίες για Τούρκους πολίτες, το εδαφικό, το περιουσιακό είναι μεταξύ των ζητημάτων που δημιουργούν τεράστιο προβληματισμό αλλά και ανησυχίες στους Ελληνοκυπρίους. Επιπρόσθετα, εάν ληφθούν επίσης υπ’ όψιν και τα οικονομικά δεδομένα είναι αμφίβολο το κατά πόσον μια τέτοια διευθέτηση θα ήταν λειτουργική και βιώσιμη.

 

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν όλα τα δεδομένα, η συζήτηση για τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με τη μορφή που πήρε τα τελευταία χρόνια θα πρέπει να διαφοροποιηθεί.  Υπό τις περιστάσεις είναι σημαντικό να μελετηθεί σοβαρά η προοπτική μιας εξελικτικής προσέγγισης. Και τούτο για τρεις τουλάχιστον λόγους: Πρώτον, η υπό συζήτηση λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας συνεπάγεται επιδείνωση του status quo. Δεύτερον, ακόμα και με τις καλύτερες προϋποθέσεις, είναι αδύνατο σε 24 ώρες να πάμε από μια κατάσταση πραγμάτων σε άλλη. Τρίτον, είναι σημαντικό να προχωρήσουμε με σταθερά βήματα που να μην δημιουργούν αβεβαιότητα. Η προσέγγιση αυτή είναι πιο ασφαλής και υπό προϋποθέσεις μπορεί να οδηγήσει σε θετικά αποτελέσματα.

 

Π.Κ. ΙΩΑΚΕΙΜΙΔΗΣ, ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

 

Μια διαπίστωση μπορεί να γίνει με σχετική βεβαιότητα για το τί ακριβώς συνέβη (ή δεν συνέβη) στη Διάσκεψη για την επίλυση του Κυπριακού προβλήματος στο Κραν Μοντανά: λύση δεν υπήρξε γιατί κάποιοι δεν ήθελαν τη λύση. Αυτό άλλωστε προκύπτει αβίαστα και από τη συνέντευξη του ειδικού εκπροσώπου του ΓΓ του ΟΗΕ Εσπεν Μπάρθ Ειντε στο ΚΥΠΕ (22/7/2017). Εάν την ήθελαν, υπήρχαν όλα τα στοιχεία στο τραπέζι που θα επέτρεπαν εκείνες τις διατυπώσεις-ρυθμίσεις  που θα οδηγούσαν στους έντιμους συμβιβασμούς για τη «δίκαιη και βιώσιμη λύση» με βάση τις  αρχές του ΟΗΕ και του κεκτημένου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είχαμε φθάσει τόσο κοντά. Η Τουρκία έκανε κάποια βήματα που στο παρελθόν τα θεωρούσαμε αδιανόητα. Γι’ αυτό ας  αποφύγουμε τα εύκολα  συμπεράσματα και το εξ’ίσου εύκολο παιγνίδι (το γνωστό blame game) της επίρριψης των ευθυνών στη μία πλευρά. Οι διαχρονικές ευθύνες της Τουρκίας είναι δεδομένες. Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση η κατάσταση είναι πιο σύνθετη με αφανείς αφετηρίες. Ο Ε. Ειντε λέει ήδη υπαινικτικά ότι «η ευθύνη για την αποτυχία είναι συλλογική».

Το τι θα γίνει απ’ εδώ και πέρα είναι εν πολλοίς άγνωστο. Όλα τα επώδυνα σενάρια είναι ανοιχτά μέχρι το πλέον ζημιογόνο. Ωστόσο είναι σημαντικό η οποιαδήποτε προσπάθεια λύσης να καταβληθεί προσπάθεια να παραμείνει μέσα στο πλαίσιο των παραμέτρων του ΟΗΕ και του κεκτημένου της Ένωσης. Και οπωσδήποτε θα πρέπει να εξεταστεί η δυνατότητα να αξιοποιηθεί η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο για μια έσχατη προσπάθεια τελικής λύσης σε ανώτατο πολιτικό  επίπεδο,  όσο δύσκολο κι αν είναι κάτι τέτοιο.

Δημήτρης ΚΑΙΡΙΔΗΣ, Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, Πάντειο Πανεπιστήμιο

 

Η αποτυχία των πρόσφατων συνομιλιών για την επίλυση του Κυπριακού προβλήματος απέδειξε για μια ακόμα φορά ότι οι δυνάμεις του status quo υπέρ μιας διαιρεμένης Κύπρου υπερισχύουν όσων επιθυμούν την επανένωση. Επιβεβαιώθηκαν έτσι οι έμπειροι παρατηρητές που παραδοσιακά στοιχημάτιζαν υπέρ της αποτυχίας και διαψεύστηκαν οι λίγοι αισιόδοξοι που πίστεψαν ότι το δίδυμο Αναστασιάδη-Ακιντζί θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά. Η απογοήτευση δεν μπορεί παρά να είναι μεγάλη, γιατί αν δεν μπορούν να βρουν τη λύση αυτοί οι δύο, που θεωρούνται οι πλέον διαλλακτικοί ηγέτες στις δυο πλευρές της Κύπρου, ποιος μπορεί; Η αλήθεια είναι ότι η όποια λύση δεν μπορεί παρά να αποτελεί έναν περίπλοκο, δυσλειτουργικό και, εν ολίγοις, επώδυνο συμβιβασμό που θα είναι ευάλωτος στις πάντα ισχυρές επιθέσεις του εθνικο-λαϊκισμού. Η προσδοκία του κέρδους από την εξόρυξη των υδρογονανθράκων στα ανοικτά της Κύπρου, που η λύση θα διευκόλυνε, σε συνδυασμό με την ευρύτερη ανάπτυξη που η επανένωση υποτίθεται ότι θα πυροδοτούσε, δεν στάθηκε ικανή να κάμψει την από δεκαετίες καλλιεργημένη καχυποψία μεταξύ των εμπλεκόμενων πλευρών.

 

Το βέβαιο είναι ότι λύση δεν μπορεί να υπάρξει όσο κι αν τη θέλει ο διεθνής παράγοντας, και μάλιστα η Ευρώπη που εναγωνίως αναζήτησε στην Κύπρο μια διεθνή επιτυχία, αν δεν την επιθυμούν πραγματικά οι άμεσα ενδιαφερόμενοι. Αξίζει να θυμηθεί κανείς ότι α) στη μακρόχρονη πορεία του Κυπριακού όλες οι διεθνείς πρωτοβουλίες για την επίλυσή του απέτυχαν, β) η μόνη επιτυχής προσπάθεια προήλθε από τη συνεννόηση της Ελλάδας με την Τουρκία το 1959, για την οποία η τότε ελληνική κυβέρνηση πλήρωσε βαρύ πολιτικό τίμημα και γ) η εθνική μνήμη συχνά αποθεώνει όσους δημιούργησαν και περιέπλεξαν το πρόβλημα σε βάρος των λίγων γενναίων που είχαν το θάρρος να προσπαθούν να το λύσουν. Μέσα σε αυτό το απογοητευτικό πλαίσιο, η σημερινή ελληνική κυβέρνηση εμφανίστηκε να ενδιαφέρεται όχι τόσο για τη λύση όσο να μην χρεωθεί την αποτυχία επίτευξής της, πράγμα που μάλλον κατάφερε.

 

Με αυτά και με τα άλλα, η διχοτόμηση παγιώνεται με θύματα τόσο τους Ελληνοκύπριους που θα παραμείνουν (α) απωθημένοι νότια της γραμμής που ο Αττίλας βίαια χάραξε το 1974 και (β) υπό τη μόνιμη στρατιωτική απειλή μιας ολοένα και πιο απρόβλεπτης Τουρκίας, όσο και οι Τουρκοκύπριοι που παραμένουν (α) απομονωμένοι διεθνώς και (β) δορυφοροποιημένοι από μια ηγεμονική Τουρκία από την οποία θα προτιμούσαν να κρατήσουν αποστάσεις, μιας κι έτσι οδηγούνται στον άνευ όρων εκτουρκισμό τους. Έτσι, το δράμα της Κύπρου δεν βρίσκει λύτρωση στο όνομα της υπεράσπισης του εθνικού συμφέροντος, των εθνικών δικαίων, της διεθνούς νομιμότητας και άλλων βαρύγδουπων αναφορών που οι πολιτικές ηγεσίες έχουν μάθει να χρησιμοποιούν για να κρύβουν τη λιποψυχία τους.

 

Σταύρος ΛΥΓΕΡΟΣ, δημοσιογράφος, Συντονιστής του stavroslygeros.gr

 

Μέχρι το 2015, το ζήτημα των εγγυήσεων δεν ήταν πρόβλημα για την επίτευξη λύσης στο Κυπριακό. Και οι δύο πλευρές θεωρούσαν ότι με κάποιον αναθεωρημένο τρόπο αυτές θα διατηρούνταν. Πρόβλημα ήταν η αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων, αλλά και σ’ αυτό είχε διαμορφωθεί ένα πεδίο σύγκλισης. Ο μεγάλος όγκος θα αποχωρούσε στο πλαίσιο ενός πολύχρονου χρονοδιαγράμματος και θα παρέμεναν δύο αποσπάσματα, όπως περίπου προβλεπόταν στις συμφωνίες 1959-60. Όταν η Αθήνα επιτέλους υιοθέτησε τη θέση για κατάργηση 

των εγγυήσεων και για την πλήρη αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων (στο πλαίσιο ενός σφιχτού χρονοδιαγράμματος), προσέκρουσε στον σκληρό πυρήνα της τουρκικής στρατηγικής για την Κύπρο. Για την Άγκυρα το Κυπριακό δεν είναι θέμα προστασίας των Τουρκοκυπρίων, αλλά κρίσιμο ζήτημα γεωπολιτικής. Η ανακάλυψη, μάλιστα, ενεργειακών κοιτασμάτων ενισχύει τη βούλησή της να είναι πολιτικά-στρατιωτικά παρούσα και να ασκεί έμμεσο έλεγχο στη Μεγαλόνησο.

 

Με άλλα λόγια, η Τουρκία δεν συζητάει το ενδεχόμενο να αποσυρθεί από την Κύπρο, όποια υποχώρηση και αν κάνουν οι Ελληνοκύπριοι στα άλλα ζητήματα. Αυτό φάνηκε καθαρά όταν στην πρόσφατη Πενταμερή Διάσκεψη ο πρόεδρος Αναστασιάδης κατέθεσε μία πρόταση που στη λεγόμενη εσωτερική πτυχή ικανοποιούσε σε πολύ μεγάλο βαθμό τις τουρκοκυπριακές απαιτήσεις. Ο Τσαβούσογλου παρέμεινε ανένδοτος και έφθασε να δηλώσει ότι ο τουρκικός στρατός θα μείνει στην Κύπρο και ίσως χρησιμοποιηθεί.

 

Δεδομένου ότι δεν πρόκειται για θέση του Ερντογάν, αλλά για εθνική τουρκική θέση, δεν πιστεύω ότι υπάρχει προοπτική συμφωνίας όσο τουλάχιστον η Αθήνα θα παραμείνει αμετακίνητη στη δική της σημερινή γραμμή. Γι’ αυτό και έχει κρίσιμη σημασία η ΝΔ και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης να ξεκαθαρίσουν από τώρα εάν υιοθετούν ή όχι την πολιτική που ακολούθησε ο Κοτζιάς. Εάν ναι, θα ήταν χρήσιμο αυτό να επικυρωθεί από μία σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών και ακόμα καλύτερα από ένα ψήφισμα της Βουλής. Αυτό θα προσέδιδε αυξημένη νομιμοποίηση και θα απέτρεπε την άσκηση πιέσεων στην Ελλάδα (σήμερα και αύριο) για αλλαγή στάσης.

 

Άγγελος ΣΥΡΙΓΟΣ, Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου & Εξωτερικής Πολιτικής, Πάντειο Πανεπιστήμιο

 

Η εντός εξαμήνου κατάρρευση δύο διασκέψεων του ΟΗΕ για το Κυπριακό εν μέρει μόνον δικαιολογείται από την προχειρότητα που προετοιμάσθηκαν. Εδώ και μήνες οι διαπραγματεύσεις έχουν περιέλθει σε ουσιαστικό αδιέξοδο. Έχουν αγγίξει τον πυρήνα των αντιλήψεων για το ρόλο της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο και τη σημασία που έχει για αυτήν ο έλεγχος της Κύπρου. Είναι προφανές ότι περιθώριο ευρέσεως κοινού τόπου είναι πρακτικώς αδύνατο.

 

Τους επόμενους μήνες οι Τούρκοι θα επιδιώξουν μέσω εντάσεων να δημιουργήσουν την εντύπωση υπάρξεως γκρίζων περιοχών αμφισβητούμενης κυριαρχίας εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Η λογική τους είναι απλή. Οι σοβαρές πετρελαϊκές εταιρείες θα ξανασκεφθούν να επενδύσουν σε μία ασταθή περιοχή με εκατέρωθεν διεκδικήσεις. Στόχος της ελληνικής πλευράς πρέπει να είναι η  πλήρης εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων νοτίως της Κύπρου από την Κυπριακή Δημοκρατία και η δημιουργία ενεργειακού διαδρόμου προς την Ελλάδα. Σε περίπτωση ανακαλύψεως μεγάλων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για την οικονομική βιωσιμότητα ενός θαλάσσιου αγωγού φυσικού αερίου προς την Ελλάδα και Ευρώπη. Η πόντιση ενός καλωδίου ηλεκτρικού ρεύματος μεταξύ Ελλάδος-Κύπρου-Ισραήλ μπορεί να αποδειχθεί πιο αποτελεσματική και κυρίως πιο άμεση.

 

Η συνέχιση των πολυμερών σχημάτων συνεργασίας στην ανατολική Μεσόγειο με άξονα την Ελλάδα και την Κύπρο καλύπτει ένα κενό στην ασφάλεια της Ευρώπης και της Δύσεως. Δεν αρκεί όμως να είμαστε σημεία σταθερότητας στην περιοχή. Πρέπει να καταδειχθεί ότι τα συμφέροντα της Δύσεως εξυπηρετούνται από τη στήριξη των δύο χωρών. Ως εθνική πολιτική παραμένει η ανατροπή της τουρκικής πολιτικής εις βάρος του ελληνισμού στην ανατολική Μεσόγειο. Υπ’ αυτό το πρίσμα, ο επόμενος γύρος των συνομιλιών, οψέποτε ξαναρχίσουν, θα έχει ύστερα από πολλά χρόνια κυρίαρχο πάνω στο τραπέζι το θέμα της αποχωρήσεως των τουρκικών στρατευμάτων.

 

Χάρης ΤΖΗΜΗΤΡΑΣ, Διευθυντής Κυπριακού Κέντρου του Ινστιτούτου του Όσλο για την Ειρήνη

 

Ακόμα κι αν η – πρόωρη – διάσκεψη για την Κύπρο ήταν επιτυχής, αυτό δεν θα ισοδυναμούσε με άμεση, αυτόματη λύση του Κυπριακού. Θα σηματοδοτούσε μόνο την υπερπήδηση του πρώτου εμποδίου. Οι δύο επόμενες προκλήσεις θα ήταν η έγκριση της πρότασης σε δυο δημοψηφίσματα και η βιωσιμότητα της λύσης. Κανένα από τα δύο δεν θα πρέπει να λαμβάνεται ως δεδομένο. Ταυτόχρονα, όλες οι πλευρές φαίνεται ανέκαθεν να όριζαν τη λύση διαφορετικά. Έτσι, η προσδοκία από την κάθε πλευρά σχεδόν πλήρους υποχώρησης της άλλης ως προαπαιτούμενου, είναι ανεδαφική και δημιουργεί συνθήκες μηδενικού αποτελέσματος που είναι καταδικασμένο να αποτύχει σε παράλληλα δημοψηφίσματα. Πάντως, ακόμα και αν η Τουρκία συναινούσε σε απόσυρση των στρατευμάτων – που θα προβλημάτιζε τους Τουρκοκύπριους – αυτό δεν θα αντιστοιχούσε σε πλήρη αποχώρησή της. Η Τουρκία μπορεί να μην ενδιαφέρεται πια με τον ίδιο τρόπο για τη στρατιωτική της παρουσία στη Κύπρο, αλλά η βούλησή της για συνεχιζόμενη εμπλοκή της με πολιτικούς όρους δε θα πρέπει να αμφισβητείται. Συγχρόνως, θα ήταν σχεδόν απίθανο οι Ελληνοκύπριοι να αποδεχθούν σχέδιο που να προνοεί την παρουσία ή εμπλοκή της Τουρκίας. Εν πάση περιπτώσει, αν και τα ζητήματα της ασφάλειας και των εγγυήσεων είναι ουσιαστικά, δεν είναι τα μόνα. Φαίνεται ότι και σε σειρά άλλων ζητημάτων που άπτονται της εσωτερικής πτυχής του Κυπριακού δεν υπήρξαν τελικές συγκλίσεις. Επίσης, η καχυποψία και η σαφής έλλειψη εμπιστοσύνης υπήρξαν πρόδηλες ως το τέλος. Με την έννοια αυτή, ίσως να μη φτάσαμε ποτέ αληθινά κοντά στην προοπτική λύσης.

 

Πλέον, ως πιθανότερο σενάριο φαίνεται η διατήρηση της σημερινής κατάστασης, αλλά με ενδεχόμενο την περαιτέρω ενίσχυση των δεσμών Τουρκίας και Τουρκοκυπρίων. Πάντως το ενδεχόμενο άμεσης διχοτόμησης ή προσάρτησης φαίνεται απομακρυσμένο, γιατί στην παρούσα φάση δεν θα εξυπηρετούσε κανέναν. Εκείνο όμως που αναδείχθηκε από την κατάρρευση της διαδικασίας είναι η αποδόμηση και χρεωκοπία της επιλογής του συνολικού διακανονισμού (comprehensive settlement) πάνω στην αρχή ότι τίποτε δεν θεωρείται συμφωνημένο έως ότου συμφωνηθούν όλα. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τη μεγάλη απόσταση που χωρίζει τις δυο κοινότητες, καταδεικνύει την ανάγκη για επαναπροσδιορισμό της προσέγγισης συνολικά και αλλαγή της μεθοδολογίας με βασικούς πυλώνες την ανάληψη πρωτοβουλιών γεφύρωσης του χάσματος σε επίπεδο βάσης πληθυσμού, την οικοδόμηση εμπιστοσύνης και την σταδιακή επαναπροσέγγιση.

 

Θεόδωρος ΤΣΑΚΙΡΗΣ, Επίκουρος Καθηγητής Γεωπολιτικής και Ενεργειακής Πολιτικής, Πανεπιστήμιο Λευκωσίας

 

Η διαπραγματευτική «Οδύσσεια» του Κράνς Μοντανά που κατέληξε σε ένα προδιαγεγραμμένο αδιέξοδο θα πρέπει να αποτελέσει αφετηρία ουσιαστικής περισυλλογής και δημιουργικής ενδοσκόπησης. Ωστόσο, το γεγονός ότι πήγαμε σε αμφότερες τις συσκέψεις απροετοίμαστοι κατά τρόπο βεβιασμένο ήταν κάτι περισσότερο από εμφανές. Αρκεί κανείς να θυμηθεί τις αυτό-αναιρέσεις των κόκκινων γραμμών που ο κ. Αναστασιάδης έθετε δημοσίως κατά τις εβδομάδες που προηγήθηκαν του επιβλαβέστερου δείπνου που έλαβε χώρα στη Νέα Υόρκη τον περασμένο Ιούνιο.

Εκεί ο κ. Αναστασιάδης αποδέχθηκε να δώσει στον κ. Έϊντε ρόλο οιωνοί επιδιαιτητή με αποτέλεσμα να υποχρεωθεί να θεωρήσει μια ημέρα πριν την έναρξη του Κράνς Μοντανά ότι το κείμενο του κ. Έιντε δεν ήταν ούτε κοινό, ούτε δεσμευτικό και ούτε καν κείμενο επί των οποίων θα συζητούσαν οι πέντε πλευρές της διάσκεψης. Το φιλοτουρκικά ετεροβαρές κείμενο Έιντε προφανώς όμως και έμεινε στο τραπέζι και αποτέλεσε τη βάση των βρετανο-τουρκικών προτάσεων που επανάφεραν στο προσκήνιο τις ιδέες του Σχεδίου Ανάν περί μιας Συνθήκης Εφαρμογής με βασικό γνώμονα να πάρουν όλες οι εγγυήτριες δυνάμεις από μια στρατιωτική βάση και να αναβαπτιστεί το αποικιοκρατικό σύστημα που δημιούργησαν οι συνθήκες εγγυήσεων και συμμαχίας του 1960.

 

Οι λεόντειες υποχωρήσεις του κ. Αναστασιάδη στα εσωτερικά κεφάλαια με τις οποίες υπολόγιζε ότι θα εξέθετε την Τουρκία στις 4 Ιουλίου ήταν τόσο  κραυγαλέες που θα καθιστούσαν τη λύση θνησιγενή ακόμη και εάν αυτή περνούσε από τους Ε/Κ στο δημοψήφισμα κάτι το εξαιρετικά αμφίβολο καθώς παρέδιδε δικαιώματα βέτο και εκ περιτροπής προεδρίας στους Τ/Κ. Ακόμη και στον τομέα της ασφάλειας, ωστόσο, ο κ. Αναστασιάδης υποχώρησε από τις αρχικές θέσεις που είχε διατυπώσει στη Γενεύη καθώς αποδέχθηκε την παραμονή απροσδιόριστου αριθμού τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα ακόμη και ΜΕΤΑ την έναρξη εφαρμογής της συμφωνίας και ενώ στο μεταξύ θα έχουν αποκτήσει.

*Οι απόψεις που διατυπώνονται είναι προσωπικές

Άιντα: Μόνο οι δύο πλευρές μπορούν να αναστήσουν την διαδικασία

Νεκρή θεωρεί ο απερχόμενος για να πολιτευθεί στην Νορβηγία ειδικός σύμβουλος του γ.γ. του ΟΗΕ, Έσπεν Άιντα, την διαδικασία των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό. Αυτό συνάγεται από την δήλωση του ότι «η  ανάσταση της διαδικασίας για το Κυπριακό, που έληξε στο Κραν Μοντανά , δεν μπορεί να γίνει από τα Ηνωμένα `Εθνη, αλλά μέσω μιας συμφωνίας των δυο πλευρών, και εάν αυτές συμφωνήσουν , τότε ο ΓΓ των ΗΕ θα είναι παρών ».

Ο Άιντα είχε (3.8.2017) χωριστές συναντήσεις με τους ηγέτες των δύο κοινοτήτων. Πρώτα συνάντησε τον Νίκο Αναστασιάδη . Μετά την συνάντηση σε ερώτηση δημοσιογράφου,  αν τα ΗΕ πιστεύουν πως η διαδικασία που έληξε στο Κραν Μοντανά  είναι νεκρή ή μπορεί να συνεχιστεί , ο κ. Άιντα είπε πως η διαδικασία, που οδήγησε στο Κραν Μοντανά  έληξε εκεί, αλλά , σημείωσε, αυτό δεν σημαίνει πως «δεν μπορεί να αναστηθεί».

Ανέφερε ότι κατά την εκτίμηση του αποτελεί μια συναντίληψη  πως δεν μπορεί ( η διαδικασία) να αναστηθεί από τα ΗΕ. «Η ανάσταση θα πρέπει να γίνει από εδώ και σε αρμονία και μέσω συμφωνίας των πλευρών».

Ο κ. Άιντα  είπε πως αυτή ήταν η τελευταία του συνάντηση με τον κ. Αναστασιάδη υπό την ιδιότητα του ως ειδικός σύμβουλος του Γ.Γ. του ΟΗΕ. «Είχαμε μια καλή, φιλική συζήτηση για την κοινή μας εμπειρία σε αυτή τη διαδικασία», ανέφερε.

Είπε πως έχει ανάμεικτα αισθήματα για το γεγονός ότι φεύγει από την Κύπρο. «Νομίζω ότι πετύχαμε πολλά σε αυτή τη διαδικασία και ότι ο κ. Αναστασιάδης και ο κ. Ακιντζί, με τη βοήθειά μας και με όλη τη διεθνή υποστήριξη και την υποστήριξη από τον κόσμο εδώ στην Κύπρο, κατάφεραν να προχωρήσει αυτή η διαδικασία πιο πολύ από τους άλλους  ηγέτες πριν από αυτούς».

 

Αλλά την ίδια στιγμή, σημείωσε, « δεν μπορούμε να κρύψουμε το γεγονός ότι δεν πετύχαμε να λύσουμε το πρόβλημα».

Επίσης , επεσήμανε πως υπάρχουν « μεγάλα και περίπλοκα ζητήματα», σημειώνοντας πως αυτό που έμεινε από αυτή τη φάση είναι μια καλύτερη κατανόηση για το πού μπορεί να βρεθεί μια συμφωνία, "αν  θα υπάρξει μια νέα προσπάθεια, και εάν κάποιος προσπαθήσει ξανά".

Ο Ν. Αναστασιάδη πρόσφερε  στον κ. Άιντα ασημένιο ομοίωμα του καραβιού της Κερύνειας ως αναμνηστικό δώρο για τις προσπάθειες επανένωσης της Κύπρου.

Στην συνέχεια ο κ. Άιντα είχε συνάντηση με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη, Μουσταφά Ακιντζί. Στις δηλώσεις του τόνισε                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    ότι η λύση πρέπει να ανήκει στους Κύπριους, προσθέτοντας ότι τα ΗΕ δεν μπορούν να την επιβάλουν και δεν θα την επιβάλουν. Σημείωσε ότι ο ΓΓ έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι βρίσκεται στην διάθεση τους,  αλλά τα Ηνωμένα Έθνη δεν πρόκειται να ξεκινήσουν νέα πρωτοβουλία.

Ο στόχος πρόσθεσε, είναι η επίτευξη μιας λύσης ομοσπονδίας με σύγχρονο καθεστώς ασφαλείας. Πραγματική αλλαγή στη διαδικασία σημειώθηκε, όταν ανέλαβε ο κ.  Ακιντζί ως Τουρκοκύπριος  ηγέτης, σημείωσε ο Έσπεν ‘Αιντα. Αναμνηστικό δώρο  κατασκευασμένο, επίσης, από ασήμι, πρόσφερε και ο κ. Ακιντζί.

Ο  κ. Άιντα έδωσε αποχαιρετιστήρια δεξίωση στο «Λήδρα Πάλλας» , στην «νεκρή ζώνη» της Λευκωσίας, στην οποία παρέστησαν ο οι κύριοι Αναστασιάδης και Ακιντζί. Ήταν η πρώτη τους συνάντηση , μετά την αποτυχία της διάσκεψης  του Κράν Μοντανά. Οι δύο ηγέτες αντάλλαξαν χειραψία και είχαν σύντομη συνομιλία.

Μιλώντας στους παρευρισκόμενους ο Έσπεν Άιντα δήλωσε  ότι «θα ήταν χαρούμενος εάν, αντί αποχαιρετισμού, η δεξίωση δινόταν για  εορτασμό της λύσης του Κυπριακού».

Ο Έσπεν  Άιντα είπε ακόμα ότι, αν και κατηγορήθηκε για αισιοδοξία, ο ίδιος θεωρεί ότι ήταν ταυτόχρονα ρεαλιστής. Αναφερόμενος στους ηγέτες είπε ότι παρότι συναντήθηκαν 70 φορές, δεν τα κατάφεραν να επιλύσουν το Κυπριακό. Σημείωσε πάντως ότι «υπήρξαν σοβαρά προβλήματα» και πρόσθεσε ότι όσοι βρίσκονται εκτός συνομιλιών δεν πρέπει να αντιμετωπίζουν με ευκολία αυτούς που βρίσκονται εντός.

Ο Έσπεν  Άιντα τόνισε ότι «έγινε μια σοβαρή προσπάθεια και από τους δύο ηγέτες για μια πραγματική ομοσπονδία στην Κύπρο, που θα ήταν δημοκρατική και οικονομικά βιώσιμη».

Επίσης, επεσήμανε ότι «κατέστη εφικτό να συζητηθεί ένα νέο σκεπτικό για την ασφάλεια».

Αναφερόμενος στην έκθεση των Ηνωμένων Εθνών ο κ. Άιντα είπε ότι θα συμμετάσχει και ο ίδιος στην συγγραφή της και διαβεβαίωσε  ότι «τα Ηνωμένα Έθνη θα είναι δίκαια».

Ο κ. Άιντα ανέφερε  ότι η καλύτερη λύση για τον ίδιο «είναι μια ευρωπαϊκή λύση διζωνικής, δικοινωτικής Ομοσπονδίας. «Αυτό είναι το όραμα μου και δεν πιστεύω ότι έχω λάθος όραμα», επεσήμανε. 

Α. ΒΙΚΕΤΟΣ

ΦΩΤΟ: ΣΤ.ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

 

Εσύ, πόσο Μακαριακός είσαι;

Ήταν –σχεδόν– όλοι τους εκεί. Θρησκευτική, πολιτική και στρατιωτική ηγεσία. Υπουργοί, βουλευτές, αρχηγοί κομμάτων και υποψήφιοι πρόεδροι. Σιγά που θα ‘χανε κανείς το φετινό μνημόσυνο του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στον Κύκκο. Σαράντα χρόνια είναι αυτά, να μην εκμεταλλευτούν την ευκαιρία που τους έλαχε –μεσούσης της προεκλογικής περιόδου– για επιμνημόσυνους λόγους επετειακού χαρακτήρα; Στον ουρανό την έψαχναν, στο Θρονί τη βρήκαν! Διότι, όπως είπε και ο τέως Πρόεδρος της Βουλής Γιαννάκης Ομήρου, «Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, πρέπει να στραφούμε στο Θρονί». Ωσάν να πρόκειται για κάποια νέα θρησκεία ή ιδεολογία, την οποία οφείλουμε να ασπαστούμε.

 

Ασχέτως, αν εδώ και 40 χρόνια το όνομα του Μακαρίου χρησιμοποιείται πολύ περισσότερο σαν «μονάδα μέτρησης λαϊκής αποδοχής». Λες και όποιος υμνήσει παραπάνω τον εθνάρχη θα καταφέρει να γίνει ο ίδιος εθνάρχης. Όσο πιο μεγάλα λόγια και διθυραμβικές ομιλίες τόσο πιο πολλοί –θέλουν να πιστεύουν– είναι και οι πόντοι εκτίμησης στις μακαριακές μάζες.

 

«Η παρακαταθήκη από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο όπως τη ζήσαμε τότε, εκείνα τα τραγικά χρόνια, ήταν να παραμείνουμε πιστοί στον Θεό και στην Ελλάδα», μας είπε η πρόεδρος της Αλληλεγγύης Ελένη Θεοχάρους. Για παρακαταθήκες που «εξακολουθούν να αποτελούν φάρο και καθοδήγηση για τον κυπριακό λαό και την πολιτική ηγεσία» έκανε λόγο και ο βουλευτής του ΑΚΕΛ Γιώργος Γεωργίου. Ενώ οι τρεις υποψήφιοι για την Προεδρία της Δημοκρατίας εστίασαν στην τόλμη και την αγωνιστικότητα του Εθνάρχη, παρακινώντας μας να πάρουμε διδάγματα απ’ αυτό το «σύμβολο αντίστασης και διαφύλαξης των εθνικών συμφερόντων του λαού της Κύπρου».

  Της  Βασιλική Ζήνωνος  ("Φιλελεύθερος" 1.8.2017)* 

Τους ακούς έναν-έναν κι όλους μαζεμένους και διερωτάσαι πώς θα μπορέσει αυτός ο τόπος να κάνει μισό βήμα μπροστά όταν, για 40 τόσα χρόνια, ανταγωνίζονται στο ποιος θα γράψει την καλύτερη «αγιογραφία» του Μακαρίου. Κολλημένοι σε μια αμφιλεγόμενη ηγετική μορφή, που μας άφησε για παρακαταθήκη ένα εξίσου αμφιλεγόμενο Σύνταγμα και μια βάση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας για διευθέτηση του κυπριακού προβλήματος. Είναι καλά και τα λόγια, είναι καλοί και ύμνοι. Η κριτική, όμως, πού πάει; Προφανώς, δεν βολεύει σε προεδρικές περιόδους. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Θρονί. Επιλέγουμε τα σίγουρα, τα δοκιμασμένα και ανώδυνα. Πατάμε επάνω τους και ξεκινάμε να στήνουμε… εθναρχικές καριέρες!

 *Το κείμενο εκφράζει τις προσωπικές απόψεις της συγγραφέως

Μνήμη Ευαγγελίας Τζιαρρή.

Συμπληρώθηκαν σήμερα 22 χρόνια από την μέρα , που έφυγε από την ζωή η Ευαγγελία Τζιαρρή, ψυχή ευγενική και ταλαντούχος μουσικός. Το νήμα της ζωής της κόπηκε στα 30 της χρόνια σε οδικό δυστύχημα στην Ιταλία. Έκανε σχέδια για τον γάμο της και ένα δικό της ωδείο στις Βρυξέλλες.

Ο αδόκητος θάνατος της προκάλεσε μεγάλο πόνο, ωστόσο οι  γονείς , οι αδελφές της και φίλοι, που τους συμπαραστάθηκαν, δημιούργησαν το    «Μουσικό Ίδρυμα Ευαγγελία Τζιαρρή» για να την τιμήσουν και να διατηρήσουν ζωντανή την μνήμη της και την αγάπη της για την μουσική, την οποία είχε εκδηλώσει από τα τέσσερα της χρόνια. Τότε άρχισε πιάνο στην Ελληνική Μουσική Ακαδημία με τη Νόρα Κάρασικ. Σε ηλικία 9 χρόνων συνέχισε στο Ευρωπαϊκό Ωδείο με τη Λίτσα Κουταλάρη-Ιωάννου και παρά την μικρή της ηλικία  πήρε την απόφαση να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μουσική. Έδωσε το πρώτο της ρεσιτάλ στη Λάρνακα σε ηλικία 15 χρόνων και τον επόμενο χρόνο έδωσε ρεσιτάλ με τη Μαριάννα Χατζηνικολάου για 4 χέρια.

 Στα 17 της χρόνια της δόθηκε η ευκαιρία να παίξει ως  σολίστ με ορχήστρα. Το 1983 πήρε το δίπλωμά της από το Ευρωπαϊκό Ωδείο και το L.R.S.M. (performing) των Royal Schools of Music της Αγγλίας.

Στη συνέχεια  έγινε δεκτή στο Conservatoire Royale de Musique των Βρυξελλών, όπου μελέτησε με τη Sonjia Anschultzs. Απεφοίτησε το 1987  με πρώτο βραβείο 'Premier Prix' και αναδείχθηκε η καλύτερη απόφοιτος της χρονιάς. Παράλληλα συμπλήρωσε τις σπουδές της, παρακολουθώντας μαθήματα μουσικής δωματίου. Στις διπλωματικές εξετάσεις  αναδείχθηκε  πρώτη. Το 1991 πήρε το 'Diplome Superieur' (Ανώτατο Δίπλωμα).

 Η Ευαγγελία Τζιαρρή έδωσε με μεγάλη επιτυχία διάφορα ρεσιτάλ στο Βέλγιο, την Ελβετία, τη Βουλγαρία και την Κύπρο. Έπαιξε σε κονσέρτο, στο οποίο έλαβε μέρος και ο διάσημος πιανίστας Jean-Claude Van den Eyden. Έδωσε επίσης κονσέρτα μουσικής δωματίου. Παράλληλα με τις σπουδές της και τις ερμηνευτικές δραστηριότητές της δίδασκε σε διάφορες Ακαδημίες Μουσικής και στο Conservatoire των Βρυξελλών.

 

Το «Μουσικό Ίδρυμα Ευαγγελία Τζιαρρή» (Τ.Θ. 42257, 6532 Λάρνακα τηλ 24817737) είναι μη κερδοσκοπικός οργανισμός , ο οποίος συντηρείται από χορηγίες με βασικούς υποστηρικτές  το Δήμο Λάρνακας και τις Πολιτιστικές Υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού. Διοικείται από Επιτροπή και έχει καλλιτεχνικό σύμβουλο τον διακεκριμένο πιανίστα Μαρτίνο Τυρίμο.

Βασικοί σκοποί του Ιδρύματος είναι η διοργάνωση μουσικών εκδηλώσεων και η ενίσχυση της προσπάθειας των νέων ταλέντων για μουσικές σπουδές στην Κύπρο και το εξωτερικό. Επίσης, κάθε  χρόνο οργανώνει Διεθνή Διαγωνισμός Πιάνου.  

Το «Μουσικό Ίδρυμα Ευαγγελία Τζιαρρή», πέρα από την πολύτιμη συνεισφορά του στην προαγωγή της μουσικής παιδείας στην Κύπρο και γενικά στο πολιτιστικό γίγνεσθαι, ξεχωρίζει , γιατί επιτελεί το έργο του με την ιδιαίτερη  σεμνότητα που διακρίνει την οικογένεια Τζιαρρή.   

Ας αναπαύονται εν ειρήνη η Ευαγγελία και ο πατέρας της Νίκος, πρώτος πρόεδρος της Επιτροπής του Ιδρύματος. Σίγουρα, οι ψυχές τους θα χαίρονται από το έργο , που επιτελεί το Ίδρυμα.

 

 

Ο διαπραγματευτής Α. Μαυρογιάννης

Φίλτατος ο διαπραγματευτής , Ανδρέας Μαυρογιάννης. Ωστόσο , κάνει επιλεκτικά δηλώσεις στον τύπο και δίνει συνεντεύξεις , βασικά στο ΡΙΚ. Επίσης, έκανε και κάποιες ομιλίες αναφορικά με την πορεία των διαπραγματεύσεων.   Σήμερα το πρωί στις περίπου στις 07:15  τον άκουσα να μιλά μέχρι τις 08:50 στο Πρωϊνό Δρομολόγιο του ΡΙΚ για την διάσκεψη του Κραν Μοντανά και ιδιαίτερα για το θέμα των πρακτικών . Όπως είπε στη δημοσιότητα σήμερα θα δοθεί απόσπασμα από τα πρακτικά του δείπνου της 6ης Ιουλίου , που κράτησε ο ίδιος.

 

Στο διάστημα , που ο πρέσβης κ. Μαυρογιάννης είναι διαπραγματευτής, του ζήτησα δύο –τρεις φορές συνέντευξη. Η απάντηση του ήταν ότι μπορούσε να με δεχθεί στο γραφείο του- πράγμα που έγινε – για συζήτηση , αλλά μου ανέφερε ότι δεν μπορεί να δώσει συνέντευξη. Μάλιστα, με δέσμευσε ότι δεν θα χρησιμοποιήσω αυτά , που μου είπε. Του υποσχέθηκα ότι θα το κάνω και τήρησα την υπόσχεση. Σε μια συνάντηση μου εξήγησε ότι , όταν μιλά είναι , μετά από οδηγίες του προέδρου. Του είπα να θέσει το θέμα , ώστε να πάρει άδεια για μια συνέντευξη στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. Δεν έγινε τίποτε .

 

Κοντολογίς , πρόκειται για δυσμενή διάκριση προς τον τύπο, η οποία είναι απαράδεκτη. Όταν δεν δίνεις συνεντεύξεις αυτό πρέπει να ισχύει για όλα τα μέσα και όχι να ισχύει «αλά κάρτα»! Όλα τα άλλα κ. διαπραγματευτή είναι , με όλη την εκτίμηση, «προφάσεις εν αμαρτίαις» , όπως είπε προχθές ο κυβερνητικός εκπρόσωπος , Νίκος Χριστοδουλίδης, αναφορικά με τις δηλώσεις του Eide.

*Ο διαπραγματευτής Α. Μαυρογιάννης (μέσον) συνομιλεί με τον Τούρκο ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου(αριστερά) . Στα δεξιά του κ. Μαυρογιάννη ο Τουρκοκύπριος διαπραγματευτής ,Οζντίλ Ναμί. Πίσω από τον Τσαβούσογλου διακρίνεται ο γ.γ. του ΟΗΕ , Αντόνιο Γκουτέρες. ΦΩΤΟ: ΧΡ. ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ

 

Αχ αυτά τα πρακτικά !

Πολύς λόγος γίνεται αυτές τις μέρες  για τα πρακτικά της διάσκεψης του Κραν Μοντανά. Την προπερασμένη Κυριακή , όταν ο πρόεδρος Αναστασιάδης εξέφρασε  στην «Καθημερινή» Κύπρου ετοιμότητα να δημοσιοποιήσει τα πρακτικά , έγραψα : «Αύριο θα πάω προεδρικό». Έγκυρη πηγή μου είπε να μην μπω στον κόπο, γιατί τα πρακτικά είναι μόνο για τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου.

Χθες (24.7.2017) ο πρόεδρος Αναστασιάδης προχώρησε ένα ακόμη βήμα, δηλώνοντας ότι θα δοθούν στη δημοσιότητα «τόσο τα δικά μας όσο και τα δικά τους-  των Ηνωμένων Εθνών  πρακτικά , με πάσα λεπτομέρεια, για να αποκαλυφθεί επιτέλους ποιος λέει την αλήθεια ».

Το ερώτημα μου , ίσως είναι αφελές, είναι προς τι οι δηλώσεις; Εφόσον στόχος είναι να μάθουν Ελληνοκύπροι και Τουρκοκύπριοι την αλήθεια , πρέπει ΕΔΩ και ΤΩΡΑ  κ. πρόεδρος να δώσει στην δημοσιότητα τα πρακτικά. Διαφορετικά, οι δηλώσεις του θα μείνουν χωρίς περιεχόμενο. Και κάτι ακόμη, μήπως τα περί δημοσιοποίησης των πρακτικών έχουν σχέση με την έκθεση του γ.γ. του ΟΗΕ και το περιχεόμενο της.

Α. ΒΙΚ

 ΦΩΤΟ: ΣΤ . Ιωαννλιδης

Η σκληρή αλήθεια για την αντιπολίτευση στην Τουρκία

Του Howard Eissenstat

Ο HOWARD EISSENSTAT είναι αναπληρωτής καθηγητής Ιστορίας της Μέσης Ανατολής στο Πανεπιστήμιο St. Lawrence [1] και ανώτερος συνεργάτης στο Project on Middle East Democracy [2].

Έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία, όμως η χώρα εξακολουθεί να βρίσκεται σε αναταραχή. Η κυβέρνηση έχει εντείνει τις εκκαθαρίσεις της κατά οποιουδήποτε υποψιάζεται ότι συνδέεται με τον κληρικό Φετουλάχ Γκιουλέν, τον οποίον ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν καταγγέλλει ότι ενορχήστρωσε την προσπάθεια για να τον ανατρέψει, έστω και αν ο Gulen ζει στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1999. Κατά την διαδικασία αυτή, ο Ερντογάν έχει λάβει επίσης μέτρα εναντίον ενός ευρέος φάσματος άλλων ατόμων που δεν έχουν σαφείς δεσμούς με το Κίνημα Gulen. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης ισχυρίζεται [3] ότι έχει κινήσει «διαδικασίες» εναντίον 169.000 πολιτών και έχει συλλάβει πάνω από 50.000 από αυτούς. Νέες συλλήψεις ανακοινώνονται σχεδόν καθημερινά. Άλλοι 150.000 έχουν τεθεί σε διαθεσιμότητα από την εργασία τους για πιθανή συνεργασία με τους γκιουλενιστές, αν και δεν έχουν βρεθεί αποδεικτικά στοιχεία για να το επιβεβαιώσουν. Το συνταγματικό δημοψήφισμα του Απριλίου [4], το οποίο θα καταργήσει τον πρωθυπουργικό θώκο το 2019, εξάλειψε αποτελεσματικά οποιουσδήποτε ελέγχους και ισορροπίες παρέμεναν στην τουρκική κυβέρνηση. Παρείχε στον Ερντογάν όχι μόνο το ισχυρό προεδρικό σύστημα που ποθούσε επί πολλά έτη, αλλά και απαράμιλλο έλεγχο επί της δικαιοσύνης και των υπηρεσιών ασφαλείας. Εν τω μεταξύ, από τότε που αναθερμάνθηκε, τον Ιούλιο του 2015, η σύγκρουση της Τουρκίας με το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (ή ΡΚΚ) -ένα κουρδικό κίνημα που έχει πολλούς οπαδούς στην Τουρκία, αλλά έχει χαρακτηριστεί από την Τουρκία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση ως τρομοκρατική οργάνωση- έχει γίνει πιο βίαιη. Τα θύματα και στις δύο πλευρές της σύγκρουσης συνεχίζουν να αυξάνονται κάθε εβδομάδα -περίπου 3.000 έχουν σκοτωθεί από τον Ιούλιο του 2015 [5]- και περίπου 500.000 πολίτες έχουν εκτοπιστεί βίαια [6].

Το θετικό, εάν υπάρχει κάτι τέτοιο, είναι ότι η αντιπολίτευση της Τουρκίας έχει δείξει νέα σημάδια δύναμης τους τελευταίους μήνες και έχει αναζωογονήσει τις ελπίδες ότι θα μπορούσε να αμφισβητήσει το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) στις προεδρικές και κοινοβουλευτικές εκλογές του 2019. Η σκληρή αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι αυτό το νέο σθένος είναι πιθανό να είναι πολύ λίγο, και πολύ αργά.

 

Στην πορεία προς το συνταγματικό δημοψήφισμα του Απριλίου, η εκστρατεία υπέρ του «όχι», η οποία αντιτίθετο στο νέο προεδρικό σύστημα, ήταν εκπληκτικά αποτελεσματική [7], δεδομένου του βαθμού έλλειψης ισορροπίας του παιχνιδιού [8]: Η εκστρατεία υπέρ του «ναι» επωφελείτο από την ανοιχτή κυβερνητική στήριξη και την συνολική κάλυψη από έναν Τύπο ουσιαστικά θετικό προς την κυβέρνηση. Ορισμένες προσωπικότητες της αντιπολίτευσης, όπως οι ηγέτες του φιλοκουρδικού Δημοκρατικού Κόμματος του Λαού (HDP), βρίσκονται πίσω από τα κάγκελα [9] και πολλοί από τους οπαδούς τους ήταν μεταξύ εκείνων που εκτοπίστηκαν από τις μάχες μεταξύ της κυβέρνησης και του PKK. Ως αποτέλεσμα, πολλοί από αυτούς τους δυνητικούς ψηφοφόρους υπέρ του «όχι» στερήθηκαν την ευκαιρία να δώσουν τις ψήφους τους [10] στο δημοψήφισμα. Επιπλέον, οι υπάλληλοι των δήμων που ελέγχονταν από το AKP έσκιζαν τακτικά τις αφίσες της εκστρατείας υπέρ του «όχι» [11] και διέλυαν επανειλημμένα ή απαγόρευαν [12] τις συγκεντρώσεις του «όχι». Τελικά, και παρά τις σημαντικές αποδείξεις για παρατυπίες κατά την ψηφοφορία, η εκστρατεία του «ναι» κατάφερε να κερδίσει με μόνο το 51,4% των ψήφων. Ο Ερντογάν μπορεί να έχει εδραιώσει την εξουσία του, αλλά όχι χωρίς να προδίδει νέες εκλογικές αδυναμίες.

 

Ίσως ακόμη πιο εντυπωσιακά, ξεκινώντας τον Ιούνιο του τρέχοντος έτους, ο Kemal Kilicdaroglu, ο ηγέτης της κύριας αντιπολιτευτικής ομάδας, του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), ηγήθηκε σε μια αξιοσημείωτη 280 μιλίων «Πορεία για την Δικαιοσύνη» [13] από την Άγκυρα μέχρι την Κωνσταντινούπολη. Επί εβδομάδες, ο Kilicdaroglu κατάφερε να στρέψει την προσοχή των μέσων μαζικής ενημέρωσης μακριά από τον Ερντογάν. Το ΑΚΡ εξεμάνη κατά της πορείας, λέγοντας ότι οι συμμετέχοντες σε αυτήν «υποστήριζαν τρομοκράτες», αλλά ο Ερντογάν συγκρατήθηκε από το να την καταστείλει πραγματικά, αναγνωρίζοντας ότι κάτι τέτοιο θα είχε ξεπεράσει τα όρια και θα εξόργιζε την χώρα. Η πορεία ολοκληρώθηκε στην Κωνσταντινούπολη με μια μαζική διαδήλωση που συγκέντρωσε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες. Ήταν μια αξιοθαύμαστη πολιτική στιγμή, τόσο μια γιορτή της αμφισβήτησης [14] όσο ήταν μια πολιτική συνάντηση. Για πρώτη φορά στην μνήμη, οι επικριτές της κυβέρνησης φάνηκαν αισιόδοξοι [15].

 

Αυτή η ελπίδα μπορεί να είναι άστοχη, αλλά δεν είναι κενή. Η πορεία του Kilicdaroglu έδειξε την συνειδητοποίησή του ότι για να είναι αποτελεσματική, η αντιπολίτευση έπρεπε να είναι πιο δημιουργική και δυναμική από ό, τι στο παρελθόν. Επιπλέον, η πορεία, όπως και η καμπάνια υπέρ του «όχι» πριν από το δημοψήφισμα του Απριλίου, συγκέντρωσε την υποστήριξη τόσο του HDP [16] όσο και των «ανταρτικών» στοιχείων του Εθνικιστικού Κινήματος (MHP) [17] το οποίο έχει ουσιαστικά διαιρεθεί από τότε που η κυβέρνηση έχει σχεδιάσει [18] μια παρέμβαση για να διατηρήσει ως επικεφαλής του κόμματος τον υποχωρητικό Devlet Bahceli. Τουλάχιστον για την ώρα, η αντιπολίτευση, τόσο αριστερά όσο και δεξιά, φαίνεται να καταλαβαίνει ότι μόνο μέσω της συνεργασίας μπορεί να ελπίζει ότι θα αντιμετωπίσει την εξουσία του Ερντογάν.

 

Ένα σενάριο στο οποίο η αντιπολίτευση πετυχαίνει είναι εφικτό, αλλά θα ήταν η πιο απομακρυσμένη πιθανότητα. Αυτόν τον μήνα, ο Meral Aksener, ο σημαντικότερος από τους αντάρτες του MHP, ανακοίνωσε [19] ότι η ομάδα θα δημιουργήσει ένα νέο κόμμα τον Νοέμβριο. Αυτό είναι σημαντικό όχι μόνο επειδή θα απειλήσει την θέση του Μπαχτσελί στο κοινοβούλιο, όπου έχει τοποθετήσει το MHP ως κάτι λιγότερο από αντιπολιτευόμενο κόμμα και περισσότερο ως δευτερεύοντα εταίρο του AKP, αλλά και επειδή ένα νέο κεντροδεξιό κόμμα μπορεί να αποσπάσει ψήφους από το ΑΚΡ. Η Τουρκία είναι στον πυρήνα της μια κεντροδεξιά χώρα˙ ένα βασικό στοιχείο της επιτυχίας του AKP ήταν ότι είχε λίγους αντιπάλους να ανταγωνιστεί μεταξύ αυτού του τμήματος των ψηφοφόρων.

 

Στις εκλογές του 2019, μια πραγματική πρόκληση από την κεντροδεξιά θα αναγκάσει το AKP να ανταγωνιστεί για αυτό το μερίδιο του εκλογικού σώματος στο κοινοβούλιο, ανοίγοντας ενδεχομένως χώρο για έναν «μεγάλο συνασπισμό» μεταξύ των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Ένας δυναμικός υποψήφιος που μπορεί να απευθυνθεί στην κεντροδεξιά είναι η μόνη πραγματική ελπίδα της αντιπολίτευσης να αμφισβητήσει τον Ερντογάν για την προεδρία. Οι αριστεροί και οι προοδευτικοί μπορεί να μην είναι ενθουσιασμένοι με έναν τέτοιο υποψήφιο, αλλά ο φόβος για τον Ερντογάν θα μπορούσε να τους ωθήσει να υποστηρίξουν έναν δεξιόστροφο υποψήφιο. Παρά το ότι βρίσκεται επί 15 χρόνια στην εξουσία και ελέγχει αποτελεσματικά τα περισσότερα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, το AKP δεν μπόρεσε ποτέ να επεκτείνει την εκλογική του βάση πέραν του 50%. Ακόμη και αν το 40% της χώρας είναι απολύτως πιστό στον Ερντογάν, σχεδόν το ήμισυ της χώρας παραμένει εντελώς αντίθετο προς αυτόν. Αυτή η πραγματικότητα είναι απίθανο να αλλάξει.

 

Παρά τις αδυναμίες αυτές, το AKP διατηρεί πλεονεκτήματα, ακόμη και σε μια δικαίως αμφισβητούμενη εκλογή. Ο Ερντογάν είναι ένας εξαιρετικά ταλαντούχος πολιτικός, αλλά είναι σαφές ότι ορισμένοι ψηφοφόροι του ΑΚΡ έχουν γίνει πιο επιφυλακτικοί απέναντί του. Αμέσως μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, η δημοτικότητα του Ερντογάν κορυφώθηκε [20] και όμως, σύμφωνα με μια έρευνα της Research Istanbul [21], το 10% των ψηφοφόρων του ΑΚΡ υποστήριξε την Πορεία για την Δικαιοσύνη του Κιλιτσντάρογλου. Αλλά αυτή η αφηρημένη επιθυμία για μια εναλλακτική λύση δεν μετατρέπεται απαραιτήτως σε μια συγκεκριμένη ψήφο υπέρ ενός ανταγωνιστή. Στις προεδρικές εκλογές του 2014, το CHP και το MHP συνενώθηκαν πίσω από έναν πολιτικά άγνωστο [22], τον Ekmeleddin Ihsanoglu, του οποίου τα ισλαμικά διαπιστευτήρια προορίζονταν να απευθυνθούν στους ευσεβείς ψηφοφόρους, αλλά [το εγχείρημα] υποαπέδωσε σε μεγάλο βαθμό [23]. Το MHP, το HDP και το νέο κόμμα που οραματίζονται από το MHP, θα κινδύνευαν ενδεχομένως να πέσουν κάτω από το εκλογικό όριο του 10% [24], γεγονός που θα είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση των εδρών του AKP στο κοινοβούλιο. Οι κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες του ΑΚΡ είναι πάντα διαφυλαγμένες από το εκλογικό σύστημα της Τουρκίας, το οποίο τιμωρεί τα μικρότερα κόμματα. Στις εκλογές του 2002, το AKP κέρδισε μόνο το 34,3% των ψήφων, αλλά παρ' όλα αυτά συγκέντρωσε 363 έδρες στο κοινοβούλιο των 550 εδρών. Επιπλέον, ακόμη και αν το ΑΚΡ χάσει την πλειοψηφία των εδρών, δεν θα απομακρυνθεί απαραίτητα από την εξουσία. Το 2015, το ΑΚΡ δέχθηκε ένα κτύπημα στις κοινοβουλευτικές εκλογές [25], λαμβάνοντας μόνο το 41% [26] των ψήφων. Ωστόσο, αντί να δημιουργήσει έναν συνασπισμό, συνέστησε μια προσωρινή κυβέρνηση [27] που αποτελούσε βασικά την συνέχεια της διακυβέρνησης του AKP. Όταν δεν δημιουργήθηκε κανένας συνασπισμός μετά από τρεις μήνες, ο Ερντογάν προκήρυξε απλώς νέες εκλογές, τις οποίες το ΑΚΡ κατάφερε να κερδίσει.

 

Το πρόβλημα με όλα αυτά τα σενάρια είναι ότι βασίζονται στην παραδοχή περί ελεύθερων και δίκαιων εκλογών. Αυτό δεν φαίνεται πλέον πιθανό στην Τουρκία. Εάν ένα μάθημα από το δημοψήφισμα του Απριλίου είναι ότι η βάση του Ερντογάν έχει μαλακώσει, ένα άλλο είναι ότι η αντιπολίτευση δεν μπορεί να βασιστεί στο ότι υπάρχουν ίσοι όροι ανταγωνισμού ή ούτε καν μια έγκυρη καταμέτρηση ψήφων. Ο Τύπος δεν είναι πλέον ελεύθερος [28]. Βασικοί κρατικοί θεσμοί, συμπεριλαμβανομένης της Δικαιοσύνης [29], είναι πλέον σε μεγάλο βαθμό επεκτάσεις του AKP. Από τα τρία κόμματα της αντιπολίτευσης στο κοινοβούλιο, το ένα έχει συνεταιριστεί με την κυβέρνηση και οι ηγέτες ενός άλλου μαραζώνουν στην φυλακή. Η Τουρκία δεν είναι κατά καμία ουσιώδη λογική μια δημοκρατία.

 

Ο Ερντογάν, φαίνεται ξεκάθαρο, βλέπει αξία στην ύπαρξη του CHP στο κοινοβούλιο: Η κύρια αντιπολίτευση χρησιμεύει ως προκάλυμμα της αυταρχικής ρητορικής του και ως μια επίδειξη της δημοκρατικής καλοπιστίας του. Η ανοχή του Ερντογάν στην Πορεία για την Δικαιοσύνη υπογραμμίζει την κατανόησή του για τους κινδύνους που ενέχει η άμεση καταστολή της κύριας αντιπολίτευσης. Αυτό δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι θα επιτρέψει στην αντιπολίτευση να τον ανατρέψει.

 

Οι εκκαθαρίσεις, οι οποίες έχουν ήδη κλονίσει τον ιστό της τουρκικής κοινωνίας, δεν επιβραδύνονται. Εντείνονται. Για κάποιο χρονικό διάστημα χιλιάδες ακαδημαϊκοί [30] καθαρίστηκαν σε εθνικό επίπεδο, ενώ το πιο ελίτ πανεπιστήμιο της Τουρκίας παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό ανέγγιχτο. Όμως, την επομένη της λήξης της Πορείας για την Δικαιοσύνη, οι σχολές του Πανεπιστημίου του Βοσπόρου συμπεριλήφθηκαν [31] σε μια νέα σειρά συλλήψεων με στόχο το ακαδημαϊκό προσωπικό. Υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που εργάζονται σε μεγάλους διεθνείς οργανισμούς όπως η Διεθνής Αμνηστία, συνελήφθησαν [32]. Όποιες ανησυχίες κι αν είχε ο Ερντογάν για Δυτική καταδίκη των εκκαθαρίσεων, έχουν πλέον εξαφανιστεί.

 

Η αντιπολίτευση της Τουρκίας έχει καταλάβει τελικά ότι πρέπει να βρει μια κοινή αιτία για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την εξουσία του προέδρου Ερντογάν. Ο κίνδυνος είναι ότι μπορεί να το αντιλήφθηκε πολύ αργά.

*Οι απόψεις εκφράζουν τον συγγραφέα του άρθρου, το οποίο δημοσιεύτηκε στο «Foreign Affairs, The Hellenic Edition»

 

-Στην φωτογραφία  νεαρός περπατά σε ένα τεράστιο πανό, στην συγκέντρωση που σηματοδότησε το τέλος της «Πορείας για την Δικαιοσύνη», στην Κωνσταντινούπολη, στις 9 Ιουλίου 2017. Η λέξη με τα κόκκινα γράμματα σημαίνει «δικαιοσύνη». UMIT BEKTAS / REUTERS

 

[1] http://www.stlawu.edu/ [3]

[2] http://pomed.org/ [4]

[3] https://www.reuters.com/article/us-turkey-security-idUSKBN19Y24H [5]

[4] https://www.nytimes.com/2017/04/16/world/europe/turkey-referendum-polls-... [6]

[5] http://www.crisisgroup.be/interactives/turkey/ [7]

[6] https://www.nytimes.com/2017/03/31/world/europe/turkey-kurds-crackdown-t... [8]

[7] http://www.independent.co.uk/voices/turkish-referendum-result-no-campaig... [9]

[8] https://bipartisanpolicy.org/blog/dark-cloud-of-illegitimacy-hovers-over... [10]

[9] https://www.hrw.org/news/2016/11/07/turkey-opposition-party-leaders-mps-... [11]

[10] http://www.huffingtonpost.com/entry/massive-electoral-fraud-in-turkeys-r... [12]

[11] http://www.hurriyetdailynews.com/not-a-very-fair-referendum-campaign-is-... [13]

[12] http://www.bbc.com/news/world-europe-39412077 [14]

[13] https://www.nytimes.com/2017/07/09/world/europe/turkey-march-for-justice... [15]

[14] http://www.bbc.com/news/world-europe-40547972 [16]

[15] http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2017/07/turkey-justice-march-e... [17]

[16] http://www.birgun.net/haber-detay/support-from-turkey-s-hdp-for-justice-... [18]

[17] https://www.nytimes.com/2017/07/02/world/europe/recep-tayyip-erdogan-tur... [19]

[18] http://www.reuters.com/article/us-turkey-politics-nationalists-idUSKCN0Y... [20]

[19] http://www.diken.com.tr/aksener-liderligindeki-yeni-parti-grup-kurma-dah... [21]

[20] https://www.bloomberg.com/news/articles/2016-08-11/erdogan-s-approval-ra... [22]

[21] http://carnegieeurope.eu/2017/07/14/turkey-s-emboldened-opposition-pub-7... [23]

[22] http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2014/06/gursel-presidential-el... [24]

[23] https://www.theguardian.com/world/2014/aug/10/turkey-presidential-electi... [25]

[24] https://www.theguardian.com/world/2015/jun/01/turkey-the-worlds-most-unf... [2

Eide: Δεν το είπε έτσι ο Τσαβούσογλου

Δείτε το πλήρες κείμενο της συνέντευξης του ειδικού συμβούλου του γ.γ. του ΟΗΕ, Espen Eide, στον Γιώργο Κακούρη, η οποία δημοσιεύτηκε στον "Πολίτη" την Κυριακή , 23.7. 2017

http://politis.com.cy/article/den-to-ipe-etsi-o-tsavousoglou---sinentefxi-ente-ston-p

 

Ν.Κοτζιάς : Η Τουρκία θέλει ημιαποικία την Κύπρο

Η συνέντευξη του Έλληνα ΥΠΕΞ, Νίκου Κοτζιά, στον Κώστα Βενιζέλο, η οποία δημοσιεύτηκε στον 

"Φιλελεύθερο" την Κυριακή , 23 Ιουλίου 2017.

 

http://www.philenews.com/eidiseis/politiki/article/417470/n-kotzias-ston-f-i-toyrkia-thelei-imi-apoikia-tin-kypro

 

O θηλασμός είναι μια ιερή στιγμή

Της ΕΛΛΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ 

Το γυναικείο στήθος, ανέκαθεν γοήτυευε και γοητεύει κάθε άντρα. Είναι ένα σύμβολο θηλυκότητας και ερωτισμού. Όταν ένα παιδί τρέφεται απ’ αυτό, τότε αυτόματα γίνεται αναμφίβολα, ένα σύμβολο μητρότητας. Είναι το σημείο του σώματος, που ένα νεογνό  αναζητά ενστικτωδώς στα πρώτα λεπτά της ζωής του, είναι  αυτό που του χάριζει  ξανά την αίσθηση της ασφάλειας μετά την έξοδό του από τη μήτρα.

Μητρικός θηλασμός,  δημόσιος θηλασμός, ένα θέμα , που ακόμα και στη Γαλλική Επανάταση αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι.  Ένα θέμα  για διάλογο και αντιπάλοτητες ανάλογα με το δείκτη εκτίμησης του καθενός. Ο μητρικός θηλασμός, ο δημόσιος θηλασμός έχει κατακριθεί από πολλούς, ως κάτι πρόστυχο.  Θα προσέξει όμως κανείς, αν διαβάσει, αν μελετήσει ότι ακόμα και η ίδια η  Παναγία θήλασε Το Χριστό.

«Μακαρία η κοιλία η βαστάσασά σε και μαστοί ους εθήλασας» (Λουκ. ια΄ 27). Μάλιστα υπάρχουν, εικόνες που απεικονίζουν την Παναγία μας, να κρατάει στην αγκαλιά Της, Τον νεογέννητο Χριστό και να Τον τρέφει με το γάλα Της, δηλαδή να Τον θηλάζει. Μάλιστα, θα δει, αν παρατηρήσει κανείς, ότι το στήθος Της  Παναγίας Της Γαλακτοτροφούσας, παρουσιάζεται σαν κολλημένο στον δεξιό  Της ώμο,  ο δε Ιησούς, δεν έχει χαρακτηριστικά θηλάζοντος βρέφους αλλά μικρού παιδιού.

Προσωπικά, για μένα ο θηλασμός είναι μια ιερή στιγμή, μεταξύ μητέρας και παιδιού, ένα παντοτινό δέσιμο και μια “μυστική συμφωνία” αν θέλετε μεταξύ των δύο, με καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη και στη μετέπειτα πορεία του δευτέρου( δηλαδή του παιδιού) και γι’ αυτό το λόγω οι φωτογραφίες, του θηλασμού δεν έχουν καμία θέση στα σόσιαλ μίντια, όπως και κανενός παιδιού. Το ίντερνετ δεν είναι τίποτα άλλο από ένας κυβερνοχώρος με τεράστια δύναμη, άλλοτε γίνονται “φωνή”, μια μεγάλη γροθιά, ενάντια στο κατέστημενο ή στο να αποτελέσουν ένα κοινωνικό έργο, μια κραυγή βοήθειας με τεράστια θετικά αποτελέσματα και άλλοτε με αρνητικές συνέπειες και μη αναστρέψιμες….

Ζητήσαμε τη βοήθεια του ειδικού Μανώλη Σφακιανάκη*, και σήμερα μας παραθέτει τους κινδύνους που κρύβουν οι φωτογραφίες με τις αναρτήσεις των παιδιών στο διαδίκτυο…

“Μια φωτογραφία εκθέτει οπτικά το παιδί μας στις ορέξεις του κάθε παιδόφιλου που μπορεί να την προσθέσει στη συλλογή του και να τη χρησιμοποιήσει με σκοπό τον εντοπισμό του για διάφορους σκοπούς που όλοι μπορούμε να καταλάβουμε .

Η φωτογραφία των παιδιών μας απο τα γενέθλια του η τις γυμναστικες επιδειξης η από το σχολείο του , η απο διαφορά αλλά μέρη …αποκαλύπτει σημαντικές πληροφορίες για τη ζωή και τις συνήθειες τους όπου τα εκμεταλλεύονται ανάλογα παιδεραστές αλλά και απαγωγείς εφόσον τα παιδιά είναι γόνοι πλουσίων οικογενειων .

Η έκθεση των παιδιών στα social media τα κάνει εύκολο στόχο για τους επιδοξους κακοποιους καθόσον υπάρχουν αυτά ονομαστικοποιημένα στα δίκτυα με αποτέλεσμα να εντοπίζονται πολύ εύκολα Κ άμεσα για οποιαδήποτε χρηση.!! επίσης το παιδί ευκολα μπορεί να γίνει θύμα cyberbullying –Διαδικτυακός Εκφοβισμός., το οποίο αποτελεί ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα του ψηφιακού μας κοσμου .

Με την έκθεση φωτογραφιών των παιδιών μας , μπορεί εύκολα κάποιος να κλέψει αυτην και να δημιουργήσει ένα ψεύτικο προφίλ, με τις όποιες δυσάρεστες συνέπειες θα μπορούσε να επιφέρει κάτι τέτοιο.

Μια οικογενειακή φωτογραφία από μια κοινωνική εκδήλωση, σίγουρα δεν είναι πρόβλημα, αλλά είναι σαφές ότι δεν χρειάζεται να προσθέτουμε φωτογραφίες των παιδιών μας όταν είναι ημίγυμνα στη θάλασσα, ή γυμνά στο μπάνιο του σπιτιού μας. Αποφύγετε λοιπόν να ποστάρετε πολλές φωτογραφίες των παιδιών σας, έστω και μη αποκαλυπτικες ., ακόμα και αν δεν συμφωνείτε με αυτή τη γνώμη, τότε πράξτε το με σύνεση και πολύ προσοχή. Παν μέτρον Άριστον.
Προσέξτε τις πληροφορίες που δίνετε (όνομα παιδιού, όνομα μαιευτηρίου και σχολείων ή των οδών που κατοικείτε, ηλικίες των παιδιών κ.λπ.)
Μην κάνετε tag τα παιδιά σας σε φωτογραφίες και video.

Στην περίπτωση που το παιδί σας χρησιμοποιεί κάποιο μέσο κοινωνικής δικτύωσης, όπως π.χ. το Facebook, και έχει φωτογραφιες σε αυτό ενημερωθείτε άμεσα από τους ειδικούς και έπειτα μιλήστε μαζί του και εξηγήστε του, όσο πιο αναλυτικά γίνεται, όλους τους κινδύνους που εγκυμονούν όταν το χρησιμοποιεί.

Όπως ενημερώστε το παιδί σας ότι σε έρευνα διαδικτυακή στην Αυστραλία απέδειξε ότι οι παιδόφιλοι εντοπίζουν τα παιδιά που θέλουν να κακοποιήσουν μέσα απο το Facebook και απο τις προκλητικές φωτογραφίες που αναρτούν .!!!Συνιστώ φωτό στα κοινωνικά δίκτυα που δεν προκαλούν .

Τέλος μια συμβουλή απο τον ειδικό… Παροτρύνετε το παιδί σας να είναι πάρα πολύ επιφυλακτικό με τις ηλεκτρονικές του γνωριμίες γιατί δεν μπορεί ποτέ να είναι σίγουρο για την ταυτότητα των συνομιλητών του. Τονίστε τη σημασία των προσωπικών δεδομένων ώστε να μην δίνει ποτέ τα προσωπικά του στοιχεία (π.χ. το κινητό του τηλέφωνο ή τη διεύθυνση κατοικίας του). Φυσικά, εσεις οι γονεις θα πρέπει να τονίσετε …απαγορευτικά …στο παιδί σας ότι δεν θα πρέπει να κανονίζει συναντήσεις με άτομα που γνωρίζει μέσω διαδικτύου —Ραντεβού στα τυφλά …!!!”

Τα παιδιά είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός. Είναι το φως που πλημμυρίζει το σκοτάδι μας. Μας απλώνουν το χέρι, μας “εγκλωβίζουν” το δάχτυλο και αυτόματα εκείνη τη στιγμή, μας ζητούν την αγάπη μας και την προστάσια μας, ας τα διαφυλάξουμε…

  • Head and Founder of Cyber Security International Institute CEO of GR.I.S.S. PhD Candidate / University of Piraeus / School of Information & Communication Technologies
  • ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

 

Οι κεκοιμημένοι στο Πέλλα Παΐς αναμένουν τον Μητροπολίτη Κερύνειας Χρυσόστομο.

Έχω σχολιάσει επικριτικά αρκετές φορές τον Μητροπολίτη Κερύνειας Χρυσόστομο, γιατί δεν μεταβαίνει  να λειτουργήσει σε κάποιους ναούς της επαρχίας του, στους οποίους , αφού εξασφαλιστούν οι σχετικές άδειες( πράγμα που γίνεται και από άλλους Ιεράρχες) υπάρχει η δυνατότητα , έστω και μέσα στις πικρές συνθήκες της συνεχιζόμενης κατοχής. Αυτή, στην αντίληψη μου, δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για να μένουν ναοί αλειτούργητοι. Βέβαια, στην Άγιο Γεώργιο στην Πάνω Κερύνεια τελείται 3 με 4 φορές το χρόνο η Θεία Λειτουργία. Όμως , ΠΟΤΕ δεν πήγε να λειτουργήσει ο οικείος Επίσκοπος και να ψάλει ένα τρισάγιο στο κοιμητήριο. Στο τέλος Μαίου έγινε η παράδοση της πρώτης φάσης των έργων αποκατάστασης της Μονής του Αγίου Παντελεήμονα της Μύρτου, η οποία είναι η ιστορική έδρα της Μητρόπολης,  αλλά ο κ. Χρυσόστομος ήταν ΑΠΩΝ. Το ξαναγράφω ότι η Κερύνεια, αν και κατεχόμενη, όπως η Μόρφου και η Μητρόπολη Κωνσταντίας- Αμμοχώστου, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΑΙ ΠΟΤΕ ΔΙΑΛΑΜΨΑΣΑ , αλλά φοβούμαι ότι ο κ. Χρυσόστομος με την στάση του εκεί οδηγεί τα πράγματα.

Δεν είναι θέμα αντιδικίας με τον Μητροπολίτη, αλλά επανέρχομαι , γιατί , σύμφωνα με ρεπορτάζ της συναδέλφου , Μιράντας Λυσάνδρου στην εφημερίδα «Πολίτης» , μια ομάδα Τουρκοκυπρίων, με επικεφαλής τον επιχειρηματία Erbil Arkin, κάλεσαν εδώ και καιρό τους Ελληνοκυπρίους , πριν από την εισβολή, κατοίκους  του χωριού Πέλλα Παΐς να συνεργαστούν για την αναστήλωση του κατεστραμμένου κοιμητηρίου της κοινότητας. Σημειώνω ότι προχθές δημοσιεύτηκε είδηση για βανδαλισμούς στο ήδη κατεστραμμένο κοιμητήριο.

Βέβαια, σύμφωνα με το ρεπορτάζ , φαίνεται να προκύπτει ένα ζήτημα καθώς οι Τουρκοκύπριοι καλούν τους Ελληνοκυπρίους να εργαστούν μαζί για τη δημιουργία ενός μεγαλύτερου χώρου ταφής στον άδειο χώρο γύρω από το υφιστάμενο κοιμητήριο,  ώστε να μπορούν να θάβονται σε αυτό οι μουσουλμάνοι και οι καθολικοί, που ζουν στην περιοχή. Μπορεί να πει κάποιος ότι αυτό δεν είναι σωστό. Όμως δεν πρέπει να μας διαφεύγει το ΜΕΙΖΟΝ, δηλαδή ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΘΕΟΥ!

Οι Τουρκοκύπριοι, σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν για να γίνουν νέοι σταυροί για όσους συγγενείς των θαμμένων στο κοιμητήριο το επιθυμούν. Επίσης ,  ο Erbil Arkin φέρεται πρόθυμος επιθυμεί να χρηματοδοτήσει την ανοικοδόμηση του ξωκκλησιού, που υπάρχει στον χώρο του νεκροταφείου, αφιερωμένου στον άγιο Φώτιο. Αλλά, όπως είπε στον «Π», θα επιθυμούσε αυτό να γίνει με τη συνεργασία της Μητρόπολης Κερύνειας, ώστε η αποκατάσταση να γίνει στη βάση των σχεδίων, που προϋπήρχαν κι όχι αυθαίρετα.

Ο Ελληνοκύπριος κοινοτάρχης ,Κώστας Γιαννάκης είπε πως όντως συζητήθηκε το θέμα στο κοινοτικό συμβούλιο παρουσία και του Μητροπολίτη. Αλλά, πρόσθεσε, « συμπεράσματα δεν βγήκαν».

Εν τω μεταξύ ο «Π» μίλησε τηλεφωνικώς και με τον Μητροπολίτη Κερύνειας Χρυσόστομο, ο οποίος απέφυγε να δώσει επί της ουσίας απάντηση στο πώς χειρίζεται το ζήτημα. Ο κ. Χρυσόστομος ζήτησε από την εφημερίδα να του στείλει γραπτό ερωτηματολόγιο.

Φρονώ ότι ο Μητροπολίτης υπεκφεύγει και πάλι και ακολουθεί παρελκυστική τακτική, ενώ το κύριο μέλημα του πρέπει να είναι η απόδοση τιμής στους κεκοιμημένους.

Προχθές, τον συνάντησα στο φυλάκιο Κολοκασίδη στο τρισάγιο , που τελέστηκε για τους πεσόντες στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ κατά την τετραήμερη επική μάχη του Αυγούστου του 1974. Στο τέλος , ανταλλάξαμε χαιρετισμό, αλλά δεν του έθεσε τα πιο πάνω θέματα, γιατί η περίσταση δεν ήταν κατάλληλη.

Α. ΒΙΚΕΤΟΣ

 

Ογδονταεπτάχρονος Ελληνοκύπριος, εγκλωβισμένος, εμπνευστής μουσείου για την πολιτιστική κληρονομιά της κατεχόμενης Καρπασίας

ΑΠΕ-ΜΠΕ του ανταποκριτή μας Α. Βικέτου

17/07/2017 

 

Πριν τρία χρόνια τέτοιο καιρό η ιστορία του Σάββα Λιασή και του γιου του Γιαννάκη (ο Σάββας είναι εγκλωβισμένος από το 1974 στην Καρπασία) ήταν πρώτη είδηση στα κυπριακά και διεθνή μέσα ενημέρωσης. Ο λόγος ήταν η ταφή στην πατρώα γη, του μέχρι τότε αγνοούμενου γιου του, ο οποίος κατά την τουρκική εισβολή του 1974, όντας φοιτητή της ΑΣΟΕΕ, πήγε στον πόλεμο να υπερασπιστεί την πατρίδα του. Ο Γιαννάκης είναι ο μόνος αγνοούμενος, του οποίου η νεκρώσιμη ακολουθία και η ταφή έγιναν στα κατεχόμενα και συγκεκριμένα στην Αγία Τριάδα Γιαλούσας, στην κατεχόμενη Καρπασία. Έξι μήνες μετά απεβίωσε και η σύζυγος του Σάββα, η Μαρούλα.

 

Τώρα ο Σάββας Λιασής, ο οποίος πριν μερικές μέρες συμπλήρωσε το 87ο έτος της ηλικίας του, εμπνεύστηκε την σύσταση ενός μη κερδοσκοπικού , μη κυβερνητικού οργανισμού , με την επωνυμία «ΑΧΑΙΩΝ ΑΚΤΗ». Το όνομα παραπέμπει στην Αχαιών Ακτή της αρχαιότητας, η οποία θεωρείται ότι εντοπίζεται ως το σημείο, όπου είναι το ακρωτήριο Πλακωτή βόρεια της Γιαλούσας , κωμόπολης της Καρπασίας. Η Αγία Τριάδα Γιαλούσας, όπου ζει ο Σάββας Λιασής βρίσκεται ανατολικότερα.

 

Ο οργανισμός έχει στόχο την δημιουργία πολυθεματικού δικοινοτικού μουσείου για διαφύλαξη, προβολή και διάδοση της πολιτιστικής κληρονομιάς του κατεχόμενου διαμερίσματος της Καρπασίας.

 

Ο Σάββας Λιασής γιόρτασε στην αγαπημένη του Αγία Τριάδα Γιαλούσας την 87η επέτειο των γενεθλίων του. Εκεί ήταν η κόρη του Τούλα , εικαστικός στην Χάγη, τα δύο εγγόνια του, Σάββας και Μαρούς, και αρκετοί φίλοι, Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι και Τούρκοι έποικοι, που όλοι τον προσφωνούν «θκείε Σαββή» για την μεγάλη προσφορά και βοήθεια του προς όλους. Στα γενέθλια και το ΑΠΕ-ΜΠΕ, μετά από ευγενική πρόσκληση του. Μετά την εισβολή, ο Σάββας Λιασής, λόγω της γνώσης των αγγλικών και των τουρκικών, έκανε και κάνει τις συνεννοήσεις με τις κατοχικές αρχές και τον ΟΗΕ για όλα τα θέματα, που απασχολούν Ελληνοκύπριους, Τουρκοκύπριους και έποικους. Για χρόνια με το αυτοκίνητο του έπαιρνε ασθενείς στο νοσοκομείο Αμμοχώστου, που απέχει από την Γιαλούσα περίπου 30χλμ. Καθοριστικός ήταν ο ρόλος του για την αναστήλωση της Μονής του Αποστόλου Ανδρέα, ενώ φροντίζει τις εκκλησίες του Αγίου Θέρισου και της Αγίας Τριάδας, που δεν έγιναν τεμένη. Παράλληλα, είναι και ο ψάλτης, αν και τελευταία, όπως είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, τον δυσκολεύει η όραση του. Από το σπίτι του περνούν διπλωμάτες για να πάρουν την γνώμη του, ενώ δύο φορές τον επισκέφθηκε τα τελευταία χρόνια ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος.

 

Μετά το «τελετουργικό» των γενεθλίων ο Σάββας Λιασής, εμπνευστής και πρόεδρος του οργανισμού «ΑΧΑΙΩΝ ΑΚΤΗ», υπέγραψε επιστολή προς τον πρόεδρο Ν. Αναστασιάδη με αίτημα την παραχώρηση χώρου στο άλσος Ακαδημίας του Πανεπιστημίου Κύπρου για να στεγαστεί το μουσείο. Όπως αναφέρεται στην επιστολή εκεί υπάρχουν τρία κτίρια, παλιές αποθήκες, που δεν χρησιμοποιούνται.

 

Στην επιστολή, την οποία υπογράφει και ο εκ Γιαλούσης γραμματέας του οργανισμού, Ηλίας Παντελίδης, ο οποίος ζει εκτοπισμένος στην Λευκωσία, αναφέρεται: «Η κατ' αρχή, και άνευ δέσμευσης δηλωθείσα καλή διάθεση εξυπηρέτησης από κρατικούς αξιωματούχους, παραμένουν άνευ αντικρίσματος. Παρακαλούμε να σημειωθεί ότι η πρωτοβουλία αυτή (εθελοντικά και αφιλοκερδώς) στοχεύει στη διαφύλαξη, προβολή και διάδοση του πολιτισμού της Καρπασίας ολόκληρης».

 

Πριν φύγω από το σπίτι του ο θκείος Σαββής μου είπε χαμογελαστός, «αν φθάσω τα 150 και έχω τα λογικά μου θα είναι καλά!». Κάθε βράδυ, όπως ανέφερε, προσεύχεται για να έρθουν καλύτερες μέρες για την Κύπρο, καθώς και για όλους τους Γιαλουσίτες, ζώντες και κεκοιμημένους».

 

Τον ρώτησα, γιατί δεν έφυγαν από την Αγία Τριάδα. Μου απάντησε: «Εδώ είναι η γη μας. Θέλω να αναπνέω τον αέρα της Γιαλούσας και της Καρπασίας, οπουδήποτε αλλού δεν θα άντεχα!».

 

 

 

 

Η «ΕΠΤΑΨΥΧΗ» ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΩΖΑΝΝΗΣ

Του ΑΛΕΞΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ*

Η φετινή επέτειος από τη σύναψη της πολυμερούς Συνθήκης της Λωζάννης (24.7.1923) φέρνει αναπόφευκτα στο νου την ευθεία δημόσια αμφισβήτηση της από τον Πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Αυτή είναι η πρώτη φορά από το 1923 που Τούρκος ηγέτης αμφισβητεί, χωρίς υπαινιγμούς, τις εδαφικές ρυθμίσεις της Λωζάννης αφήνοντας να εννοηθεί ότι είναι αποφασισμένος να αποκαταστήσει τις αδικίες που έγιναν εις βάρος της χώρας του. Σε σειρά ομιλιών του κατά την περίοδο Σεπτεμβρίου-Νοεμβρίου 2016, ο Ερντογάν έθεσε ανοικτά θέμα επανεξέτασης του statusquo που καθόρισε το εδαφικό καθεστώς της Τουρκίας και των γειτόνων της από το 1923 και εξής, υποστηρίζοντας ότι η Συνθήκη της Λωζάννης  «δεν είναι ένα ιερό κείμενο ούτε ένα ιερό βιβλίο». Ισχυρίστηκε δε ότι η Συνθήκη αυτή «εγκλωβίζει» και «φυλακίζει» την σημερινή Τουρκία σε μια ψυχολογία του παρελθόντος, όταν εκείνος έχει θέσει σαν στόχο  να την μετατρέψει  μέχρι το 2023 «σε ένα από τα δέκα μεγαλύτερα έθνη του κόσμου». Δεν είναι δυνατόν, ανέφερε, εν έτη 2016,  όταν «αλλάζουν τα πάντα στον κόσμο» να παραμένουμε δέσμιοι στην λογική του 1923.

Μιλώντας σε Περιφερειακούς Νομάρχες της χώραςτου στον προεδρικό Λευκό Σαράι (Ak Saray) στις 29 Σεπτεμβρίου 2016 είπε ότι με τη Λωζάννη, το τουρκικό έθνος υποχρεώθηκε να «ξεχάσει το μεγαλείο του παρελθόντος του», το οποίο δεν έχει αφετηρία την «πρόσφατη» τουρκική Δημοκρατία αλλά είναι χιλίων ετών και πηγαίνει πίσω στους Σελτζούκους και την οθωμανική Αυτοκρατορία. Σε μια προσπάθεια αναθεώρησης της κεμαλικής αφήγησης της τουρκικής ιστορίας, ισχυρίστηκε ότι η περίοδος 1914-1923 υπήρξε καταστροφική για το τουρκικό έθνος αφού κατά την έναρξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου η Τουρκία κατείχε εδάφη 3 εκατομμυρίων τετρ. χιλιομέτρων τα οποία μέσα σε εννέα χρόνια συρρικνώθηκαν σε 780.000. Σε μια άλλη ομιλία του στο πλαίσιο διάσκεψης της Αστυνομικής Ακαδημίας  στις 22 Νοεμβρίου 2016 με θέμα το «Πνεύμα της νέας ασφάλειας της Τουρκίας» , καυχήθηκε ότι οι σημερινοί Τούρκοι είναι «κληρονόμοι  ενός έθνους που είδε τα εδάφη του να φτάνουν τα 22 εκατομμύρια τετρ. χιλιόμετρα». Σύμφωνα με τον Ερντογάν,  η Συνθήκη των Σεβρών του 1920 ήταν το δόλωμα «προκειμένου το 1923 να μας πείσουν να δεχθούμε τη Συνθήκη της Λωζάννης», με αποτέλεσμα η Τουρκία (εννοεί βέβαια την οθωμανική Αυτοκρατορία) να παραχωρήσει μεγάλο μέρος των εδαφών της. Με αυτό το τέχνασμα, πρόσθεσε, προσπαθούν μέχρι σήμερα να «μας κάνουν να πιστέψουμε ότι η Συνθήκη της Λωζάννης ήταν τουρκική νίκη». Και διερωτήθηκε «είναι αυτό νίκη;».

Ασφαλώς και οι τοποθετήσεις αυτές εντάσσονται στην αντιπαράθεση του με την κεμαλική αντιπολίτευση η οποία τον κατηγορεί ότι δεν πράττει τα δέοντα όσον αφορά τις τουρκικές διεκδικήσεις ιδίως στο Αιγαίο. Ακολουθώντας την προσφιλή σε αυτόν τακτική της μετωπικής επίθεσης,  ο Ερντογάν δεν δίστασε να αμφισβητήσει την κεμαλική θεωρία ότι με τη Λωζάννη επιτεύχθηκαν οι στόχοι του Εθνικού Συμβολαίου (γνωστό επίσης ως Εθνικός Όρκος ή Misak-ı Milli του 1920, με το οποίο οριοθετήθηκε η εδαφική επικράτεια της τουρκικής Δημοκρατίας) . Σύμφωνα με τον Ερντογάν οι τότε κυβερνώντες (δηλαδή ο Κεμάλ Ατατούρκ και ο Ισμέτ Ινονού) δεν κατάφεραν να περιλάβουν εντός της επικράτειας του νέου τουρκικού κράτους το σύνολο των εδαφών που προέβλεπε το Εθνικό Συμβόλαιο «τόσο στα δυτικά όσο και στα νοτιοανατολικά σύνορα της Τουρκίας».  Στο πλαίσιο της αναθεωρητικής αυτής ρητορικής αφήγησης αναφέρθηκε επανειλημμένως στην Ελλάδα φθάνοντας στο σημείο να ισχυρισθεί ότι με τη Λωζάννη δόθηκαν στους Έλληνες τα «νησιά μας που αν φωνάξεις από τις ακτές του Αιγαίου, θα ακουστείς απέναντι. Τα νησιά αυτά ήταν δικά μας και εξακολουθούν να είναι ακόμη δικά μας εφόσον συνεχίζουν να υπάρχουν ακόμη εκεί τα τζαμιά και τα μνημεία μας». Και κατέληξε λέγοντας -επειδή η τότε τουρκική ηγεσία δεν μπόρεσε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και δη κατόπιν ενός νικηφόρου εθνικού απελευθερωτικού αγώνα εγκαταλείποντας τα νησιά του Αιγαίου, «σήμερα εμείς ζούμε το άγχος και τη στεναχώρια» που προκαλούν θέματα όπως η υφαλοκρηπίδα, τα χωρικά ύδατα και ο εναέριος χώρος στο Αιγαίο.

Σχετικά με τη Λωζάννη ο Ερντογάν έθεσε και μια άλλη παράμετρο. Μιλώντας σε εκδήλωση στην Άγκυρα στις 11 Νοεμβρίου 2016, με αφορμή την επέτειο του θανάτου του Κεμάλ Ατατούρκ, εισήγαγε την πολυσυζητημένη έννοια των «συνόρων της καρδιάς» όταν υποστήριξε ότι ναι μεν «δεν έχει βλέψεις στα εδάφη κανενός» αλλά πρόσθεσε ότι η Τουρκία δεν μπορεί να μην στηρίζει τους αδελφούς  της εκτός των τουρκικών συνόρων. «Είναι άλλο πράγμα τα φυσικά σύνορα και άλλο τα σύνορα της καρδιάς μας» υποδηλώνοντας με τον τρόπο αυτό την σαφή βούληση του για «πνευματική επέκταση της Τουρκίας» στις πρώην οθωμανικές κτήσεις.  «Η στιγμή που θα παραιτηθούμε από αυτό, θα είναι η στιγμή που θα χάσουμε την ανεξαρτησία μας και το μέλλον μας» πρόσθεσε ο Τούρκος πρόεδρος. Αφού τόνισε ότι έχει επίγνωση ότι με τις θέσεις του αυτές ενοχλεί τα συμφέροντα πολλών, ξεκαθάρισε ότι στο πλαίσιο της  νέας αντίληψης για την ασφάλεια, στο μέλλον  οποιαδήποτε απειλή υπάρχει εντός και εκτός της Τουρκίας θα αντιμετωπίζεται στην πηγή της.

Με τον τρόπο αυτό η Συνθήκη της Λωζάννης,που έχει αποδεικτή εφτάψυχη, διαχρονική και επίκαιρη,  επανήλθε στην επικαιρότητα 94 χρόνια μετά την υπογραφή της. Στις κυνικές τοποθετήσεις του Ερντογάν  ασκήθηκε έντονη κριτική από την Ελλάδα αλλά και καυτηριάστηκαν από τις Βρυξέλλες αλλά ακόμη και από κύκλους στην Ουάσιγκτον. Κατηγορήθηκε ευθέως ότι επιχειρεί, με τον πλέον θρασύ αλλά και  σαφή τρόπο, να εγείρει θέμα επαναδιαπραγμάτευσης της Λωζάννης μέσα από μια διαδικασία επαναχάραξης των συνόρων με προφανή σκοπό να διευρύνει την επικράτειά της Τουρκίας εις βάρος των γειτονικών της χωρών.

Από την άλλη πλευρά, η δημοκρατική και πεφωτισμένη μερίδα της τουρκικής κοινής γνώμης διατύπωσε την πεποίθηση ότι η αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης σχετίζεται με την εσωτερική κατάσταση στην Τουρκία. Τα εσωτερικά αδιέξοδα ωθούν «ένα πανικόβλητο Ερντογάν», όπως υποστηρίζει ο διακριμένος διεθνολόγος Μπασκίν Οράν, να υιοθετήσει εθνικιστικές κορώνες προκειμένου να προσελκύσει την ακραία εθνικιστική ψήφο και να συσπειρώσει τους υποστηρικτές της ιδεολογίας της εθνικιστικής-ισλαμικής σύνθεσης (Türk-İslam sentezi). Ο Ερντογάν, σύμφωνα με τον Μπασκίν Οράν, κάνει τα πάντα για να «εδραιώσει ένα συγκεντρωτικό προεδρικό σύστημα έστω και αν χρειαστεί να συντρίψει τα θεμέλια της τουρκικής Δημοκρατίας ξεκινώντας με τον ανατροπή της Συνθήκης της Λωζάννης». 

Φρονώ ότι η ερμηνεία αυτή ανταποκρίνεται μόνο μερικώς στις επιδιώξεις του Τούρκου ηγέτη, του οποίου η κύρια έγνοια είναι να εδραιωθεί ως βασικός παράγων στη διεθνή σκακιέρα, κάτι που μέχρι στιγμής έχει αποτύχει παταγωδώς να καταφέρει. Η απόγνωσή του με την αποτυχία των προσπαθειών του να αποκτήσει διεθνή ερείσματα τον ωθούν σε λεκτικούς, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, λεονταρισμούς και αμετροέπειες. Ασφαλώς ο Ερντογάν και οι συνεργάτες τους έχουν επίγνωση του γεγονότος ότι η Συνθήκη της Λωζάννης δεν καταργείται τόσο εύκολα καθώς στα συμβαλλόμενα μέρη, πλην της Τουρκίας,  περιλαμβάνεται η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ιαπωνία, η Ελλάδα, η Ρουμανία και η Σερβο-Κροατο-Σλοβενία. Θα πρέπει επίσης να γνωρίζει ότι ο εδαφικός αναθεωρητισμός, με πρώτο βήμα τον ενταφιασμό της Συνθήκης της Λωζάννης, δεν συνάδει με τα τουρκικά συμφέροντα ιδίως στην σημερινή συγκυρία όπου επικρατεί οξύτατη πολιτική και κοινωνική ρευστότητα στη περιοχή της Εγγύς και Μέσης Ανατολής με την Τουρκία να αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες τόσο στη σφαίρα των διεθνών σχέσεων όσο και στα εσωτερικά της ζητήματα. Άλλωστε τα σημερινά σύνορα της Τουρκίας τελούν υπό τη διεθνή εγγύηση της Συνθήκης της Λωζάννης και στην απευκταία περίπτωση, για τη διεθνή ειρήνη και σταθερότητα, ακόμη και μονομερούς καταγγελίας της ανοίγεται ο ασκός του Αιόλου κυρίως όσον αφορά την εδαφική ακεραιότητα της χώρας του.

Παρά τις διαπιστώσεις αυτές δεν παύει η σημερινή ηγεσία της Τουρκίας να διακατέχεται από σύνδρομο μεγαλομανίας και ο Ερντογάν να έχει αποδείξει επανειλημμένως ότι λειτουργεί συχνά χωρίς φραγμούς και αναστολές. Παρά τα ανοικτά μέτωπα στην Μέση Ανατολή, το κουρδικό, τις εξελίξεις στην Κύπρο, τα ενεργειακά στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου, την διατάραξη των σχέσεων με την Γερμανία, την ένταση στις ευρωτουρκικές σχέσεις και την υφέρπουσα ψυχρότητα με την Ουάσιγκτον δεν είναι σίγουρο ότι ο Ερντογάν θα συνεχίσει να συμπεριφέρεται και να δεσμεύεται από την λογική της ελεγχόμενης έντασης στο Αιγαίο, όπως έχουν πράξει οι προκάτοχοι του από το 1974 και μετά.   Η μέχρι τώρα στάση και ριψοκίνδυνες ενέργειες του Ερντογάν στα διεθνή ζητήματα φανερώνουν, δυστυχώς, ότι πάσχει από μια επικίνδυνη πολιτική μυωπία, με ότι αυτό συνεπάγεται.

 *Ο Α. Αλεξανδρής είναι πρέσβης επί τιμή. Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε σήμερα (22.7.17) στην εφημερίδα των Αθηνών "ΕΣΤΙΑ"

ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΤΟΥΣ 

 

 

 

Κραν Μοντανά: Το Κυπριακό αδιέξοδο

 

Του Αλέξη Ηρακλείδη*

Με τη διάσκεψη του Κραν Μοντανά στην Ελβετία, την αποτυχημένη ύστατη προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού στο πλαίσιο μιας διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, ανοίγει πλέον για τα καλά η αυλαία για το PlanB, το «βελούδινο διαζύγιο», αλλά έρχεται στο προσκήνιο, όσο ποτέ άλλοτε, και το χειρότερο δυνατό σενάριο για τη Λευκωσία και την Αθήνα, το ανταγωνιστικό διαζύγιο, δηλαδή η οριστική διχοτόμηση, χωρίς καν επιστροφή εδαφών, με τη «Βόρεια Κύπρο» στην ουσία ή στην πράξη τουρκική επαρχία και τα τουρκικά στρατεύματα εσαεί στην άτυχη μεγαλόνησο.

 

Η ευθύνη για την αποτυχία στο Κραν Μοντανά βαραίνει τις τρεις από τις τέσσερις πλευρές: την Άγκυρα, την Αθήνα και την ελληνοκυπριακή ηγεσία υπό τον Νίκο Αναστασιάδη. Και οι τρεις επέδειξαν αδιάλλακτη στάση και καμία διάθεση για αμοιβαίους συμβιβασμούς. Η ειρωνεία είναι ότι και οι τρεις φαίνονται ικανοποιημένοι (και δικαιωμένοι) από τη στάση τους στο Κραν Μοντανά: η μεν Αθήνα και η Λευκωσία γιατί διατύπωσαν «παλικαρίσια» το πλέον επιθυμητό γι’ αυτούς («το ευκταίον» και ας γνώριζαν ότι ήταν παντελώς ανέφικτο) και με το να θεωρούν ότι κατάφεραν να επιρρίψουν το βάρος της μη υπέρβασης του αδιεξόδου στην τουρκική πλευρά (κάτι πολύ χρήσιμο και για εσωτερική κατανάλωση), η δε Άγκυρα με το να αναδείξει ότι η μαξιμαλιστική στάση Αθήνας - Λευκωσίας δεν ανταποκρίνεται στη λογική της ειρηνικής επίλυσης, η οποία προϋποθέτει διάθεση για αμοιβαίους συμβιβασμούς, και επιπλέον στόχευε στο να κόψει τον ομφάλιο λώρο Τουρκοκυπρίων - Τουρκίας, θέτοντας σε κίνδυνο το μέλλον των Τουρκοκυπρίων.

 

Ωστόσο καμιά από τις υπάρχουσες εκκρεμότητες δεν ήταν αγεφύρωτη και κανένα από τα εμπόδια δεν αποτελούσε λόγο για να θυσιαστεί η επίλυση όπως συνέβη. Επίσης, το βέβαιο είναι ότι οι ζημιωμένοι από το Κραν Μοντανά είναι οι Ελληνοκύπριοι (διχοτόμηση πλέον με βεβαιότητα, τουρκικά στρατεύματα στην Κύπρο χωρίς ελπίδα αποχώρησης) και οι Τουρκοκύπριοι (η πατρίδα τους τουρκική επαρχία στην ουσία ή και στην πράξη). Η δε Αθήνα, εγκλωβισμένη σε έναν αναχρονιστικό εθνοκεντρισμό, αδυνατεί για μία ακόμη φορά να χαράξει μια νηφάλια εξωτερική πολιτική που θα την εδραίωνε ως παράγοντα σταθερότητας στην περιοχή (σε λίγο φοβάμαι ότι θα έχουμε και νέο ατόπημά της, με το Μακεδονικό, αν επιλέξει το βέτο στην είσοδο της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ). Τελικά κερδισμένη από το Κραν Μοντανά ήταν μόνο η Τουρκία –ή, για την ακρίβεια, η σχολή των απορριπτικών στην Τουρκία– που είχε τη μεγάλη ικανοποίηση να δει τη Λευκωσία και την Αθήνα να της προσφέρουν τη «Βόρεια Κύπρο» σε ασημένιο δίσκο.

 

Το προφανές ερώτημα είναι γιατί έλαβε χώρα η στροφή 180 μοιρών τους τελευταίους μήνες από πλευράς ελληνοκυπριακής ηγεσίας, ενώ πριν ο Αναστασιάδης και οι συνεργάτες του ήταν έξαλλοι με τις απανωτές «τρικλοποδιές» του απορριπτικού Νίκου Κοτζιά (γνωστό θιασώτη του εθνικιστή Τάσσου Παπαδόπουλου, ο οποίος επιδίωκε, εξωπραγματικά και άδικα, ελληνοκρατούμενη Κύπρο με τους Τουρκοκύπριους στο περιθώριο); Υπάρχουν εδώ δύο απαντήσεις. Η πρώτη, που είναι μικρής εμβέλειας, είναι ότι η απρόσμενη στροφή Αναστασιάδη οφείλεται 1) σε μικροπολιτικό ελιγμό ενόψει των προεδρικών εκλογών του Φεβρουαρίου του 2018 (αυτόν τον κίνδυνο τον είχε επισημάνει ο Ακιντζί στα τέλη του 2016, αλλά ο Αναστασιάδης δεν τον είχε αποδεχθεί) και 2) στον παράγοντα Ερντογάν, υπό την έννοια ότι οτιδήποτε και αν συμφωνήσουν οι δύο ηγέτες μπορεί, αν θέλει, να το τορπιλίσει, οπότε προς τι οι συνομιλίες, αν στο τέλος είναι καταδικασμένες να αποτύχουν λόγω Τουρκίας.

 

Νομίζω όμως ότι ήρθε η στιγμή να βάλουμε το νυστέρι λίγο βαθύτερα, στη στάση της ελληνοκυπριακής πλευράς. Συγκεκριμένα ότι η στροφή Αναστασιάδη, που έφτασε στο σημείο να ταυτιστεί με την απορριπτική γραμμή της Αθήνας, οφείλεται στο φόβο του πολιτικού κόστους γιατί, δυστυχώς, μέχρι και σήμερα η λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας δεν είναι αρεστή στους μισούς περίπου Ελληνοκυπρίους και από αρκετούς άλλους γίνεται αποδεκτή με δυσκολία ως ύστατη λύση ανάγκης.

 

Εδώ βρισκόμαστε στην κορυφή του παγόβουνου, στο ότι εντέλει «η μη λύση είναι λύση» για τους Ελληνοκύπριους, δηλαδή ότι προτιμητέα είναι η διχοτόμηση αλλά δεν έχουν την ειλικρίνεια να το πούνε ευθαρσώς. Ας δούμε γιατί κατά βάθος προτιμούν τη διχοτόμηση.

 

1. Πέρα από τη στάση των απορριπτικών εθνικιστών Ελληνοκυπρίων (τους οποίους τους υπολογίζω στο 45-50%) υπάρχει και το εξής βασικό πρόβλημα: μετά από μισό αιώνα και πλέον (από τις αρχές του 1964) μονοπώλησης του κυπριακού κράτους («σφετερισμού» κατά τους Τουρκοκύπριους) από τους Ελληνοκύπριους, δεν φαίνεται να υπάρχει μεγάλη διάθεση από την πλευρά της πλειονότητας των Ελληνοκυπρίων για «μοίρασμα της εξουσίας» (power-sharing) με τους Τουρκοκύπριους. Ειδικά το πληθυσμιακό ποσοστό του 80-20% δεν συμβάλλει στην κατανόηση του πόσο εκ των ων ουκ άνευ είναι η αποδοχή της πολιτικής και νομικής ισότητας μεταξύ των δύο κοινοτήτων σε μία επανενωμένη Κύπρο (το εύλογο ελληνοκυπριακό ερώτημα που τίθεται είναι γιατί να είναι ίσα τα τέσσερα πέμπτα του πληθυσμού με το ένα πέμπτο)(1). Οι νεότερες γενιές των Ελληνοκυπρίων είναι αδιάφορες για την επανένωση, μια και δεν έχουν καν την εμπειρία της ένωσης και της από κοινού συμβίωσης, έχει δε παρατηρηθεί ότι δεν σπεύδουν να επισκεφτούν το βορρά. Επίσης υπάρχει και ένα άλλο συναφές ζήτημα που αποτελεί τεράστιο αγκάθι στην επανένωση: η υποτίμηση των Τουρκοκυπρίων από τους περισσότερους Ελληνοκύπριους. Η «ισότητα εκτίμησης» (parityofesteem) μεταξύ των δύο κοινοτήτων, όπως αναγράφεται εύστοχα στο κείμενο της επίλυσης του Βορειοϊρλανδικού, ισχύει μόνο για μία μερίδα των Ελληνοκυπρίων (τους υπολογίζω, στην καλύτερη περίπτωση, στο 30-40%). Από την άλλη οι Τουρκοκύπριοι, που ούτε κουφοί είναι, ούτε τυφλοί, εισπράττουν αυτή τη στάση περιφρόνησης των Ελληνοκυπρίων, με αποτέλεσμα να μουδιάζουν στην ιδέα της ένωσης (γιατί να δεχθούν μια λύση που γι’ αυτούς μπορεί να αποβεί χειρότερη από την παρούσα κατάσταση).

 

2. Οι δύο πλευρές, στην πλειονότητα τους, και ειδικότερα οι Ελληνοκύπριοι, ταυτίζονται με την ελληνικότητα και την Ορθοδοξία και την τουρκικότητα και το Ισλάμ αντιστοίχως, και λιγότερο με την κυπριακή τους ταυτότητα. Χαρακτηριστικό είναι ότι δημοφιλέστερη είναι η ελληνική και η τουρκική σημαία, όχι η κυπριακή, η οποία, όπως εύστοχα έχει λεχθεί, είναι η μόνη σημαία στον κόσμο για την οποία κανένας πολίτης της δεν θα θυσιαζόταν.

 

3. Ο φόβος του αγνώστου με την επανένωση (όπως και πριν, κατά την εποχή του Σχεδίου Ανάν) ενώ η σημερινή κατάσταση, παρά τα μειονεκτήματά της, δεν είναι δυσβάστακτη. Είναι σχετικά «βολική» και για τις δύο πλευρές (ή, για την ακρίβεια, για τους περισσότερους). Επίσης, υπάρχει και ο φόβος δυσκολίας στην εφαρμογή των συμφωνηθέντων ή ακόμη και πισωγυρίσματος από τη μία ή την άλλη πλευρά, ειδικά αν το δημοψήφισμα με «Ναι» θα ήταν οριακό, που είναι και το πιο πιθανό αν δεν επικρατήσει το «Όχι».

 

Υπάρχει και το γνωστό ζήτημα των υδρογονανθράκων, που και αυτό βρίσκεται σήμερα στην επικαιρότητα. Κανονικά το ζήτημα αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει κίνητρο για επανένωση (και όχι για διχασμό του νησιού), και αυτό για τρεις λόγους: 1) χωρίς την επανένωση οι διεθνείς εταιρείες είναι αμφίβολο αν θα διακινδυνεύσουν την εξόρυξη φυσικού αερίου, γιατί γενικά αποφεύγουν να εμπλέκονται σε περιπτώσεις αμφισβητούμενες ή σε περιοχές που υφίστανται διενέξεις, 2) χωρίς την επανένωση που θα οδηγούσε στην πιο οικονομική λύση σε σχέση με τη μεταφορά (μέσω Τουρκίας, τη σαφώς φθηνότερη οδό) το κόστος μεταφοράς του φυσικού αερίου είναι απαγορευτικό (είτε με την κατασκευή σταθμού υγροποίησης του φυσικού αερίου στη Δημοκρατία της Κύπρου, που υγροποιημένο μετά θα μεταφερθεί με ειδικά κατασκευασμένα πλοία, είτε με την κατασκευή υποθαλάσσιου αγωγού από την Κύπρο στην Κρήτη και από εκεί η μεταφορά με πλοία στην ηπειρωτική Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη) και 3) χωρίς την επανένωση παραμένει η τουρκική απειλή, που ναι μεν είναι υπερβολική και απαράδεκτη, πλην όμως η Άγκυρα έχει ένα ατού – ότι η Λευκωσία, εγωιστικά, επιζητεί να στερήσει από τους Τουρκοκύπριους κάτι που είναι και δικό τους και όχι αποκλειστικά ελληνοκυπριακό.

 

Ωστόσο, το φυσικό αέριο αντί για κίνητρο επίλυσης ήρθε να προστεθεί ως ένα ακόμη εμπόδιο στη λύση, καταρχήν γιατί η μεν Δημοκρατία της Κύπρου δεν δείχνει καμία διάθεση γενναιοδωρίας, ειδικά όσο βρίσκεται ακόμη σε δεινή οικονομική κατάσταση, λόγω των μέτρων της Ε.Ε. Επίσης, για τους Ελληνοκύπριους θα ήταν τελείως ανήκουστο να εξαρτώνται από την Τουρκία, κάτι που θα συνέβαινε σε περίπτωση μεταφοράς των υδρογονανθράκων μέσω αυτής. Και αν στο θέμα της έλλειψης γενναιοδωρίας μπορεί κανείς να μεμφθεί την ηγεσία της Δημοκρατίας της Κύπρου, στο θέμα της εξάρτησης κραδαίνει ένα πολύ πειστικό επιχείρημα: με δεδομένη τη σημερινή χείριστη κατάσταση στην Τουρκία υπό τον Ερντογάν, που δεν σέβεται καν στοιχειωδώς τους δημοκρατικούς και κοσμικούς (secular) Τούρκους πολίτες, τους Κούρδους Τούρκους πολίτες, τους Αλαουίτες ή τις μειονότητες, θα σεβαστεί άραγε τις ανάγκες των Κυπρίων;

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

 

1. Εδώ βέβαια η απάντηση βρίσκεται στην ανάγκη δημιουργίας μίας εθνοτικά συναινετικής δημοκρατίας (consociationaldemocracy) όταν πρόκειται για χώρες βαθιά διχασμένες με εθνικά, εθνοτικά ή θρησκευτικά κριτήρια, που προτείνουν οι ειδικοί στις εθνοτικές συγκρούσεις, με πρώτο διδάξαντα τον ArendLiphardt το 1970.

 (πρώτη δημοσίευση: περιοδικό ΧΡΟΝΟΣ, 20 Ιουλίου 2017)

*Τα άρθρα εκφράζουν αποκλειστικά τις απόψεις του συγγραφέα τους.

O Αλέξης Ηρακλείδης είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Ανάλυσης Συγκρούσεων στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου, και έχει διατελέσει εμπειρογνώμων του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών για τις μειονότητες και τα ανθρώπινα δικαιώματα στους διεθνείς οργανισμούς (1983-1997). Σπούδασε στην Πάντειο Σχολή και στα πανεπιστήμια του Λονδίνου (UniversityCollege) και του Kent. Επιστημονικά ασχολείται κυρίως με τις εθνοτικές και αποσχιστικές συγκρούσεις, την αυτοδιάθεση των λαών, την επέμβαση σε αποσχιστικές συγκρούσεις, τις εθνικές και εθνοτικές μειονότητες, την ανθρωπιστική επέμβαση, τη Διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΔΑΣΕ), τον εθνικισμό στην εξωτερική πολιτική και με συγκεκριμένες συγκρούσεις, με κύριο στόχο την επίλυσή τους, όπως το Μεσανατολικό, το Κόσοβο, την ελληνοτουρκική διένεξη, το Κυπριακό, το Νοτιοσουδανικό πρόβλημα, κ.ά. Έχει συγγράψει έξι βιβλία στα αγγλικά και δέκα στα ελληνικά, και πενήντα papers σε ξένα και ελληνικά επιστημονικά περιοδικά και βιβλία. Κυριότερα Βιβλία: TheSelf-DeterminationofMinoritiesinInternationalPolitics (Λονδίνο, 1991), Η αραβοϊσραηλινή αντιπαράθεση: Η προβληματική της ειρηνικής επίλυσης (Αθήνα, 1991), SecurityandCo-operationinEurope: TheHumanDimension, 1972-1992 (Λονδίνο, 1993), Helsinki-IIanditsAftermath: TheMakingoftheCSCEintoanInternationalOrganization (Λονδίνο, 1993), Η Ελλάδα και ο «εξ ανατολών κίνδυνος» (Αθήνα, 2001), που εκδόθηκε και στα τουρκικά, Το Κυπριακό: σύγκρουση και επίλυση (Αθήνα, 2002), Το Κυπριακό πρόβλημα, 1947-2004: από την ένωση στη διχοτόμηση; (Αθήνα, 2006), Άσπονδοι γείτονες. Ελλάδα-Τουρκία: η διένεξη του Αιγαίου (Αθήνα, 2007), The Greek-Turkish Conflict in the Aegean: Imagined Enemies (Basingstoke, 2010), και με την Άντα Διάλλα, Humanitarian Intervention in the Long Nineteenth Century: Setting the Precedent (Manchester, 2015)

 

 

 

 

Με τιμές ενταφιάστηκαν στην Λευκωσία τα λείψανα του ήρωα της ΕΛΔΥΚ, Βασίλειου Παπαλάμπρου

ΑΠΕ-ΜΠΕ του ανταποκριτή μας Α. Βικέτου  (19.7.2017)

«Θελήσαμε να ενταφιαστείς στην μαρτυρική Μεγαλόνησο, γιατί έγινε η δεύτερή σου πατρίδα».

Με τα λόγια αυτά, η Ιωάννα Παπαλάμπρου εξήγησε την απόφαση της ίδιας και της αδελφής της Αθηνάς, να ενταφιαστούν στην Κύπρο τα λείψανα του πατέρα τους, Βασίλειου Παπαλάμπρου, ο οποίος έπεσε ηρωικά στην δεύτερη φάση της εισβολής του 1974, υπερασπιζόμενος την Κύπρο, στην επική, τετραήμερη μάχη του στρατοπέδου της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου (ΕΛΔΥΚ).

 

Για την απόφαση των θυγατέρων του Παπαλάμπρου να ενταφιάσουν τα λείψανα του ήρωα πατέρα τους στην Κύπρο, ο επίτροπος Προεδρίας, Φώτης Φωτίου, ο οποίος εκπροσώπησε τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκο Αναστασιάδη, εξέφρασε απεριόριστο θαυμασμό.

 

Είναι, τόνισε, μια απόφαση που υπερβαίνει ακόμα και τη ρήση του Θουκυδίδη «Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος» γιατί «μαζί είναι και το μήνυμα, που διάπλατα εκπέμπεται για την κοινή ιστορία, τις ρίζες, τις παραδόσεις και τον πολιτισμό μας: η Κύπρος, ίδιο αίμα, όμοια ψυχή, ρίζα της Ρωμιοσύνης».

 

Ο κ. Φωτίου τόνισε ότι ο Παπαλάμπρου επέδειξε μοναδικό πνεύμα αυτοθυσίας και ηρωισμού, ηγούμενος των ανδρών του σε όλη τη διάρκεια των μαχών. Τα επίσημα στοιχεία για την υπεράσπιση του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ, προσδίδουν, είπε ο κ. Φωτίου, όλη την έκταση της ηρωικής αντίστασης των ανδρών της Δύναμης, για τους οποίους ισχύουν τα λόγια του ποιητή, ότι «περισσότερη τιμή τους πρέπει γιατί γνώριζαν ότι ο Εφιάλτης είχε ήδη φανεί και…οι Μήδοι επιτέλους θα διαβούνε».

 

Ο συνταγματάρχης Βασίλειος Παπαλάμπρου του Δημητρίου, γεννήθηκε στη Λάγγα Καστοριάς, την 12η Οκτωβρίου 1931.

Εισήλθε στη Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών, την 27η Ιανουαρίου 1950 και αποφοίτησε με τον βαθμό του δεκανέα, την 6η Δεκεμβρίου 1951.

 

Ήταν έγγαμος με δύο παιδιά. Φοίτησε κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, στα διάφορα σχολεία του όπλου του.

Υπηρέτησε σε διάφορες Μονάδες, ανάλογα κάθε φορά του βαθμού του.

 

Στην ΕΛΔΥΚ υπηρέτησε με το βαθμό του ανθυπασπιστή, από 31 Ιουλίου 1972 έως και την 16η Αυγούστου 1974, ως διμοιρίτης Διμοιρίας ΠΑΟ 75 χιλιοστών του Λόχου Βαρέων Όπλων.

 

Εξαφανίσθηκε, μαχόμενος εναντίον των Τούρκων, κατά τη μάχη του Στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ, την 16 Αυγούστου 1974, στο ύψωμα Αγίου Γεωργίου.

 

Προήχθη στον βαθμό του συνταγματάρχη, μετά την εξαφάνισή του.

Έλαβε μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις της Ν. Κορέας, από 11 Ιουνίου 1953 έως και 2 Ιουνίου 1954, καθώς και στις πολεμικές επιχειρήσεις κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το 1974.

Τιμήθηκε με παράσημα και μετάλλια, για τις υπηρεσίες που προσέφερε στην πατρίδα:

-Αναμνηστικό μετάλλιο Νοτίου Κορέας.

- Διεμβολή ευαρέσκειας Προέδρου Νοτίας Κορέας.

- Αργυρό αριστείο ανδρείας, για τη συμμετοχή του στο Εκστρατευτικό Σώμα Ν. Κορέας.

- Πολεμικός σταυρός Γ' Τάξεως, ως αγνοούμενος στις επιχειρήσεις της Κύπρου.

- Αναμνηστικό μετάλλιο επιχειρήσεων Κύπρου από το ΓΕΣ σύμφωνα με το ΠΔ του 2007.

 

Η νεκρώσιμη ακολουθία για τον Βασίλειο Παπαλάμπρου εψάλη στο ναό Αγίου Γεωργίου, στο στρατόπεδο «Αντιστράτηγου Σταυριανάκου» στην Μαλούντα, όπου μετά το 1974 μεταφέρθηκε η έδρα της ΕΛΔΥΚ.

 

Το μικρό φέρετρο με τα λείψανα του Παπαλάμπρου ήταν καλυμμένο με τις σημαίες της Κύπρου και της Ελλάδας. Επί του φέρετρου, που συνοδευόταν από τέσσερις αξιωματικούς και τέσσερις οπλίτες της ΕΛΔΥΚ, υπήρχε η φωτογραφία του, τα παράσημα, το ξίφος και το πηλήκιο του, ενώ έξω από το ναό, απέδιδε τιμές άγημα και η φιλαρμονική της Δύναμης.

 

Στη νεκρώσιμη ακολουθία ήταν παρούσες οι δύο κόρες του (η σύζυγος Ελένη δεν μπόρεσε να παραστεί για λόγους υγείας), φίλοι της οικογένειας και συγγενείς άλλων πεσόντων και αγνοουμένων.

 

Τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας και την ελληνική κυβέρνηση εκπροσώπησε ο πρέσβης της Ελλάδος, Ηλίας Φωτόπουλος. Την Βουλή των Ελλήνων, ο δεύτερος αντιπρόεδρός της, Ιωάννης Βαρεμένος. Επίσης, παρέστησαν ο αρχηγός της Εθνικής Φρουράς, εκπρόσωπος του Γενικού Επιτελείου Στρατού της Ελλάδος και ο διοικητής της ΕΛΔΥΚ και η πρόεδρος της Πανελλήνιας Επιτροπής Συγγενών Αγνοουμένων, Μαρία Καλπουρτζή.

 

Αποχαιρετώντας τον πατέρα της, η Ιωάννα Παπαλάμπρου είπε, ότι στην Κύπρο οι άνθρωποι αγωνίζονται να επουλώσουν τις πληγές τους και επιζητούν με καρτερία την επανένωση της πατρίδας τους.

 

«Ξέρουν», πρόσθεσε, «να αγαπούν, να σέβονται, να τιμούν τους ήρωες και το σημαντικότερο απ΄ όλα: αναγνωρίζουν τη θυσία τους». Επίσης, η Ιωάννα Παπαλάμπρου αναφέρθηκε στη μάχη στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ στις 16 Αυγούστου 1974 και είπε ότι ο πατέρας της εμψύχωνε τους στρατιώτες και με το ΠΑΟ (πυροβόλο άνευ οπισθοδρομήσεως) στα χέρια έβαλλε ακατάπαυστα εναντίον των τουρκικών αρμάτων από απόσταση αναπνοής.

 

Επίσης είπε, ότι οι 400 υπερασπιστές του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ στον Γερόλακο, ζητούσαν ενισχύσεις, αλλά ουδέποτε ήρθαν. «Χωρίς ίχνος συνείδησης σας εγκατέλειψαν μέσα στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, σε μια άνιση μάχη, αλλά εσείς, πατέρα, δείξατε πως αγωνίζονται οι ήρωες και πεθαίνουν στην πρώτη γραμμή του μετώπου» ανέφερε.

 

Η κ. Παπαλάμπρου διατύπωσε την εκτίμηση ότι η απώλεια όλων θα μπορούσε να αποφευχθεί και πρόσθεσε: «Οι ευθύνες τεράστιες, δεν αποδόθηκαν ποτέ. Θα πρέπει όμως να αναζητηθούν έστω και καθυστερημένα». «Η σύζυγός σου, Ελένη και οι κόρες σου, είμαστε περήφανες για σένα» κατέληξε η Ιωάννα Παπαλάμπρου.

 

Στον επικήδειο λόγο του, ο πρέσβης της Ελλάδος, Ηλίας Φωτόπουλος, ανέφερε ότι 43 χρόνια πριν, μία φωνή ακούστηκε από τον Γερόλακκο, φωνή που έφτασε ως το Κιόνελι. Ήταν, είπε, η φωνή του τότε ανθυπασπιστή Βασίλειου Παπαλάμπρου. «Απάνω τους λιοντάρια μου» φώναξε, λίγο πριν ξεψυχήσει, δίπλα στον αχώριστο φίλο του Κέντρα και αφού, όπως είπε, είχαν μαζί αδειάσει το ΠΑΟ που κρατούσαν στα χέρια τους, στα εχθρικά άρματα.

 

Αυτή η φωνή, επεσήμανε ο Έλληνας πρέσβης, «έμεινε να στοιχειώνει τον τόπο και να επιστρέφει σαν αντίλαλος κάθε φορά, μέχρι τελικά να βρει ανάπαυση η ψυχή». Ένα χρόνο, σχεδόν, πριν, ανέφερε ο πρέσβης, ανευρέθηκαν και αναγνωρίσθηκαν τα λείψανα του συνταγματάρχη (Πεζικού) Βασίλειου Παπαλάμπρου και «η φωνή πλέον ηρέμησε, καταλάγιασε, έγινε θρόισμα και μπερδεύτηκε με τον άνεμο».

 

Ο πρέσβης της Ελλάδος τόνισε, ότι ενώπιον της θυσίας του Παπαλάμπρου και όλων των άλλων, ηρωϊκώς πεσόντων, «ανανεώνουμε κι εμείς τους όρκους μας και δηλώνουμε προσηλωμένοι στην προσπάθεια επίτευξης λύσης του Κυπριακού, μία λύση στη βάση των παραμέτρων που έθεσε ο γγ ΟΗΕ και συγκεκριμένα μία λύση, που απαλλάσσει την Κύπρο από ξένες εξαρτήσεις και προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες όλων των Κυπρίων. Η δέσμευσή μας αυτή παραμένει και θα δώσουμε όλοι τον αγώνα αυτό με όλες τις δυνάμεις μας».

 

Ο κ. Φωτόπουλος αναφέρθηκε και στην διάσκεψη του Κραν Μοντανά, σημειώνοντας ανάμεσα σε άλλα:

-Δυστυχώς η τουρκική αδιαλλαξία, η υποκρισία και η διγλωσσία της Άγκυρας δεν επέτρεψαν την πρόοδο εκείνη που θα άφηνε να παραμείνει ζωντανό το όνειρο και σχέδιο λύσης του Κυπριακού.

 

-Όμως συγχρόνως τα πράγματα δεν παρέμειναν τα ίδια. Πραγματοποιήθηκαν σημαντικά βήματα μπροστά: πρώτα απ' όλα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ευρίσκεται πλέον και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Κατά δεύτερον, για πρώτη φορά δηλώθηκε επίσημα από τον γγ ΟΗΕ ότι στο Κυπριακό δεν μπορεί μία τρίτη χώρα να έχει παρεμβατικά δικαιώματα.

 

-Πλέον, μετά το Κραν Μοντανά βρισκόμαστε στην εποχή που ουδείς, πλην της Τουρκίας, θεωρεί αυτονόητο να διατηρεί κάποιος στρατό σε μία τρίτη χώρα, παρά τη θέλησή της ή να μπορεί ανά πάσα στιγμή και χωρίς πρότερη συνεννόηση να παρεμβαίνει στη χώρα αυτή.

 

-Στην ημερήσια διάταξη του Κυπριακού υπάρχει ένα νέο κεκτημένο. Η Κύπρος, η επανενωμένη Κύπρος, θα πρέπει να γίνει ένα κανονικό, φυσιολογικό κράτος σαν όλα τα άλλα κράτη, δηλαδή χωρίς ξένα στρατεύματα και ξένες εγγυήσεις, προσέγγιση που έγινε αποδεκτή και υιοθετήθηκε από τον γγ ΟΗΕ.

 

-Η Τουρκία απέδειξε στην πρόσφατη διαπραγματευτική προσπάθεια ότι δεν επιθυμεί την Κύπρο ως ένα φυσιολογικό και κανονικό κράτος, αλλά την επιθυμεί ως υποχείριό της, ως ένα κράτος επί του οποίου θα διαθέτει σημαντικούς μοχλούς πίεσης, μέσω των δικαιωμάτων παρέμβασης και της παραμονής τουρκικών στρατευμάτων και των εγγυήσεων. Επιδίωξη της Τουρκίας ήταν να διατηρήσει στη νέα κατάσταση πραγμάτων στην Κύπρο όλα τα συμφέροντα και τις δυνατότητες και όχι να αφήσει ελεύθερη την τουρκοκυπριακή κοινότητα να αποφασίσει για το μέλλον της.

 

Ο διοικητής της ΕΛΔΥΚ, συνταγματάρχης (ΠΖ) Προκόπιος Μαυραγάνης, είπε ότι το 1974 επιβεβαιώθηκε για μια ακόμη φορά η ιστορική ρήση του Ουϊστον Τσώρτσιλ, ότι «οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες».

Τα παραπάνω, τόνισε, συμπυκνώνονται:

 

- Στην επίθεση που διεξήγαγε η ΕΛΔΥΚ από την πρώτη κιόλας ημέρα των επιχειρήσεων, εναντίον του οχυρωμένου και ενισχυμένου με επίλεκτα τμήματα τουρκικού θύλακα στο Κιόνελι.

 

-Στη σκληρή μάχη που έδωσε για το στρατόπεδό της στην περιοχή Γερόλακου, όπου αντιμετωπίζονται πολλαπλάσιες εχθρικές δυνάμεις με την ισχυρή κάλυψη ΤΘ δυνάμεων, ΠΒ και αεροπορίας, πρόβαλε ηρωική αντίσταση και αρνήθηκε πεισματικά να κάνει έστω και ένα βήμα πίσω, προκαλώντας στον εχθρό βαρύτατες απώλειες.

 

Επίσης, ο συνταγματάρχης Μαυραγάνης αναφέρθηκε στην αυτοθυσία και τον ηρωισμό των απολυόμενων στρατιωτών της ΄72 Γ΄ ΕΣΣΟ, οι οποίοι, ενώ είχαν αντικατασταθεί και βρίσκονταν ήδη εν πλω για την Ελλάδα με το Α/Γ «ΛΕΣΒΟΣ», όταν πληροφορήθηκαν ότι οι Τούρκοι βομβαρδίζουν το στρατόπεδό τους, επέστρεψαν και με αίσθημα υπερηφάνειας και με υψηλό ηθικό και φρόνημα, έλαβαν μέρος στον αγώνα.

 

Η ΕΛΔΥΚ εκείνες τις ημέρες του 1974 δεν ηττήθηκε, τόνισε ο διοικητής της Δύναμης. «Ο Αττίλας σταμάτησε. Δεν κατάφερε να προχωρήσει περισσότερο και να καταλάβει την πρωτεύουσα Λευκωσία, ενώ από τότε είμαστε σε προσωρινή κατάπαυση πυρός, έχοντας ακόμη ανοιχτούς λογαριασμούς μαζί του» είπε.

 

Η ΕΛΔΥΚ, διαβεβαίωσε ο διοικητής της, όπως και το 1974, «εξακολουθεί να αποτελεί την έμπρακτη συνεισφορά των ελληνικών δυνάμεων στην εξασφάλιση της εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου, ως σύγχρονη και αποτελεσματική δύναμη αποτροπής».

 

Ο ενταφιασμός των λειψάνων του Βασίλειου Παπαλάμπρου έγινε στο στρατιωτικό κοιμητήριο του Τύμβου Μακεδονίτισσας, σε τάφο που βρίσκεται πολύ κοντά από το μνημείο, όπου είχε καταρριφθεί από λάθος της κυπριακής αεράμυνας, το Noratlas της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας.

 

Πριν τοποθετηθεί το φέρετρο με τα λείψανα στον τάφο, ο διοικητής της ΕΛΔΥΚ παρέδωσε στις κόρες του τις σημαίες Κύπρου και Ελλάδος, την φωτογραφία, το πηλήκιο, το ξίφος και τα παράσημά του. Όλοι τον κατευόδωσαν στην τελευταία του κατοικία με θερμά χειροκροτήματα και ψάλλοντας τον εθνικό ύμνο.

 



   

 

 

© ANA-MPA SA. Intellectual rights and copyright are the sole property of the ANA-MPA and are allocated to the Agency's subscribers for specifi

Αθήνα και Λευκωσία «χέρι με χέρι» έδωσαν μάχη στο Κραν Μοντανά

 

9/07/2017 18:32

 

ΑΠΕ-ΜΠΕ του ανταποκριτή μας Α. Βικέτου

 

Τη θέση ότι Λευκωσία και Αθήνα θα πρέπει να εργαστούν για μια νέα ευκαιρία προς επίλυση του Κυπριακού, διατύπωσε ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, ο οποίος συγχρόνως επισήμανε ότι η ευκαιρία αυτή «θα πρέπει να είναι καλά προετοιμασμένη για να είναι αποτελεσματική».

 

Ο Έλληνας υπουργός είχε το πρωί συνάντηση με τον Πρόεδρο της Κύπρου Νίκο Αναστασιάδη, στην οποία πήραν μέρος ο Κύπριος ομόλογος του, Ιωάννης Κασουλίδης, και αντιπροσωπείες και από τις δύο κυβερνήσεις. Στην συνέχεια ο υπουργός πήρε μέρος σε συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου, η οποία κράτησε περισσότερο από δύο ώρες. Οι συζητήσεις του κ. Κοτζιά ολοκληρώθηκαν στο κυπριακό υπουργείο Εξωτερικών, όπου ο Κύπριος υπουργός παρέθεσε γεύμα εργασίας.

 

Μετά το γεύμα οι δύο υπουργοί έκαναν δηλώσεις στους δημοσιογράφους.

 

Ο Νίκος Κοτζιάς, αναφερόμενος στην διάσκεψη για το Κυπριακό στο Κραν Μοντανά, υπογράμμισε μεταξύ άλλων:

 

-Η ασφάλεια και οι εγγυήσεις πήραν την πραγματική τους διάσταση και αυτό αποτελεί «μια μεγάλη κατάκτηση»

 

-Πολλοί είχαν την αίσθηση στη διάσκεψη της Γενεύης (τον περασμένο Ιανουάριο) ότι αυτά που λέγαμε για την ασφάλεια και τις εγγυήσεις, «τα λέγαμε για το θεαθήναι».

 

-Η Τουρκία διαπίστωσε στην πορεία ότι «όχι μόνο δεν παραδοθήκαμε, αλλά και ότι αυτά τα θέματα ( ασφάλεια- εγγυήσεις ) μπήκαν ψηλά στην ατζέντα».

 

Ο Έλληνας υπουργός, ο οποίος –όπως είπε- στη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου άκουσε με προσοχή τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, τον τέως Πρόεδρο Δημήτρη Χριστόφια, τον πρώην Πρόεδρο Γιώργο Βασιλείου και τους αρχηγούς των κοινοβουλευτικών κομμάτων, δήλωσε ότι ήταν τιμή του που παρευρέθηκε στο Εθνικό Συμβούλιο και υπενθύμισε ότι προσφάτως στην Ελλάδα Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής με αντικείμενο το Κυπριακό εισηγητής ήταν ο ομόλογος του, Ιωάννης Κασουλίδης.

 

Διηγήθηκα στο Εθνικό Συμβούλιο, πρόσθεσε, την εμπειρία που απέκτησα στο Κραν Μοντανά. Εκεί, σημείωσε, «είδαμε μια Τουρκία που έπαιζε με τις λέξεις, αλλά, όταν ήρθε η ώρα των αποφάσεων, δεν ήταν έτοιμη για ουσιαστική λύση».

 

Ο κ. Κοτζιάς καταλόγισε ευθύνη στον ειδικό σύμβουλο του γ.γ. του ΟΗΕ Έσπεν Άιντε, λέγοντας ότι «πήγε απροετοίμαστος στη διάσκεψη».

 

Σε παρατήρηση του ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι -σύμφωνα με τον Κύπριο υπουργό- πρώτος ο κ. Κοτζιάς και όχι ο γ.γ. του ΟΗΕ ανέφερε ότι η Κύπρος πρέπει να καταστεί «κανονικό κράτος», ο Ν. Κοτζιάς είπε ότι το θεωρεί μεγάλη του τιμή ότι «οι διατυπώσεις που μπορεί να είναι καθημερινές όταν τις κάνω για συγκεκριμένα μεγάλα προβλήματα ότι αυτές υιοθετούνται από σημαντικές προσωπικότητες και αποκτούν τη δική τους δυναμική».

 

Η διατύπωση, σημείωσε, ήταν «normal state», δηλαδή ένα «φυσιολογικό ή θα μπορούσε κάποιος να το πει νομικά, κανονικό κράτος». Συνεχίζοντας το σχόλιο του στην παρατήρηση του ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο κ. Κοτζιάς εξήγησε «Πήγαμε σε μια διαπραγμάτευση, που άρχισαν όλοι να λένε 1, 2, 3 , 4, 18, 48 και τους είπα: ωραία, για να κρίνουμε το 1, 2, 4, 48, 18, θα πρέπει να πούμε ποιος είναι ο στόχος αυτής της διάσκεψης. Και τους έβαλα το απλό ερώτημα: Είναι κοινός μας στόχος ότι η Κύπρος πρέπει να είναι ένα κανονικό, φυσιολογικό κράτος; Δηλαδή ένα κράτος, ανεξάρτητο, με εδαφική ακεραιότητα και πλήρη κυριαρχία; Και εάν συμφωνούμε σε αυτό, να κουβεντιάσουμε τον δρόμο, με τον οποίο θα φθάσουμε εκεί».

 

Ο κ. Κοτζιάς ανέφερε ότι τόνισε στη διάσκεψη πως κατά τη γνώμη της Ελλάδος και της Κυπριακής Δημοκρατίας ο δρόμος αυτός είναι η απαλλαγή της Κύπρου από τα δεσμά δύο συνθηκών, του 1959-60 Ζυρίχης - Λονδίνου, της Συνθήκης των Εγγυήσεων και της Συνθήκης Συμμαχίας.

 

Επίσης, απαντώντας σε άλλη ερώτηση, υπογράμμισε ότι η διαπραγμάτευση για λύση του Κυπριακού δεν είναι οι 10 μέρες στο Κραν Μοντανά. «Οι καθημερινές δηλώσεις, ο τρόπος που πείθει κανείς τη δικιά του κοινωνία, ο τρόπος που περιορίζει κανείς παίχτες, είναι στοιχεία διαπραγμάτευσης. Γι' αυτό μιλάμε για δημόσια διπλωματία κλπ. Ο πυρήνας είναι η καθ' αυτό διαπραγμάτευση. Όταν ακούτε λοιπόν τουρκικές δηλώσεις, λάβετε και αυτό υπόψη», είπε.

 

Στο γεύμα εργασίας μεταξύ των δύο υπουργών και των συνεργατών τους συζητήθηκαν η εντατικοποίηση των σχέσεων των δύο χωρών, ποια συνέχεια θα δοθεί αναφορικά με τις προσπάθειες για λύση του Κυπριακού και η αξιοποίηση παραγόντων, όπως η ΕΕ, η τελωνειακή ένωση της Τουρκίας κ.ά.

 

Όπως δήλωσε ο Κύπριος υπουργός Εξωτερικών, Ιωάννης Κασουλίδης, δόθηκε μια μάχη για το Κυπριακό στο Κραν Μοντανά «χέρι με χέρι» με την Ελλάδα . Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και ο φίλος Νίκος Κοτζιάς «έδωσαν μάχη σε πεδίο, που δεν δόθηκε ποτέ ξανά, στο πεδίο της ασφάλειας και των εγγυήσεων», επιήμανε ο κ. Κασουλίδης.

 

Ο λόγος, που δεν επιτεύχθηκε λύση, είπε, είναι γιατί έλειπαν τα στοιχεία εκείνα που θα καθιστούσαν την Κύπρο ένα φυσιολογικό κράτος, το οποίο να μην περιλαμβάνει εγγυήσεις και επεμβατικά δικαιώματα. Επομένως, συμπλήρωσε, εκεί θα δοθούν και οι επόμενες μάχες, αν θέλει η διεθνής κοινότητα να πείσει την Τουρκία και αν οι Τουρκοκύπριοι «θέλουν λύση του Κυπριακού και όχι να είναι υποχείριο της Τουρκίας».

 

Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών, απαντώντας σε ερώτηση του ΑΠΕ-ΜΠΕ κατά πόσον η Τουρκία μπορεί να επιδείξει εποικοδομητική στάση στο Κυπριακό, λαμβανομένων υπόψη των προεδρικών εκλογών στη χώρα το 2019, του Κουρδικού και του θέματος της Συρίας, είπε ότι αυτά είναι «αιτίες- αντικίνητρα» για την Τουρκία, αλλά, σημείωσε, υπάρχουν και κίνητρα.

 

Ως τέτοια κίνητρα υπέδειξε τη σχέση της Τουρκίας με τον δυτικό κόσμο, το θέμα της τελωνειακής ένωσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το διεθνές περιβάλλον «στο οποίο η Τουρκία δεν είναι νικηφόρα όσο ήλπιζε». Το βλέπουμε και στη Συρία, πρόσθεσε ο κ. Κοτζιάς, «όπου έχουμε σχετικά εύκολη αποδιοργάνωση των στρατιωτικών της μονάδων, ο αήττητος σε εισαγωγικά τουρκικός στρατός δεν έχει τόσο εύκολη πορεία». «Υπάρχουν πάρα πολλές εσωτερικές αντιθέσεις στην Τουρκία που μπορούν, όταν θα εκδηλωθούν να την υποχρεώσουν να πάρει ένα διαφορετικό δρόμο», σημείωσε. Επίσης, είπε ότι υπάρχει ένα διεθνές περιβάλλον, στο οποίο πρέπει να δουλέψουν Αθήνα- Λευκωσία για «να υποχρεωθεί (η Τουρκία) να πειθαρχήσει με την καλή έννοια, δημιουργικά, στο διεθνές δίκαιο».

 

Σε ερώτηση για τα όσα λέγονται από τουρκικής πλευράς περί σχεδίου Β' και Γ', ο κ. Κοτζιάς είπε ότι υπάρχει ένα μεγάλο ερώτημα «για το κατά πόσο η Τουρκία οδήγησε τη διαπραγμάτευση στο ναυάγιο, έχοντας κατά νου να "παίξει" με άλλα πράγματα». Δουλειά μας, σημείωσε, είναι να την εμποδίζουμε να παίζει με σχέδια Β΄ και Γ'.

 

Ο κ. Κοτζιάς, στη συνέχεια μετέβη στην αρχιεπισκοπή, όπου συναντήθηκε με τον αρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο, και ακολούθως αναχώρησε για την Αθήνα.



   

 

 

© ANA-MPA SA. Intellectual rights and copyright are the sole property of the ANA-MPA and are allocated to the Agency's subscribers for specific uses only.

 

Attachments:

Για την συνέντευξη του προέδρου Αναστασιάδη στην «Καθημερινή» Κύπρου (16.7.2017)

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης στην συνέντευξη του στην εφημερίδα «Καθημερινή» Κύπρου (16.7.2017) και συγκεκριμένα στους συναδέλφους , Ανδρέα Παράσχο, Αθανάσιο Έλις και Μιχάλη Τσικαλά, είπε κάποια πράγματα περισσότερα από την διακαναλική  συνέντευξη της περασμένης Δευτέρας.

 

Α) Αποκάλυψε ότι κρατήθηκαν πρακτικά στο Κραν Μοντανά, τα οποία αποτυπώνουν επί λέξει τί ελέχθη και ξεκαθαρίζει πως «δεν έχει κανένα πρόβλημα να δημοσιοποιηθούν». Προειδοποίησε δε  όσους τον αμφισβητούν «να είναι προσεκτικοί», γιατί όπως είπε, «θα μείνουν εκτεθειμένοι».

*Από τα πιο πάνω ανακύπτει το ερώτημα: Τα πρακτικά είναι από τις συνόδους της διάσκεψης, ή από τις ενημερώσεις των πολιτικών αρχηγών, ή αφορούν και τα δύο; Από την στιγμή, που ο πρόεδρος δηλώνει για τα πρακτικά ότι «δεν έχει κανένα πρόβλημα να δημοσιοποιηθούν», τότε γιατί δεν το κάνει; Τί περιμένει; Να του το ζητήσουν; Ως δημοσιογράφος, που ασχολούμαι πάνω από 30 χρόνια με το Κυπριακό , του το ζητώ. Όχι από περιέργεια, αλλά για να πληροφορηθεί η κοινή γνώμη και ο καθένας ανεπηρέαστα να καταλήξει σε συμπεράσματα. Αν δεν γίνει αυτό, τότε η δήλωση ήταν ένα «πυροτέχνημα».

Β) Εκτιμά ο πρόεδρος ότι ο διάλογος για τα ευρωτουρκικά θα αποτελέσει κίνητρο για ένα νέο ξεκίνημα στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό. Σύμφωνα με όσα είπε ο πρόεδρος «η Τουρκία δεν είναι διατεθειμένη να κάνει βήματα στο Κυπριακό, προτού δει αποτελέσματα στις διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν θυμάμαι καλά πρόσφατα ο υπουργός Εξωτερικών, Ιωάννης Κασουλίδης, είχε δηλώσει στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής ότι χρειάζεται αναθεώρηση της στρατηγικής μας, γιατί η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας δεν μπορεί να λειτουργήσει ως μοχλός πίεσης για την λύση του Κυπριακού. Επίσης, θυμίζω τις κυβερνητικές εκτιμήσεις ότι, εφόσον ο Ερντογάν κέρδιζε το δημοψήφισμα, όπως και έγινε, θα υιοθετούσε πιο θετική στάση στο Κυπριακό. Η εκτίμηση αυτή διαψεύστηκε.

 Κατά την γνώμη μου , την οποία ξανάγραψα, η

Τουρκία δεν θα κάνει κίνηση στο Κυπριακό , αν δεν ξεκαθαρίσουν τα ζητήματα Συρίας και Κουρδικό. Επίσης, ο Ερντογάν για να επανεκλεγεί πρόεδρος το 2019, πράγμα που επιθυμεί διακαώς , χρειάζεται την πλήρη στήριξη του εθνικιστή Μπαχτσελί και του κόμματος του. Λογικά δεν θα ρισκάρει για να βρεθεί βιώσιμη λύση στο Κυπριακό χωρίς εγγυήτριες δυνάμεις και παρουσία στην Κύπρο τουρκικού στρατού.

 Γ) Ορθά επικρίνει ο πρόεδρος τον Άιντα για έλλειψη σωστής προετοιμασίας, ειδικά στο θέμα της ασφάλειας και των εγγυήσεων. Σημείωσε, ότι ο κύριος Άιντα ζούσε σε «μια πλάνη, ότι τα πάντα ήταν σχεδόν λυμένα και δεν μετέφερε επακριβώς τα μηνύματα, τα οποία λάμβανε από την Άγκυρα».

 *Μήπως όμως σε «πλάνη» ζούσε και ο πρόεδρος, ο οποίος γνώριζε ότι στην συνάντηση Τσίπρα- Ερντογάν στο Πεκίνο ο Τούρκος πρόεδρος ήταν αόριστος και ειδικά για την ασφάλεια και τις εγγυήσεις ΟΥΔΕΝ είπε.

Τούτου δοθέντος ο πρόεδρος όφειλε να ενημερώσει ο ίδιος τον γ.γ. του ΟΗΕ και να αποτρέψει , στις 4 Μαίου, την ανακοίνωση για την διάσκεψη στο Κραν Μοντανά.

 Από την συνέντευξη μπορούν να σχολιαστούν και άλλα σημεία, αλλά περιορίζομαι στα πιο πάνω.

A. BIKEΤΟΣ

ΠΡΟΔΟΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ 1974 ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ-ΜΑΚΑΡΙΟΣ

Όλα τα αφιερώματα  για το προδοτικό πραξικόπημα του 1974 στα μέσα ενημέρωσης επικεντρώθηκαν βασικά στον τότε πρόεδρο , Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ’.  Παραβλέπω ότι τα περισσότερα, με ελάχιστες διαφοροποιήσεις , είναι κάθε χρόνο μια από τα ίδια.

Όπως είναι γνωστό, στις  15 Ιουλίου του 1974, όταν εκδηλώθηκε το πραξικόπημα, ο Μακάριος πρόλαβε και σώθηκε καταφεύγοντας σε μονή του Κύκκου  και από εκεί έφθασε στην Πάφο,  απ΄ όπου και απηύθυνε το «ιστορικό» , όπως έχει χαρακτηριστεί, μήνυμα. Αυτό το μήνυμα με την φωνή του Μακαρίου , όπως μεταδόθηκε από τον Ελεύθερο Ραδιοσταθμό της Πάφου , το ακούσαμε αρκετές φορές και σήμερα.

«Ελληνικέ Κυπριακέ λαέ! Γνώριμη είναι η φωνή που ακούεις. Γνωρίζεις ποίος σου ομιλεί. Είμαι ο Μακάριος. Είμαι εκείνος τον οποίον συ εξέλεξες διά να είναι ηγέτης σου. Δεν είμαι νεκρός, όπως η χούντα των Αθηνών και οι εδώ εκπρόσωποί της θα ήθελαν».

Όμως ο πολιτικός ηγέτης, τον οποίο εξέλεξε ο λαός, επέλεξε εκείνες τις δύσκολες ώρες και , ενώ ήταν βέβαιο ότι θα ακολουθούσε η τουρκική εισβολή, να φύγει από την Κύπρο και να αφήσει μόνο τον λαό του. Η αναχώρηση-διαφυγή του από την Κύπρο έγινε από τις βρετανικές βάσεις. Άραγε αυτό ήταν τυχαίο;

Επίσης , σημειώνω  ότι ο Μακάριος για τα 13 σημεία, που υπέβαλε (30.11.1963)  ,  προς τροποποίηση του Συντάγματος του 1960 , επικαλείτο την ενθάρρυνση του τότε  Άγγλου ύπατου αρμοστή στην Κύπρο, σερ Άρθουρ Κλαρκ. Φαίνεται ότι η γνώμη του μετρούσε για τον Μακάριο περισσότερο από αυτή της Ελλάδος. Χωρίς να δικαιολογείται η Τουρκία για την στάση της στα όσα ακολούθησαν , υπάρχει , νομίζω , ένα ζήτημα μεγάλης ευθύνης του Μακαρίου.  

Τα γεγονότα στην Κύπρο του 1955, 1963 και 1964  έδωσαν στην Τουρκία πρόσχημα να εξαπολύσει πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου.  Αποκορύφωμα ήταν το 1964 με τις μαζικές απελάσεις όσων ( γύρω στις 12 χιλιάδες) δεν είχαν τουρκική υπηκοότητα.  Από την Πόλη απελάθηκαν περίπου 12 χιλιάδες Έλληνες . Όμως με αυτούς υποχρεώθηκαν να φύγουν από την Πόλη τριπλάσιοι , παρόλο που δεν ήταν απελάσιμοι, για να μην χωρίσουν οικογένειες.

Επίσης, είναι γεγονός ότι το 1955 , παρά τις αφόρητες πιέσεις και τους προπηλακισμούς της Άγκυρας, ο αείμνηστος Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, αρνήθηκε να αποκηρύξει τον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ και να καταδικάσει την στάση του Μακαρίου.

Το ερώτημα είναι κατά πόσον ο Μακάριος διέβλεπε με την πολιτική, που ακολουθούσε, ότι θα συνέβαλε , έστω άθελα, στον ξεκλήρισμα της Ρωμηοσύνης της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου ; Θα πρέπει οι ιστορικοί και οι ερευνητές να φωτίσουν αυτό το κεφάλαιο της Ιστορίας.  

Επανέρχομαι στην αναχώρηση του Μακαρίου το 1974. Ο Μακάριος, εκτός από πρόεδρος της Δημοκρατίας, ήταν και Αρχιεπίσκοπος. Η ιστορία μας δείχνει ότι ο Ποιμένας δεν εγκαταλείπει το ποίμνιο του. Ο προκάτοχος του Κυπριανός το 1821 θυσιάστηκε στην Κύπρο, ενώ –για να αναφέρω μια μόνο περίπτωση- το 1922 ο Σμύρνης Χρυσόστομος, απέρριψε  τις προτάσεις από ξένους προξένους να αναχωρήσει με ασφάλεια από την Σμύρνη, πριν από την είσοδο του κεμαλικού στρατού, γιατί, όπως τους είπε, δεν ήταν ορθό να εγκαταλείψει το ποίμνιο του. Έτσι, βρήκε μαρτυρικότατο θάνατο. Βέβαια, μπορεί κάποιος να αντιτείνει ότι ήταν διαφορετικές οι εποχές και ότι ο Μακάριος πήγε στο εξωτερικό για να μεταφέρει εκεί τον αγώνα υπέρ της Κύπρου.

Στο Λονδίνο ο Μακάριος  συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό, Χάρολντ Ουίλσον,  στον οποίο είπε να μεταφέρει στον Μπουλέντ Ετζεβίτ: "What practical measures can be taken. It is against Turkish interests for Cyprus to become part of Greece" (Πρακτικά συνομιλίας Μακαρίου-Ουίλσον 17.07.1974-«Η Τραγική Αναμέτρηση και η Προδοσία της Κύπρου»-Μάριου Αδαμίδη-2011) και στη συνέχεια μετέβη στις ΗΠΑ προκειμένου  στην έδρα του ΟΗΕ  να εκθέσει τα γεγονότα.  Στις 19 Ιουλίου, από το βήμα του ΟΗΕ , δήλωσε ότι θεωρούσε «τον κίνδυνο από την Τουρκία μικρότερο από εκείνο από την Ελλάδα και ότι ο φόβος του αυτός τώρα δικαιώθηκε». Σε ομιλία του στα Ηνωμένα Έθνη , μετά την τουρκική εισβολή, έδωσε έμφαση στην αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης και όχι στην τουρκική επέλαση από το ένα μέχρι το άλλο άκρο της Κύπρου.

Δεν ξέρω κατά πόσο ο «Φάκελος» της Κύπρου της κυπριακής και της ελληνικής Βουλής έχει στοιχεία και ποια για τα πιο πάνω. Υποθέτω ότι πρέπει να έχει και ότι πρέπει να γίνουν γνωστά. Όπως θα πρέπει να υπάρχουν στοιχεία και για τον διχασμό του κυπριακού Ελληνισμού, που προηγήθηκε του 1974, για τον οποίο φέρουν ευθύνη και ο Γρίβας και ο Μακάριος. Το ποιος έχει την  μεγαλύτερη ή αν αυτή αναλογεί το ίδιο και στους δύο πρέπει να το κρίνουν με νηφαλιότητα οι πολιτικοί και οι επιστήμονες, κυρίως οι δεύτεροι. Δυστυχώς, πολλοί εξ ΄αυτών , αντί να υπηρετούν την επιστήμη , καταφεύγουν σε εξιδανικεύσεις είτε του ενός, είτε του άλλου.

Όσον αφορά τον Γρίβα δεν θα έπρεπε να ηγηθεί του αγνού αγώνα της ΕΟΚΑ, λόγω της δράσης του στην Ελλάδα κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής. Αλλά , και ο Μακάριος , τον οποίο σπεύσαμε να υποδεχθούμε στην Αθήνα ως ήρωα και να ακούσουμε την ομιλία του από την Μεγάλη Βρετανία, πριν αναχωρήσει για την Κύπρο- ήταν παραμονές του δημοψηφίσματος της 8ης Δεκεμβρίου 1974 για την βασιλευομένη ή την αβασίλευτη δημοκρατία , έκανε ως μη όφειλε δήλωση υπέρ της βασιλευομένης. Δικαίωμα του το  ότι ήταν βασιλόφρων, όμως ήταν απαράδεκτο να προκαλέσει τα αισθήματα της πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού. Τελικά, ο Ελληνικός λαός αποφάνθηκε με ποσοστό 69,18%  υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας, της οποίας πρώτος πρόεδρος εξελέγη ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Το ποσοστό υπέρ της βασιλευομένης ήταν 30,82%.

Βέβαια , εκτός από τον Μακάριο, οι Ελληνοκύπριοι στην  πλειοψηφία τους  ήταν πάντα θετικά προσκείμενη προς τους Έλληνες βασιλείς, που ήταν ξενόφερτοι.  Αυτό είναι περίεργο, γιατί το  1915 χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία , αν τηρούνταν τα υπεσχημένα,  να αποκτήσει η Ελλάδα την κυριαρχία της Κύπρου. Ήταν η απαρχή του Εθνικού Διχασμού. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος είχε παραιτηθεί, διότι ο τότε γερμανοτραφής βασιλιάς Κωνσταντίνος απέρριψε την πρότασή του για συμμετοχή της χώρας στον πόλεμο στο πλευρό της τριμερούς συμμαχίας Αγγλίας, Γαλλίας, Ρωσίας, καθώς δεν ήθελε να έρθει σε αντιπαράθεση με τον γερμανο-αυστριακό άξονα.

ΣΗΜ: Τα πιο πάνω δεν γράφονται από «αντιμακαριακή» σκοπιά αλλά με στόχο την σωστή καταγραφή της Ιστορίας. Άλλωστε, ο υπογράφων το σχόλιο, το 1991 είχε χάσει την εργασία του , γιατί σε ρεπορτάζ για την επιστροφή του Νίκου Σαμψών από το Παρίσι στην Κύπρο τον είχε χαρακτηρίσει «οκταήμερο πρόεδρο του προδοτικού πραξικοπήματος».

Α. ΒΙΚΕΤΟΣ

*Η φωτογραφία είναι του Χρήστου Βατυλιώτη από την τελευταία συνέντευξη τύπου (Ιούλιος 1977) του Μακαρίου.

 

 

 

Έπιασαν δουλειά στο τεμάχιο 11 της κυπριακής ΑΟΖ

 

Ξεκίνησαν στις 12.7.2017   οι εργασίες της ερευνητικής γεώτρησης «Ονησίφορος – Δυτικά 1» στο τεμάχιο 11 της κυπριακής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ)   από την κοινοπραξία TotalE&PCyprusB.V./EniCyprusLimited, η οποία κατέχει άδεια έρευνας Υδρογονανθράκων στο συγκεκριμένο τεμάχιο.για το εν λόγω Τεμάχιο.

 

Σύμφωνα με ανακοίνωση του κυπριακού Υπουργείου Ενέργειας το πλοίο - γεωτρύπανο «WestCapella», που θα χρησιμοποιηθεί στις γεωτρητικές εργασίες, βρίσκεται  στο σημείο της γεώτρησης, όπου, αφού σταθεροποιηθεί, θα προβεί στους απαραίτητους ελέγχους και δοκιμές του εξοπλισμού του και θα εφοδιαστεί με τα αναγκαία υλικά, όργανα και μηχανήματα.

 

Η γεώτρηση εκτιμάται ότι θα ολοκληρωθεί εντός 75 περίπου ημερών, με μέγιστο γεωτρητικό βάθος τα 4.250 μέτρα περίπου κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και βάθος νερού στη θέση της γεώτρησης τα 1.698 μέτρα.  Το τρυπάνι αναμένεται να μπει στον βυθό μεταξύ 14 και 16 Ιουλίου.

 

Το προσωπικό του Υπουργείου Ενέργειας  θα έχει συνεχή ενημέρωση για τις εργασίες που εκτελούνται στο γεωτρύπανο «WestCapella» και θα αναλύει τα δεδομένα που προκύπτουν σε συνεργασία με τους συμβούλους του Υπουργείου.

 

 

Aντιπαράθεση ΑΚΕΛ με Αναστασιάδη καιΔΗΣΥ για την διάσκεψη στο Κραν Μοντανά.

Η κατάρρευση της διάσκεψης για το Κυπριακό στο Κραν Μοντανά προκαλεί τριγμούς μεταξύ ΑΚΕΛ από την μια και Αναστασιάδη προεδρικού –ΔΗΣΥ από την άλλη.

«Δεν πήγαμε με προτεραιότητα να ασχοληθούμε με τη λύση στο Κυπριακό, αλλά να παίξουμε το παιχνίδι επίρριψης ευθυνών. Θα φανεί από την έκθεση του γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, αν κερδίσαμε το παιχνίδι» ανέφερε σε δηλώσεις του στο ΡΙΚ  ο γενικός γραμματέας του ΑΚΕΛ, Άντρος Κυπριανού. Υπογραμμίζοντας ότι «η καίρια ευθύνη βρίσκεται στην Τουρκία ξεκαθάρισε πως και η δική μας πλευρά θα έπρεπε να πάει πιο προετοιμασμένη».

Ο κ. Κυπριανού έκανε λόγο για « λάθος χειρισμούς και κακή προετοιμασία».

Ο αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος, Βίκτωρας Παπαδόπουλος, σε γραπτή ανακοίνωσή του εξέφρασε  λύπη  για τη στάση που κρατά πλέον το ΑΚΕΛ. «Είναι λυπηρό που χάρη κομματικών σκοπιμοτήτων κάποιοι υιοθετούν θέσεις που μπορεί αναίτια να οδηγήσουν τρίτους στην απόδοση ευθυνών στην ελληνοκυπριακή πλευρά» ανέφερε  ο κ. Παπαδόπουλος. Ο διευθυντής του γραφείου του Ν. Αναστασιάδη,  Μιχάλης Σοφοκλέους δεν παρέλειψε να τοποθετηθεί μέσω twitter αναδημοσιεύοντας tweet του Άντρου Κυπριανού στο Κραν Μοντάνα, όπου έλεγε ότι οι  προτάσεις Αναστασιάδη ¨ δίνουν προοπτική¨. «Οι προτάσεις  κατατέθηκε μάλλον από φαντάσματα, που δεν πήγαν για λύση. Σε αντίθεση (;) με εκείνους που πήγαν και δεν ανταποκρίθηκαν», σημείωσε  ο κ. Σοφοκλέους.

Άμεση ήταν η απάντηση του εκπροσώπου τύπου του ΑΚΕΛ Στέφανου Στεφάνου μπροστά στις επικρίσεις  περί υπόσκαψης της ε/κ πλευράς, θυμίζοντας τη στάση που τήρησε ο Νίκος Αναστασιάδης επί διακυβέρνησης Δημήτρη Χριστόφια. «Εάν υιοθετήσουμε τη θέση του αναπληρωτή κυβερνητικού Εκπροσώπου κ. Βίκτωρα Παπαδόπουλου ότι η άσκηση κριτικής στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ‘οδηγεί τρίτους να επιρρίπτουν ευθύνες στην ελληνοκυπριακή πλευρά’, τότε ο κ. Αναστασιάδης και οι κυβερνώντες, όταν ήταν αντιπολίτευση, χίλιες φορές έδωσαν όπλα σε τρίτους να κατηγορούν την ελληνοκυπριακή πλευρά. «Διερωτόμαστε, ποιες σκοπιμότητες καθοδηγούν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους κυβερνώντες τώρα να επιτίθενται στο ΑΚΕΛ όταν προηγουμένως εκθείαζαν την πατριωτική του στάση για το Κυπριακό» επεσήμανε για να καταλήξει πως «οι Προεδρικές Εκλογές είναι μεγάλος πειρασμός και ο ΔΗΣΥ έχει βεβαρημένο ιστορικό σε σχέση με την εξυπηρέτηση προεκλογικών σκοπιμοτήτων σε βάρος της υπόθεσης της Κύπρου».

Μπορούσαμε καλύτερα

Εάν υιοθετήσουμε τη θέση του Αναπληρωτή Κυβερνητικού Εκπροσώπου κ. Βίκτωρα Παπαδόπουλου ότι η άσκηση κριτικής στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας «οδηγεί τρίτους να επιρρίπτουν ευθύνες στην ελληνοκυπριακή πλευρά», τότε ο κ. Αναστασιάδης και οι κυβερνώντες, όταν ήταν αντιπολίτευση, χίλιες φορές έδωσαν όπλα σε τρίτους να κατηγορούν την ελληνοκυπριακή πλευρά.

Οι πολίτες θυμούνται την ισοπεδωτική κριτική που ασκούσαν Νίκος Αναστασιάδης και Συναγερμός στον τέως πρόεδρο Δημήτρη Χριστόφια, αλλά και σε άλλους προέδρους για την πολιτική και τους χειρισμούς τους στο Κυπριακό. «Το ΑΚΕΛ δεν πρόκειται να αυτοφιμωθεί», δήλωσε ο Στέφανος Στεφάνου και πρόσθεσε ότι το κόμμα «θα συνεχίσει με παρρησία» να λέει την άποψη του και να ενημερώνει το λαό . Το ΑΚΕΛ, σημείωσε,  ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν πρόκειται να είναι «υπέρ μιας οποιασδήποτε λύσης. Το ΑΚΕΛ αγωνίζεται για λύση που να στηρίζεται σε αρχές και να απελευθερώνει και να επανενώνει τον τόπο και το λαό».

 

 

Επίσης , διερωτήθηκε  ποιες σκοπιμότητες καθοδηγούν τον πρόεδρο Αναστασιάδη  και τους κυβερνώντες τώρα να επιτίθενται στο ΑΚΕΛ, όταν προηγουμένως εκθείαζαν την πατριωτική του στάση για το Κυπριακό. Οι προεδρικές εκλογές «είναι μεγάλος πειρασμός και ο ΔΗΣΥ έχει βεβαρημένο ιστορικό σε σχέση με την εξυπηρέτηση προεκλογικών σκοπιμοτήτων σε βάρος της υπόθεσης της Κύπρου», σημείωσε ο κ. Στεφάνου. Επίσης , διερωτήθηκε  ποιες σκοπιμότητες καθοδηγούν τον πρόεδρο Αναστασιάδη  και τους κυβερνώντες τώρα να επιτίθενται στο ΑΚΕΛ, όταν προηγουμένως εκθείαζαν την πατριωτική του στάση για το Κυπριακό. Οι προεδρικές εκλογές «είναι μεγάλος πειρασμός και ο ΔΗΣΥ έχει βεβαρημένο ιστορικό σε σχέση με την εξυπηρέτηση προεκλογικών σκοπιμοτήτων σε βάρος της υπόθεσης της Κύπρου», σημείωσε ο κ. Στεφάνου.

Μεγάλα ερωτηματικά προκαλούν οι προσπάθειες της ηγεσίας του ΑΚΕΛ να επιρρίψει ευθύνες στον πρόεδρο Αναστασιάδη και στην ελληνοκυπριακή πλευρά  για το ναυάγιο της διάσκεψης των Η.Ε. για την Κύπρο , αναφέρει σε γραπτή ανακοίνωση ο εκπρόσωπος τύπου του  ΔΗΣΥ, Πρόδρομου Προδρόμου.

Ο κ. Προδρόμου προσθέτει στην ανακοίνωση ότι διερωτάται κανείς, « γιατί το ΑΚΕΛ προσποιείται ότι δεν έχει αντιληφθεί τί προσπάθησε να κάνει η Τουρκία στο Κραν Μοντανά», μετά και την χθεσινή ενημέρωση από τον πρόεδρο Αναστασιάδη.

«Διερωτόμαστε ακόμα πώς μπορεί να προβάλλουν τέτοιους ισχυρισμούς μετά την ενημερωτική συνάντηση που είχε ο γ.γ. του ΑΚΕΛ με τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, ΑλέξηΤσίπρα, και τα όσα ο τελευταίος κατέθεσε σήμερα στη Βουλή των Ελλήνων, σε απόλυτη αρμονία με την χθεσινή ενημέρωση του προέδρου της Δημοκρατίας», αναφέρεται στην ανακοίνωση.  

Στην ανακοίνωση προστίθεται  ότι «είναι απορίας άξιον πώς μπορεί αξιωματούχοι, όπως ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ, να φτάνουν στο σημείο να επικαλούνται τον... Τούρκο πρωθυπουργό κ. Γιλντιρίμ για να επικρίνουν τον πρόεδρο της Δημοκρατίας».

Τσίπρας : «Η Τουρκία δεν είχε πρόθεση για λύση με ανεξάρτητη και κυρίαρχη Κύπρο».

Δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού προς όφελος του συνόλου του λαού μπορεί να επιτευχθεί στη βάση των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και της ιδιότητας της Κύπρου ως μέλους  της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τόνισε ο Έλληνας πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας.

Ενημερώνοντας χθες την Βουλή των Ελλήνων μετά το ναυάγιο του Κραν Μοντανά , ο κύριος Τσίπρας είπε ότι «η Τουρκία δεν είχε τελικά πρόθεση να δεχθεί λύση με πραγματικά ανεξάρτητη και κυρίαρχη Κύπρο,  έστω και με σταδιακή αποχώρηση του τουρκικού στρατού».

Συνεχάρη τον υπουργό Εξωτερικών, Νίκο Κοτζιά, για το γεγονός ότι ανέδειξε ότι «κανένα κράτος στον 21ο αιώνα, δεν μπορεί να υπόκειται σε εγγυήσεις».

Ο κύριος Τσίπρας είπε ότι οι θέσεις της Λευκωσίας και της Αθήνας βρήκαν ανταπόκριση στην διεθνή κοινότητα. Αναφερόμενος στις έρευνες για υδρογονάνθρακες  ο κ.Τσίπρας δήλωσε ότι «η Κυπριακή Δημοκρατία έχει αναφαίρετο δικαίωμα να επιλέξει τον τρόπο άσκησης των δικαιωμάτων της», προσθέτοντας ότι θα έχει τη στήριξη της Ελλάδας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Διεθνούς διεθνούς κοινότητας «απέναντι  σε οποιαδήποτε απειλή».

 

 

Ο Νίκος Κοτζιάς υποστήριξε ότι η  Τουρκία «εκτέθηκε από τη διγλωσσία και την υποκρισία της στα ζητήματα της ασφάλειας, των εγγυήσεων και της παρουσίας κατοχικών στρατευμάτων στην Κύπρο». Στην συνεδρίαση της Βουλής των Ελλήνων ο κ. Κοτζιάς είπε ότι υπήρχαν στιγμές που η πολιτική τακτική της ελληνικής πλευράς έτυχε συντριπτικής στήριξης ακόμη και από τη Βρετανία, προσθέτοντας ότι για «πρώτη φορά οι Τούρκοι βρέθηκαν μόνοι τους». Χαρακτήρισε σημαντικό βήμα το γεγονός ότι μπήκε, όπως είπε, στην ατζέντα του Κυπριακού και «αποτελεί πλέον κεκτημένο, η Κύπρος να καταστεί κανονικό, φυσιολογικό κράτος, χωρίς στρατεύματα και ξένες εγγυήσει».

 Ο Νίκος Κοτζιάς τόνισε ότι αυτή η πρόταση της ελληνικής πλευράς έγινε αποδεκτή από τον Γενικό γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, ο οποίος τάχθηκε «υπέρ της αποχώρησης των κατοχικών στρατευμάτων και πρότεινε μηχανισμό παρακολούθησης της όλης διαδικασίας».

 Φροντίσαμε, πρόσθεσε, η Ευρωπαϊκή Ένωση να είναι για πρώτη φορά παρατηρητής στη διάσκεψη και να εκφράσει τη θέση ότι «δεν υπάρχει περίπτωση να δεχθεί επεμβατικά δικαιώματα στο έδαφός της, κάτι που διεκδικούσε η Τουρκία».

 Αναλύοντας τα διαμειφθέντα το τελευταίο βράδυ στο Κραν Μοντανά  ο κύριος Κοτζιάς υποστήριξε ότι «η Τουρκία αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι δεν επιθυμεί να εγκαταλείψει τα δικαιώματά της στο νησί, ούτε να αποσύρει τα στρατεύματά της, για να μπορεί να επεμβαίνει στρατιωτικά οποιαδήποτε στιγμή».

 Ο Νίκος Κοτζιάς διευκρίνισε ότι η Ελλάδα δεν επιθυμούσε να επιρρίψει ευθύνες, αλλά να επιλυθεί το Κυπριακό, γι' αυτό και είχε προετοιμάσει τους εταίρους της για τις θέσεις της.

Εξάλλου, ο κ. Κοτζιάς επέκρινε έντονα τον ειδικό σύμβουλο του γ.γ. του ΟΗΕ, Έσπεν Άιντα, λέγοντας όμως ότι «θα ήταν μεγάλο λάθος να ταυτοποιήσει κάποιος τον Οργανισμό Ηνωμένων Έθνων με τον κύριο Άιντα».

Τον ΟΗΕ, τόνισε ο κύριος Κοτζιάς τον εκφράζει ο γενικός γραμματέας του Οργανισμού.

Ο Άιντα , είπε ο Νίκος Κοτζιάς, έκανε τον «λομπίστα», έκανε διμερείς σχέσεις, ήρθε στην Αθήνα και «έβλεπε» πριν από την ελληνική κυβέρνηση, την Τουρκική Πρεσβεία.

Στην συνέχεια, σημείωσε, συναντούσε κυβερνητικά στελέχη και αργότερα έκανε συσκέψεις σε σπίτια δημοσιογράφων των βορείων προαστίων, που είναι γνωστοί για το μένος που τρέφουν.

Απέδωσε επίσης στον κύριο Άϊντα λανθασμένο χειρισμό και για το θέμα των εγγυήσεων, καθώς,πρόσθεσε, « ενώ έπρεπε να προταχθεί στις διαβουλεύσεις για την επίλυση του Κυπριακού, αυτός το άφησε για τις τελευταίες ημέρες των συζητήσεων».

 

Ο Τουρκοκύπριος ηγέτης είχε χθες τηλεφωνική συνομιλία με τον Τούρκο ΥΠΕΞ και ενημέρωσε τους αρχηγούς των τουρκοκυπριακών κομμάτων.

 

Μετά την ενημέρωση τους από τον Ακιντζί οι αρχηγοί των τουρκοκυπριακών κομμάτων διατύπωσαν διαφορετικές απόψεις.

 

Ο πρόεδρος του Κόμματος Εθνικής Ενότητας , Χουσείν Οζγκιουργκιούν, δήλωσε πως οι Τουρκοκύπριοι « δεν πρόκειται να γίνουν ούτε μειονότητα στην Κυπριακή Δημοκρατία ούτε 82η επαρχία της Τουρκίας».

Ο κ. Οζγκιουργκιούν μίλησε για «πραγματικότητες», που φάνηκαν στο Κραν Μοντανά , όπως ότι η ελληνοκυπριακή  πλευρά «δεν κατέχεται ούτε από σκέψη για λύση στις παραμέτρους του ΟΗΕ και αυτό το είδαν όλοι ο ΟΗΕ, η Βρετανία και η ΕΕ».

Ο κ. Οζγκιουργκιούν ισχυρίστηκε ότι όλοι καταλαβαίνουν πως στις υφιστάμενες παραμέτρους δεν μπορεί πλέον να λυθεί το Κυπριακό, αλλά αναγνωρίζουν πως αλλαγή των παραμέτρων δεν μπορεί να περάσει από το ΣΑ του ΟΗΕ καθώς υπάρχει το βέτο της Ρωσίας, όπως ανέφερε και για να υπάρξει αλλαγή χρειάζεται ομοφωνία και από τα 5 μόνιμα μέλη.

 

Ο πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος , Σερντάρ Ντενκτάς,  υποστήριξε ότι πλέον φαίνεται ξεκάθαρα πως η ελληνοκυπριακή  πλευρά «δεν θέλει να μοιραστεί τίποτε με την τουρκοκυπριακή και ότι πρέπει να ενεργήσουν από κοινού και σε συνεργασία στο εσωτερικό μέτωπο».

 Θα πρέπει συνέχισε, να εξηγήσουν στο διεθνή παράγοντα και στην ΕΕ, γιατί δεν μπόρεσε να εξευρεθεί λύση εντός των παραμέτρων του ΟΗΕ και να ζητήσουν  αυτές οι παράμετροι αλλάξουν.

Ο πρόεδρος του Ρεμπουπλικανικού Τουρκικού Κόμματος, Τουφάν Ερχιουρμάν, εξέφρασε τη θέση του κόμματός του ότι «πραγματιστική λύση μπορεί να εξευρεθεί στο πλαίσιο μιας διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας που να βασίζεται στην πολιτική ισότητα». Επίσης, ανέφερε  ότι δεν φαίνεται εύκολο το να υπάρξει τώρα μια συμφωνία στο ΣΑ του ΟΗΕ για αλλαγή των παραμέτρων λύσης του Κυπριακού, ούτε και μπορεί να γίνει από σκοπιάς διεθνούς δικαίου και το κόμμα του υποστηρίζει την ομοσπονδιακή λύση.

 

Ο πρόεδρος του Κόμματος Κοινωνικής Δικαιοσύνης ,  Τζεμάλ Οζγιγίτ, ανέφερε ότι πρέπει να ενεργήσουν με βάση τη λογική και πως οι Τουρκοκύπριοι εξακολουθούν να έχουν ανάγκη την λύση, ενώ εξακολουθούν να πληρώνουν το τίμημα του να είναι εκτός διεθνούς νομιμότητας.

 

Το όραμα για λύση πρέπει να συνεχιστεί είπε προσθέτοντας ότι το Κυπριακό είναι πρόβλημα των ΗΕ αλλά και της ΕΕ. Το κόμμα του, είπε ο κ. Οζγιγίτ, δεν συμμερίζεται την άποψη για αλλαγή των παραμέτρων του ΟΗΕ για την λύση.

Οι ηγέτες ΔΗΣΥ , Αβέρωφ Νεοφύτου (αριστερά) και του ΑΚΕΛ, Άντρος Κυπριανού(δεξιά) στο Κραν Μοντανά. (ΦΩΤΟ ΧΡ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ)

 

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΠΑϊΣΙΟ

Σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά την μνήμη του Οσίου Παϊσίου , τον οποίο ομόφωνα ενέγραψε τον Ιανουάριο του 2015 στο Αγιολόγιο η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και όρισε η μνήμη του να τιμάται στις 12 Ιουλίου εκάστου έτους.

Ο πρώτος επίσημος εορτασμός της μνήμης του στη μονή Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστή Ιωάννη του Θεολόγου, στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης, όπου βρίσκεται και ο τάφος του έγινε στην διάρκεια αγρυπνίας. Σε αυτή προέξηρχε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Στο κήρυγμα του, μετά την ανάγνωση του Ευαγγελίου, ο κ. Βαρθολομαίος , είπε, απευθυνόμενος σε εκείνους που παρερμηνεύουν τους λόγους του Οσίου πατρός , τα εξής σημαντικά:

«Ἐκοσμεῖτο ὁ Ἅγιός μας, ὅπως ὅλοι γνωρίζετε, μὲ πλῆθος χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος: Ἰαματικόν, διακριτικὸν τῶν πνευμάτων, διορατικόν, προφητικὸν κ.λπ. Ὅσον ἀφορᾶ ἰδίως εἰς τὸ τελευταῖον, παρατηροῦμεν μίαν ἐπίμονον καὶ ὄχι πάντοτε ὑγιῆ ἐνασχόλησιν μερικῶν, οἱ ὁποῖοι, ἐκ μέρους συνήθως γινώσκοντες, σπεύδουν νὰ ἀπομονώσουν, νὰ ἀξιολογήσουν καὶ ἑρμηνεύσουν κατὰ τὸ δοκοῦν ὡρισμένους λόγους τοῦ Ἁγίου, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ δημιουργοῦν προβλήματα, νὰ ταράζουν συνειδήσεις, νὰ ἐξάπτουν τὴν φαντασίαν. Αὐτοὶ ἂς μὴ σπεύδουν, καὶ ἂς ἀφήσουν τὸν Θεὸν νὰ ρυθμίζῃ τὸ μέλλον καὶ τὰς τύχας τῆς Ἐκκλησίας. Ἐμεῖς χρέος ἔχομεν νὰ γρηγορῶμεν, νὰ προσευχώμεθα, νὰ φυλάσσωμεν τὴν ἱερὰν παρακαταθήκην τῆς Πίστεως καὶ νὰ ἀγωνιζώμεθα μὲ πολὺ ¨φιλότιμον¨, ὅπως ἐτόνιζε πάντοτε ὁ Ἅγιος, νὰ εὐαρεστήσωμεν παντοιοτρόπως τῷ Κυρίῳ. Πρὸς τούτοις, ἕνα τῶν πλέον χαρακτηριστικῶν ἁγιοπνευματικῶν χαρισμάτων ποὺ ἐκόσμουν τὸν Ἅγιον Παΐσιον ἦτο, ἀγαπητοί, τὸ χάρισμα τῆς παραμυθίας• τῆς παρηγορίας. Δὲν ἦτο ἁπλῶς ὁ Ἅγιός μας ἕνας πρόθυμος ὦμος εἰς τὸν ὁποῖον ἠδύνατο νὰ ἀκουμβήσῃ ὁ πονεμένος σύγχρονος ἄνθρωπος καὶ νὰ λάβῃ ἀνακούφισιν. Ἦτο μία πολυχεύμων, πολύκρουνος πηγὴ παρηγορίας ἀληθοῦς καὶ ἐμπραγμάτου. Ὁ ἐνοικῶν ἐντός του Παράκλητος, τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τοῦ ἔδιδεν ὄχι μόνον λόγον παρακλητικόν, ἀλλὰ καὶ χάρισμα νὰ ἀνατρέπῃ μελαγχολικὰς καὶ καταθλιπτικὰς καταστάσεις, νὰ στηρίζῃ, νὰ ἀναπτερώνῃ τὸ φρόνημα, νὰ χαροποιῆ, νὰ ἐνθουσιάζῃ, νὰ δίδῃ ἐλπίδα καὶ φῶς καὶ ὀξυγόνον ζωῆς!»

Σε άλλο σημείο ο Οικουμενικός Πατριάρχης είχε τονίσει:

«Ὑπάρχει μία μερίδα Χριστιανῶν, στοὺς ὁποίους ἀναπαύεται ὁ Θεός. Ὑπάρχουν ἀκόμη οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, οἱ ἄνθρωποι τῆς προσευχῆς, καὶ ὁ καλὸς Θεὸς μᾶς ἀνέχεται, καὶ πάλι θὰ οἰκονομήσῃ τὰ πράγματα. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι τῆς προσευχῆς μᾶς δίνουν ἐλπίδα. Μὴ φοβεῖσθε! Περάσαμε σὰν Ἔθνος τόσες μπόρες καὶ δὲν χαθήκαμε…. Οὔτε καὶ τώρα θὰ χαθοῦμε! Ὁ Θεὸς μᾶς ἀγαπᾶ!» (Λόγοι Β΄, Πνευματικὴ Ἀφύπνιση). Ἂς ἀκούσωμε καὶ ἐμεῖς, ἀγαπητοί, πολὺ προσεκτικὰ αὐτὴν τὴν φωνὴν τοῦ Ἁγίου καὶ ἂς ἐπιδοθοῦμε εἰς ἐκτενεῖς προσευχὰς καὶ δεήσεις ἐν μετανοίᾳ, ἐν ταπεινώσει, ἐν ἐξομολογήσει καὶ συντριβῇ καρδίας, καὶ ἂς ἐναποθέσωμε μὲ πίστιν, δηλαδὴ μὲ ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνην, ¨ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν¨ εἰς τὸν Χριστόν, τὸν ἀληθινὸν καὶ φιλάνθρωπον Θεὸν ἡμῶν… Καθημερινῶς ἂς δεώμεθα ἀπὸ καρδίας ὑπὲρ τοῦ Γένους, ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὑπὲρ πάσης ψυχῆς, ἐν δοκιμασίᾳ, ἐν ἀνάγκῃ καὶ πάσῃ περιστάσει ὑπαρχούσης. ¨Μὴ φοβεῖσθε!... Ὁ Θεὸς μᾶς ἀγαπᾶ¨!»

Εξάλλου, ο κ. Βαρθολομαίος, μιλώντας στον  Εσπερινό της εορτής, είχε επισημάνει: «Ο Όσιος Παΐσιος λείπει σωματικώς από την Παναγούδα, από το Ησυχαστήριόν Του, από την μοναστικήν κοινότητα του Αγίου Όρους, από το πλήρωμα των πιστών, αλλά είναι παρών εις την ζωήν όλων μας των επαινούντων απόψε την σεμνήν και τελεσφόρον αεί παρουσίαν του εις τον κόσμον, κόσμον οδύνης και περισκέψεως, εις την ευλογημένην αυτήν Πατρίδα, χώραν χειμαζομένην υπό προβλημάτων και επιμόνων καταιγίδων φόβου και ριπών απογνώσεως διά το αύριον. Την διαρκή παρουσίαν αυτήν του Αγίου Παϊσίου επιδιώκει να σημειώση και να εξάρη η προσκυνηματική Πατριαρχική μας επίσκεψις και προσευχητική δέησις σήμερα εδώ, ώστε η Αγαθότης του Παντοδυνάμου, αναφαινομένη κατά το σχέδιον της Θείας Προνοίας, να διαλάμψη ταχέως και να καταυγάση τας αποθαρρυμένας ψυχάς του χριστωνύμου λαού. Μόνον ο Θεός, ταις πρεσβείαις των Αγίων Του, δύναται να σώση τα απολεσθέντα, να υποδείξη εξόδους και φυγάς εκ των αδιεξόδων, να μετατρέψη σκολιάς και δυσβάτους ατραπούς εις λεωφόρους παραμυθίας και χάριτος. Εις την ευμένειαν του Δεσπότου μας Χριστού μεγάλως συμβάλλει η γνησίως οικουμενική αγιότης του Γέροντος Παϊσίου».

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης, αναφερόμενος στο βίο του άγιου Παϊσίου, σημείωσε ότι τον «ανέδειξε ο Θεός κατά τους δυσκόλους τούτους δια την Ελλάδα καιρούς», υπογραμμίζοντας ότι «φωτίζει τα σκοτάδια της ανησυχίας, της αβεβαιότητος και της ανασφαλείας που μας τυλίγουν καθημερινώς» και πρόσθεσε: «Είναι μαζί μας, δίπλα μας κοντά μας, ο άγιος, δια να ομιλήσουμε με την ιδικήν του απλοϊκή φρασεολογία. Φρασεολογία ενός συγχρόνου Κοσμά του Αιτωλού. Είναι μαζί μας αυτάς τας δυσκόλους στιγμάς και μας λέγει : ¨Μη φοβείσθε, είμαι μαζί σας, ο Θεός είναι μαζί σας, δε θα σας αφήσει να δοκιμασθείτε περισσότερο από όσον ημπορείτε να αντέξετε. Όλα τα παραχωρεί δια το καλόν μας. Αι δυσκολίαι θα πάψουν, μόνον με τη δύναμη και με την χάρη του, θα πάψει η τρικυμία και θα έρθει η γαλήν稻. 

 

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο Οικουμενικός Πατριάρχης εξέφρασε τη βεβαιότητα, ότι με αγάπη και πίστη προς το Θεό, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι πιστοί θα ξεπεραστούν.

«Η σημερινή εσπέρα είναι σημαδιακή. Δεν είναι μόνον η πρώτη εορτή της μνήμης του αγίου Παϊσίου, συμπίπτουσα με μίαν εξαιρετικώς κρίσιμον και καιρίαν για το έθνος των Ελλήνων, στιγμήν. Είναι κυρίως και πρωτίστως παραμυθία και παρηγορία. Εάν έχωμεν την αγάπην του Θεού και την ελπίδα μας εις εκείνον τότε έχουμε τα πάντα», είπε ο κ. Βαρθολομαίος και τόνισε  : «Εάν έχωμεν την αγάπην του Θεού και την ελπίδα μας εις εκείνον, τότε, μόνον, έχουμε τα πάντα».

 

 

Χαιρετισμός!

Η ιδέα για την δημιουργία της ιστοσελίδας aviketos.com ξεκίνησε ξαφνικά στις 2 Ιουλίου 2017. Αν και η ιστοσελίδα δεν είχε και δεν έχει ακόμη πάρει την τελική της μορφή, αποφάσισα να την παρουσιάσω στις 6 Ιουλίου το βράδυ, περίπου ταυτόχρονα με την ώρα, που θα άρχιζε στο CransMontana το δείπνο του γ.γ. του ΟΗΕ με τους υπουργούς Ελλάδας, Νίκο Κοτζιά, Τουρκίας , Μεβλούτ Τσαβούσογλου,  τον Βρετανό  υφυπουργό Εξωτερικών , αρμόδιο για θέματα Ευρώπης, Άλαν Ντάνκαν, τους ηγέτες των δύο κοινοτήτων της Κύπρου, τον πρόεδρο Αναστασιάδη και τον Τουρκοκύπριο ηγέτη, Μουσταφά Ακιντζί, και άλλους. Το δείπνο εξελίχθηκε σε «αγρυπνία» και η κατάληξη ήταν η κατάρρευση των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό.

Έτσι, νομίζω , ότι η ιστοσελίδα, αν στεριώσει και «προκόψει», θα είναι συνδεδεμένη με μια κρίσιμη νύχτα του χρονίζοντος εδώ και τουλάχιστον 43 χρόνια Κυπριακού προβλήματος. Βέβαια, θα ήταν καλύτερα η «παρθενική» εμφάνιση της ιστοσελίδας να είχε συμπέσει με θετική κατάληξη της διάσκεψης και το άνοιγμα του δρόμου για μια πραγματικά βιώσιμη και λειτουργική λύση του Κυπριακού. Λύση που θα καταργεί  την defacto διχοτόμηση , θα ενώνει όλη την επικράτεια του νησιού και θα διασφαλίζει ένα ειρηνικό μέλλον για όλο τον κυπριακό λαό.

Η ιστοσελίδα αυτή φιλοδοξεί να προσφέρει:

Α) σφαιρική ενημέρωση, αν και το εγχείρημα είναι δύσκολο, γιατί, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, θα είναι δύσκολη η συνεχής τροφοδότηση με ειδήσεις. Ως εκ τούτου , θα παρουσιάζονται αυτές , που θα κρίνονται ως  πιο σημαντικές. Άλλωστε , η ιστοσελίδα δεν είναι ειδησεογραφικό πρακτορείο και ούτε θα υποκαταστήσει ή θα ανταγωνιστεί τις ηλεκτρονικές εκδόσεις των εφημερίδων. Β) βήμα για ελεύθερη έκφραση απόψεων και ιδεών. Μπορείτε να στέλνετε κείμενα σας για δημοσίευση. Ο μόνος περιορισμός, που τίθεται, είναι η δεοντολογία, η ευπρέπεια και ο σεβασμός στην αντίθετη άποψη. Επίσης, θα αναδημοσιεύονται κείμενα, πάντα με αναφορά στην ΠΗΓΗ, τα οποία θα κρίνονται ενδιαφέροντα. Γ) Εκτός από το Κυπριακό,  την πολιτική, την οικονομία ( με την οποία πρέπει να πω ότι δεν τα πάω καλά)  η ιστοσελίδα αυτή θα φροντίζει να αναδεικνύει  θέματα για την Εκκλησία και την Θεολογία,  τον Πολιτισμό , τα Μνημεία , την Ρωμιοσύνη της Πόλης, τις αλησμόνητες πατρίδες της Μικράς Ασίας. Αυτό το τελευταίο δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από την ιστοσελίδα αυτή , αφού ο πατέρας μου βρέθηκε από την Σμύρνη στην Αθήνα  το 1922 σε ηλικία 12 χρονών και η μητέρα μου γεννήθηκε ένα χρόνο αργότερα από γονείς πρόσφυγες της Σμύρνης. Οι γονείς της είχαν πάει στην Σμύρνη από την Δράμα , ακολουθώντας τον Μητροπολίτης τους Χρυσόστομο, όταν αυτός το 1910 μετετέθη στην τότε πρωτεύουσα της Ιωνίας. Παρά τις προτροπές ξένων διπλωματών να αποχωρήσει ασφαλής από τη Σμύρνη, καθώς το μέτωπο κατέρρεε, ο Χρυσόστομος δεν εγκατέλειψε το ποίμνιο του και είχε μαρτυρικό τέλος. Μεγάλωσα και έζησα μέχρι τα 22 χρόνια μου στον προσφυγικό συνοικισμό του Βύρωνα, στην Αθήνα. Κυρίως στα παιδικά χρόνια άκουγα ιστορίες για την Σμύρνη και άλλες περιοχές της Μ. Ασίας. Είναι γι’αυτό , που δεν αισθάνομαι Αθηναίος, αλλά Σμυρναίος. Ίσως , αυτό να ήταν και ένας επιπλέον λόγος , που από τα μέσα του 1978 εγκαταστάθηκα στην Κύπρο, το «Χρυσοπράσινο φύλλο, ριγμένο στο πέλαγο».

Ελπίζω ότι θα «αγκαλιάσετε» αυτή την ιστοσελίδα και θα έχετε κριτική στάση απέναντι της. Αυτό θα βοηθήσει στην βελτίωση της.

 *Το σκίτσο μου φιλοτέχνησε η σκιτσογράφος Αγγελική Πιλατή

 

 

 

 

Η «ΠΡΩΤΗ» ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΣΤΙΣ ΗΠΑ

Του Αλέξη Αλεξανδρή, πρέσβη επί τιμή

 

 

                     Μια από τις σημαντικές διαστάσεις της οικουμενικότητας της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, στην οποία η πατριαρχική ηγεσία έδωσε και συνεχίζει να δίνει προτεραιότητα, είναι η σχέση του Οικουμενικού Θρόνου με τους ελληνορθοδόξους της Διασποράς.  Από τις αρχές της δεκαετίας του  1920,  το Οικουμενικό Πατριαρχείο έθεσε σε νέα βάση τη δομική οργάνωση και σύσταση αρχιεπισκοπών στην Αμερική, Ευρώπη, Ασία και Αυστραλία, σύμφωνα με τους  Ιερούς Κανόνες και το Εκκλησιαστικό Δίκαιο. Έκτοτε το Οικουμενικό Πατριαρχείο συγκρότησε σταδιακά ένα ευρύτατο δίκτυο διοικητικής οργάνωσης των επτά και πλέον εκατομμυρίων Ελληνορθόδοξων του εξωτερικού.

 

                Η ίδρυση της  Αρχιεπισκοπής Βορείου και Νοτίου Αμερικής για την κάλυψη των θρησκευτικών αναγκών του διαρκώς αυξανόμενου Ορθόδοξου ποιμνίου της Αμερικής χρονολογείται το 1922, μια δύσκολη περίοδος όταν η κλυδωνιζόμενη από τα πολιτικά και εκκλησιαστικά πάθη ομογένεια είχε χωριστεί σε δύο στρατόπεδα, των βενιζελικών και των βασιλικών, με τον πρώτο Αρχιεπίσκοπο Αλέξανδρο να υποστηρίζεται μόνο από τη φιλοβενιζελική παράταξη. Η οδυνηρή αυτή κατάσταση διχασμού της ομογένειας άρχισε να βελτιώνεται το 1930 όταν στον Αρχιεπισκοπικό Θρόνο τοποθετήθηκε από το Φανάρι ο Μητροπολίτης Κερκύρας Αθηναγόρας Σπύρου. Κατά τη διάρκεια της ποιμαντορίας του (1931-1948), ο Αθηναγόρας οργάνωσε τις ελληνικές κοινότητες των Ηνωμένων Πολιτειών σε μια συμπαγή και δραστήρια παροικία δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για την ανοδική πορεία της εκεί ομογένειας.

 

                 Το έδαφος υπήρξε πρόσφορο καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν πάντα ταχθεί ευνοϊκά προς το Φανάρι και την ελληνορθόδοξη Εκκλησία όπως φάνηκε κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων στη Λωζάννη (1922-1923), όταν στήριξαν σθεναρά τη διατήρηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην ιστορική του έδρα και  αντέδρασαν έντονα στην τουρκική αξίωση για την απομάκρυνση του από την Τουρκία. Το ενδιαφέρον της Ουάσιγκτον για το Φανάρι ενισχύθηκε επί προεδριών Roosevelt-Truman και ουσιαστικά με αμερικανική πρωτοβουλία ο Αρχιεπίσκοπος Αθηναγόρας αναδείχθηκε Οικουμενικός Πατριάρχης εν μέσω Ψυχρού Πολέμου το 1948.

 

                       Αν και ο Αθηναγόρας έθεσε τις βάσεις για μια ισχυρή ελληνοαμερικανική κοινότητα, ήταν ο Ίμβριος στην καταγωγή, Ιάκωβος Κουκούζης που μετέτρεψε την Ελληνορθόδοξη Αρχιεπισκοπή της Αμερικής στην μεγαλύτερη και ισχυρότερη επαρχία του Πατριαρχείου, προσδίδοντάς της σημαντικό κύρος και δύναμη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά τη διάρκεια των 37 ετών υπηρεσίας του ως Αρχιεπισκόπου Αμερικής (1959-1996), ο Ιάκωβος εξελίχθηκε σε ηγετική φυσιογνωμία της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας.  Με δεδομένη τη σχέση του Φαναρίου με την ισχυρή Αρχιεπισκοπή Αμερικής, η Τουρκία δεν κατάφερε  να προβεί στη βίαιη απομάκρυνση του Οικουμενικού Πατριαρχείου από την Κωνσταντινούπολη ιδιαίτερα την περίοδο 1964-1966, όταν η Άγκυρα φαίνεται ότι εξέταζε σοβαρά την έξωση του.   Κατά τη διάρκεια της θητείας του στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής, ο Ιάκωβος προασπίστηκε με σθένος τα δικαιώματα του Οικουμενικού Πατριαρχείου και κατήγγειλε συστηματικά την καταπίεση του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης, Ίμβρου και Τενέδου από το τουρκικό Κράτος. Για τη δράση του αυτή η Άγκυρα όχι μόνο του αφαίρεσε την τουρκική ιθαγένεια απαγορεύοντάς του την είσοδο στην Τουρκία αλλά άσκησε έντονη πίεση στον Πατριάρχη Αθηναγόρα για την απομάκρυνση του Ιακώβου από την Αμερική, χωρίς ωστόσο επιτυχία.  Άλλωστε, την εποχή εκείνη το κύρος του Αρχιεπισκόπου Ιακώβου είχε αυξηθεί κατακόρυφα καθώς είχε ταυτιστεί με το κίνημα κατά των εθνοφυλετικών διακρίσεων στις Η.Π.Α. και συμμετείχε ενεργά στον αγώνα του Martin Luther King για τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Αμερική.

             

               Ο  Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος είχε καλλιεργήσει φιλικές σχέσεις με την ηγεσία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος αποκτώντας προσβάσεις στο Λευκό Οίκο κατά την περίοδο των Προέδρων Reagan  και Bush.  Την περίοδο αυτή εντατικοποιήθηκαν οι διακριτικές διπλωματικές παρεμβάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών υπέρ του Πατριαρχείου και το 1986 εδόθη από τις τουρκικές αρχές η άδεια ανοικοδόμησης του πατριαρχικού μεγάρου το οποίο είχε καταστραφεί σε πυρκαγιά το 1941.

 

                Με την πτώση του κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη η στρατηγική σημασία του Οικουμενικού Πατριαρχείου στον πνευματικό και εκκλησιαστικό χώρο αυξήθηκε σε μεγάλο βαθμό. Η αμερικανική πλευρά διατύπωνε επισήμως και ανεπιφύλακτα πλέον ότι  αναγνώριζε την Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης ως Οικουμενικό Πατριαρχείο και τον Οικουμενικό Πατριάρχη ως πνευματικό ηγέτη των 250 εκατομμυρίων Ορθοδόξων Χριστιανών. Η ιδιότητα αυτή του Πατριάρχη και η πνευματική απήχηση του Φαναρίου επιβεβαιώθηκε με τον πιο επίσημο τρόπο κατά την περιοδεία του Δημητρίου Α΄ στις ΗΠΑ από τις 2 έως 29 Ιουλίου 1990. Αυτή ήταν επίσης η πρώτη πανηγυρική επίσκεψη Οικουμενικού Πατριάρχη στον Νέο Κόσμο.  Οικοδεσπότης και διοργανωτής του πολύπτυχου προγράμματος της πατριαρχικής επίσκεψης ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ιάκωβος ο οποίος όχι μόνο κατάφερε να κινητοποιήσει την ομογένεια αλλά και να προβάλει με αποτελεσματικότητα το Φανάρι και την προσωπικότητα του Δημητρίου στις Η.Π.Α., εξασφαλίζοντας στην πατριαρχική αποστολή ευρεία δημοσιότητα και επαφές με υψηλά ιστάμενες πολιτικές και θρησκευτικές προσωπικότητες.

 

               Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της Ουάσιγκτον για το Πατριαρχείο αντανακλάται  στη θερμή υποδοχή, με τιμές αρχηγού θρησκείας, που επιδαψίλευσαν οι αρχές των ΗΠΑ στην πατριαρχική αποστολή.   Παρουσία 4000 ομογενών σε δεξίωση που παρατέθηκε προς τιμή του Πατριάρχη στη Ουάσιγκτον, ο Αμερικανός Πρόεδρος George Bush εκφράστηκε με λόγια θαυμασμού για το Δημήτριο και υπογράμμισε ανεπιφύλακτα τον οικουμενικό του ρόλο. Στο ρόλο αυτό είχε την ευκαιρία να επανέλθει ο Αμερικανός Πρόεδρος σε συνάντησή του με τον Δημήτριο στον Λευκό Οίκο στις 13 Ιουλίου 1990. Όχι μόνο δέχθηκε ο George Bush την πατριαρχική αποστολή στο Oval Office αλλά απευθυνόμενος στους δημοσιογράφους ενώπιον του Πατριάρχη στον Κήπο των Ρόδων υπογράμμισε τον οικουμενικό ρόλο του Πατριαρχείου στον μετα-ψυχροπολεμικό κόσμο και αποκάλεσε τον Δημήτριο «πνευματικό ηγέτη των 250 εκατομμυρίων Ορθοδόξων σε ολόκληρο των κόσμο». 

 

                Η αναφορά του Αμερικανού Προέδρου στη συμβολή του Φαναρίου προς την «αναγέννηση της Ανατολικής Ευρώπης» έδωσε το στίγμα της πολιτικής των Η.Π.Α. στο θέμα του Πατριαρχείου. Έκτοτε η Ουάσιγκτον υποστηρίζει σταθερά τη συσπείρωση των Ορθοδόξων Εκκλησιών της Ανατολικής Ευρώπης και Μέσης Ανατολής γύρω από ένα αναβαθμισμένο Οικουμενικό Πατριαρχείο, σε συνεργασία και σύμπνοια με τα επιμέρους Πατριαρχεία και Αυτοκέφαλες Εκκλησίες. Εξάλλου σε μια περίοδο κατά την οποία αυξάνεται η επιρροή της Ρωσικής Εκκλησίας, οι Η.Π.Α. καθιστούν σαφές ότι αναγνωρίζουν πλήρως το κανονικό και ιστορικό προβάδισμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το ποίμνιο του οποίου, στην πλειοψηφία του είναι Ορθόδοξοι Αμερικανοί πολίτες.

 

                 Η ιστορική επίσκεψη του Δημητρίου στις ΗΠΑ και δή η απόδοση από τα πιο επίσημα αμερικανικά χείλη στον Οικουμενικό Πατριάρχη της ταυτότητας του πνευματικού ηγέτη όλης της Ορθοδοξίας, πυροδότησε την λυσσαλέα αντίδραση των εθνικιστικών-ισλαμικών κύκλων και τη δυσαρέσκεια του πολιτικού κόσμου της Τουρκίας, με μόνη ίσως την εξαίρεση του πανίσχυρου τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Turgut Özal, με αποτέλεσμα  η Άγκυρα τελικά έστω και σιωπηρά να συμβιβαστεί με την γενική αποδοχή του Πατριάρχη ως οικουμενικού στο εξωτερικό.

 

                    Μπορούμε να πούμε ότι  με  535 ενορίες και πιστούς που υπολογίζονται μεταξύ 2 και 3 εκατομμυρίων, η Αρχιεπισκοπή Αμερικής , η τέταρτη στη σειρά αναγνωρισμένη θρησκευτικό-εκκλησιαστική  αρχή των Η.Π.Α. (μετά την Προτεσταντική, Καθολικής και Εβραϊκή), συνιστά  σήμερα τη μεγαλύτερη εγγύηση για την διεθνή ακτινοβολία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Αν για το Πατριαρχείο η Βόρειος Αμερική αποτελεί την πραγματική πολιτική του δύναμη, για την ομογένεια η σχέση της με το Φανάρι πρέπει να θεωρηθεί ο ουσιαστικός ομφάλιος λώρος με την παράδοση και την εθνοθρησκευτική της κληρονομιά.  Εξάλλου, το αυξανόμενο κοινωνικο-οικονομικό κύρος και η πολιτική ανάδυση των ελληνοαμερικανών προσφέρει, διαχρονικά,  στο Φανάρι μια υπολογίσιμη πρόσβαση στα κέντρα αποφάσεων της Ουάσιγκτον.  Ο δραστήριος και χαρισματικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος επισκέπτεται  σε τακτά χρονικά διαστήματα τις Η.Π.Α. και επικοινωνεί άμεσα με το εκεί ποίμνιό του. Οι δε αμερικανοί πρώην Πρόεδροι Clinton-Bush-Obama στις συνομιλίες τους με τους Τούρκους ομολόγους τους θέτουν πάντα τα ανοικτά ζητήματα του Φαναρίου και δη το πρόβλημα της επαναλειτουργίας της Θεολογικής Σχολής Χάλκης.  Αλλά και στο περιβάλλον του  σημερινού Προέδρου Donald Trump διακρίνονται αρκετοί αξιόλογοι ελληνοαμερικανοί, όπως ο προσωπάρχης του Λευκού Οίκου  Reince Priebus, ο οποίος  αποτελεί σάρξ εκ της σαρκός της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας της Αμερικής, διατηρώντας στενές σχέσεις με τον Αρχιεπίσκοπο Δημήτριο και τον παντοδύναμο μεν αλλά με το σεμνό αξίωμα πρωτοπρεσβύτερο Άλεξ Καρλούτσο, εκπρόσωπο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 

                        Αλλά και γενικότερα, η  ιστορική πατριαρχική περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες, πριν ακριβώς 27 χρόνια αποτελεί ορόσημο στην εντατικοποίηση και συστηματικοποίηση των επαφών και της επικοινωνίας μεταξύ του Οικουμενικού Πατριαρχείου και των Μητροπόλεών του στο εξωτερικό. Οι σχέσεις αυτές τέθηκαν σε νέο πλαίσιο όταν στα τέλη Αυγούστου του 1992, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, που είχε συμβάλει ποικιλοτρόπως  στην διοργάνωση και την επιτυχία της περιοδείας Δημητρίου στις Η.Π.Α., καθιέρωσε τον θεσμό της σύναξης της Ιεραρχίας του Θρόνου στην Κωνσταντινούπολη, η οποία επαναλαμβάνεται ανά διετία. Ο ισχυρότατος αυτός πνευματικός και θεσμικός δεσμός ανάμεσα στο Πατριαρχείο και το ελληνορθόδοξο στοιχείο της Διασποράς, ειδικότερα της Αμερικής,  συμβάλει στη διατήρηση της ξεχωριστής εθνοθρησκευτικής ταυτότητας των Αποδήμων Ελληνορθόδοξων, οι οποίοι παραμένουν προσηλωμένοι στο Φανάρι. Εξίσου σημαντική για την ενότητα της Ορθοδοξίας υπήρξε η σύγκληση στο Φανάρι της Μείζονος και Υπερτελούς Συνόδου στις 30-31 Ιουλίου 1993, πριν δηλαδή 24 χρόνια, που είχε σαν στόχο να κατοχυρώσει την αποκλειστική δικαιοδοσία του Οικουμενικού Θρόνου στο χώρο της Διασποράς και συνεπώς να συσπειρώσει γύρω από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως τις Ορθόδοξες Εκκλησίες.

 *Αναδημοσίευση από την εφημερίδα των Αθηνών "ΕΣΤΙΑ"

 

 

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ: "Μακάρι να υπάρξουν νέες διαπραγματεύσεις"

Του Α. ΒΙΚΕΤΟΥ

Παρά την κατάρρευση της διάσκεψης για το Κυπριακό στο Κραν Μοντανά και της θέσης της Άγκυρας ότι δεν θέλει λύση στις παραμέτρους του ΟΗΕ, ο πρόεδρος Αναστασιάδης εξέφρασε την ευχή  να υπάρξουν νέες διαπραγματεύσεις. Στην διάρκεια συνέντευξης τύπου (Δευτέρα ,10 Ιουλίου)  ο πρόεδρος Αναστασιάδης ανέφερε ότι η εξέλιξη στο Κραν Μοντάνα δεν ήταν «ευχάριστη» και ότι «σίγουρα υπάρχει δυσπιστία προς τις προθέσεις και τις θέσεις της άλλης πλευράς».

Ο κ. Αναστασιάδης  κάλεσε τους Τουρκοκυπρίους να αποφασίσουν, « εάν θα είναι μέρος της Τουρκίας ή του κυπριακού κράτους, όπως αυτό θα μετεξελιχθεί».

Σε  ερώτηση του ΑΠΕ-ΜΠΕ  για τον ρόλο του ειδικού συμβούλου του γ.γ. του ΟΗΕ, Έσπεν Άιντα και των Βρετανών στις εργασίες της διάσκεψης, ο κ.  Αναστασιάδης απάντησε εμμέσως λακωνικά: «Η σιωπή πολλές φορές αποτελεί απάντηση».

Είπε ότι δεν θεωρεί ότι από τις συνομιλίες υπήρξε η οποιαδήποτε ζημιά για την ελληνοκυπριακή  πλευρά και σημείωσε ότι όσες προτάσεις κατατέθηκαν από τον ίδιο στις 5 Ιουλίου, στο πλαίσιο της διάσκεψης για την Κύπρο αποσύρθηκαν λόγω της μη ικανοποίησης των προϋποθέσεων, που τέθηκαν.

Σε ερώτηση για τις αναφορές από την πλευρά της Τουρκίας, ότι θα πρέπει να βρεθεί λύση εκτός παραμέτρων του ΟΗΕ, ο Ν. Αναστασιάδης είπε ότι «δεν μπορεί να ερμηνεύσει τις βουλές της Τουρκίας, ούτε και το όποιο ενδεχόμενο σχέδιο Β’ ή Γ’.» Εμείς, τόνισε ,  εμμένουμε στις διαδικασίες των Ηνωμένων Εθνών  και σε όσα έχουν συμφωνηθεί μέχρι σήμερα.

Απαντώντας σε άλλες ερωτήσεις είπε ανάμεσα σε άλλα:

-«Δεν ερωτηθήκαμε» για τον τερματισμό της διάσκεψης,  αλλά ο γ.γ. του ΟΗΕ διαπίστωσε ότι έπρεπε να θεωρηθεί πως «η διάσκεψη έκλεινε, δεν ετερματίζετο».

 

-Πρόσθεση του γ.γ. του ΟΗΕ  δεν ήταν να αποδώσει σε κανέναν ευθύνες και ο κ. Γκουντέρες χρησιμοποίησε διπλωματική γλώσσα.

 -Σε ότι αφορά τις εσωτερικές πτυχές του Κυπριακού «δεν ικανοποιήθηκε καμία των αξιώσεων της ελληνοκυπριακής  πλευράς, μεταξύ αυτών και οι εδαφικές αναπροσαρμογές για Μόρφου και Μαρωνίτικες περιοχές».

 -Η πρόταση του για την εκ περιτροπής προεδρία τέθηκε «με τον όρο της ικανοποίησης της ελληνοκυπριακής πλευράς  στα θέματα της ασφάλειας, των εγγυήσεων και των στρατευμάτων».

-Για την ισοδύναμη αντιμετώπιση Ελλήνων και Τούρκων υπηκόων  δεν ήταν δυνατό να γίνει αποδεκτή  αναλογία 4 προς 1 αναφορικά με τη μόνιμη εγκατάσταση.

-Η πρόταση για την ασφάλεια και τις εγγυήσεις είναι «η αποκοπή του ομφάλιου λώρου από την Τουρκία, η δημιουργία ενός ανεξάρτητου κράτους μακριά από τις εξαρτήσεις».

-- Αν η πρόθεση της άλλης πλευράς δεν ήταν να ασκεί δικαιώματα και παρεμβάσεις, θα μπορούσαμε να προχωρήσουμε σε κατάργηση των Συνθηκών Εγγυήσεως και Συμμαχίας του 1960

- Συνάντηση των πρωθυπουργών των εγγυητριών δυνάμεων θα μπορούσε να γίνει, αν υπήρχε συμφωνία στο θέμα των εγγυήσεων και της αποχώρησης των  στρατευμάτων

Αναφορικά με τους ενεργειακούς σχεδιασμούς της Κύπρου  ο κ. Αναστασιάδης δήλωσε:  «Εμείς προχωρούμε κανονικά με βάση το πρόγραμμά μας στον ενεργειακό τομέα». 

Στην εναρκτήρια δήλωση του ο πρόεδρος Αναστασιάδης απάντησε  σε ισχυρισμούς ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά ευθύνεται για το αδιέξοδο των διαπραγματεύσεων στο Κρανς-Μοντανά τονίζοντας ότι είναι έτοιμος να διαπραγματευθεί μια λύση μέσα στις παραμέτρους, που έθεσε ο γενικός γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών υπό τρεις προϋποθέσεις:

Πρώτον: Να τερματιστούν από την πρώτη μέρα εφαρμογής της λύσης οι συνθήκες Εγγυήσεων και Συμμαχίας, συμπεριλαμβανομένου και του δικαιώματος επέμβασης.

Δεύτερον: Να εξευρεθεί αποτελεσματικός μηχανισμός εφαρμογής και παρακολούθησης υλοποίησης της λύσης, με βάση την ολοκληρωμένη πρόταση που έχει υποβάλει η ελληνοκυπριακή πλευρά

Τρίτον: Να συμφωνηθεί χρονοδιάγραμμα «πλήρους αποχώρησης των κατοχικών στρατευμάτων με βάση την ελληνοκυπριακή πρόταση».

Παράλληλα, ο κ. Αναστασιάδης αποκάλυψε πως ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ ανέλαβε το βάρος της ευθύνης, δηλώνοντας πως «τελούσε υπό την εντύπωση ότι η Τουρκία αποδεχόταν κατάργηση των εγγυήσεων, ενώ δεν συνέβαινε αυτό».

Ο πρόεδρος  Αναστασιάδης ανέπτυξε το ιστορικό της διάσκεψης για το Κυπριακό, εστιάζοντας στην υποβολή της πρότασής του στις 5 Ιουλίου για τη διακυβέρνηση, με στόχο την αποτροπή του διαφαινόμενου ναυαγίου λόγω της εμμονής της τουρκικής πλευράς στις αξιώσεις της.

Είπε ότι, στις 6 Ιουλίου και παρουσία του γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, ανέπτυξε εν εκτάσει τις «προτάσεις της ελληνικής πλευράς, ειδικότερα για τα θέματα που άπτονται της κατάργησης των επεμβατικών δικαιωμάτων και τουρκικών εγγυήσεων και αντικατάστασής τους από ένα νέο σύστημα αρχιτεκτονικής ασφάλειας, το οποίο θα επέτρεπε την πλήρη αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων εντός συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος, καθησυχάζοντας ταυτόχρονα τις ανησυχίες των Τουρκοκυπρίων». Ταυτόχρονα, εισηγήθηκε επίσης και έναν αξιόπιστο μηχανισμό παρακολούθησης εφαρμογής της λύσης.

Ο κ. Αναστασιάδης πρόσθεσε σχετικά:

«Στις διαβουλεύσεις του γενικού γραμματέα, που ακολούθησαν με τα μέρη, «η τουρκική πλευρά άφησε να νοηθεί πως θα επεδείκνυε ευελιξία στα πλαίσια των παραμέτρων που καθόρισε ο γ.γ. του ΟΗΕ, όσον αφορά τα επεμβατικά δικαιώματα αλλά και την κατάργηση των εγγυήσεων».

Στη μακρά διαβούλευση που επακολούθησε κατά τη διάρκεια του δείπνου και «κατ' αντίθεση με τις εντυπώσεις, που η τουρκική πλευρά δημιούργησε στον γενικό γραμματέα, ο κ. Τσαβούσογλου αρνείτο πεισματικά να αποκαλύψει τις τουρκικές θέσεις, ισχυριζόμενος ότι είναι γνωστές στο γενικό γραμματέα».

Ταυτόχρονα,  σύμφωνα με τον κ. Αναστασιάδη,  ο Τούρκος υπουργός, «απαιτούσε την εκ των προτέρων ικανοποίηση των τουρκοκυπριακών θέσεων στα κεφάλαια που άπτονται της εσωτερικής πτυχής του Κυπριακού, με ιδιαίτερη έμφαση στην ανάγκη ικανοποίησης της Τουρκίας στο θέμα της ισότιμης μεταχείρισης Ελλήνων και Τούρκων υπηκόων, όπως επίσης της ανάγκης η λύση να καταστεί πρωτογενές δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

 

Δις εις τον αυτόν ποταμόν

 

Της Κατερίνας Στεφάνου*

 

Δύο φορές δεν μπορείς να μπεις στο ίδιο ποτάμι, έλεγε ο παππούς Ηράκλειτος. Πάντα χωρεί και ουδέν μένει, δις εις τον αυτόν ποταμόν ουκ αν εμβαίης. Μια μπόρα ή η ξηρασία που προηγήθηκε, τα χόρτα στην όχθη που μπορεί να αλλάζουν τη δύναμη του νερού, το σημείο από το οποίο θα επιχειρήσεις τη διάβαση, ένας βράχος που κύλησε στην κοίτη, ακόμα και οι αντοχές που έχουν τα γόνατά σου, καθιστούν την κάθε απόπειρα διαφορετική από την προηγούμενη. Μπορεί πιο εύκολη, μπορεί πιο δύσκολη αλλά πάντως διαφορετική. Και επειδή ο κόσμος δεν δείχνει προτίμηση στις ελεγχόμενες συνθήκες εργαστηρίου αλλά αυτοσχεδιάζει ασταμάτητα, μας υποβάλλει διαρκώς σε νέες δοκιμασίες.

Η άκαρπη λήξη της διάσκεψης για την Κύπρο στο Κραν Μοντανά έβαλε ένα σημείο στίξης στη διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού. Αν πρόκειται για τελεία, ερωτηματικό ή αποσιωπητικά θα το μάθουμε εν καιρώ. Προφανώς η αποτυχία χρεώνεται στην αδιαλλαξία και τη λαιμαργία της Τουρκίας. Όσοι πιστεύουν ότι στην παρούσα φάση η διαπραγματευτική μας ομάδα προέβη σε οδυνηρές και αδικαιολόγητες παραχωρήσεις μπορούν να πάρουν μια ανάσα ανακούφισης. Προς το παρόν σωθήκαμε. Το παράδοξο είναι πως η ίδια ομάδα διατυπώνει την άποψη ότι κάθε φορά είμαστε και σε πιο δύσκολη θέση, πράγμα που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η όποια επόμενη φορά (αν και όταν) θα είναι δυσχερέστερη. Η ανακούφιση και το γεγονός της παράτασης του προβλήματος αποτελούν αντίφαση.

Η δεύτερη αντίφαση αφορά τη στάση μας απέναντι στον διάδικό μας, την Τουρκία. Έχουμε να αντιμετωπίσουμε αυτά που παγκοίνως αναγνωρίζονται ως αρετές στη διαπραγμάτευση και στους πολιτικούς στόχους, τη σταθερότητα και τη μεθοδικότητα για την επίτευξη του επιδιωκόμενου. Η τουρκική διπλωματία, με την κληρονομιά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, έχασε μόνο στη μοιρασιά μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν μπορούμε να την κατηγορούμε γι’ αυτό. Αντίθετα θα έπρεπε να εξοπλιζόμαστε και να λειτουργούμε με αυτό το δεδομένο. Το να πιπιλίζουμε τα λεχθέντα του Νιχάτ Ερίμ και το 1956 δεν μας περιποιεί τιμή. Θα είχε κάποιο νόημα να εξετάζαμε τη στάση ενός εκάστου των ηγετών μας απέναντι στις τουρκικές επιδιώξεις. Αν κάποιος φταίει για τη διολίσθηση δεν μπορεί να είναι η σταθερότητα των στόχων του Ερίμ αλλά η αστοχία και η ερημιά μας.

Δεν θα βρεθούμε ξανά μπροστά στον ίδιο ποταμό. Η επόμενη φορά θα είναι διαφορετική, καλύτερη ή χειρότερη. Όσοι πιστεύουν ότι η πλευρά μας προδίδει σταδιακά τα ιδανικά μας δεν έχουν κανέναν λόγο να αναμένουν μια καλύτερη ευκαιρία. Ίσως είναι η ώρα να αρχίσουμε να τοποθετούμαστε μπροστά στο ενδεχόμενο μιας νέας μονιμότητας. Καλή τύχη, λοιπόν, στους Κύπριους του βορρά και του νότου. Ευημερία και μακροημέρευση.

 

*Η Κατερίνα Στεφάνου είναι δημοσιογράφος. Το πιο πάνω κείμενο είναι από την εφημερίδα "ΠΟΛΙΤΗΣ"  9.7.17

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Όλοι οι συνάδελφοι που βρίσκονταν αυτές τις μέρες στην Ελβετία πραγματοποιούν εξαιρετική δουλειά. Ιδιαίτερα όμως συγχαρητήρια αξίζουν στη φωτογράφο του ΚΥΠΕ Κάτια Χριστοδούλου, η οποία με τον φακό της καταφέρνει να απαθανατίσει τους πρωταγωνιστές της Διάσκεψης σε μοναδικά στιγμιότυπα, τόσο κατά την ώρα εισόδου και εξόδου τους από τον χώρο της Διάσκεψης, είτε στις τυχαίες συναντήσεις που έχουν μεταξύ τους έξω από το ξενοδοχείο. Η υπομονή, η εμπειρία της και παν’ απ’ όλα το μεράκι της, βοήθησαν στο να προσφέρει ένα μοναδικό φωτογραφικό υλικό το οποίο είχαμε την ευκαιρία να δούμε και να αξιοποιήσουμε μέσω του ΚΥΠΕ.     

 Φ.Δ

Από τον "Φιλελεύθερο" 9.7.17

Erdogan’s “Language Revolution” Epitomizes His Anti-Western and Cultural Islamism

By     Burak Bekdil

 

BESA Center Perspectives Paper No. 518, July 4, 2017

 

EXECUTIVE SUMMARY: In deeply polarized Turkey, words are not just words. It has been part of Erdoğan’s campaign to make Turkey more Islamic and more Turkish. In his view, this entails ridding the Turkish language of “foreign” words – but foreign, to Erdoğan, does not include Arabic.

 

What’s in a name? A good deal. You would risk offending a Turk if you called his country’s biggest city “Constantinople” instead of “Istanbul.” Your Turkish friend would probably not know that the word “Istanbul” morphed from “Eis tin Polin,” which means “to the city” – in Greek.

 

Consider my own case. I was born in Ancyra, with a grandfather from Georgia, who settled first in Rhizios; my mother was a proud Chalcedonian; my parents were laid to rest in Aivali. My childhood was spent in Smyrna and my military training in Amaseia; I was a conscript in Cevlik via El-Azez. Or consider President Recep Tayyip Erdoğan, who is from Potamia. His predecessor, another Islamist, is from Caesarea. His three predecessors, chronologically, came from Akroenos, Sparta, and Maldiye. The Turks owe their independence largely to a successful war at Gallipoli. Another great day in the history of the Turkish Republic was Ataturk’s landing at Sampsus, where he launched the War of Independence. And the first capital of the Ottomans was Prousa.

 

Not one of those town names is Turkish. Even the contemporary word for the Turkish homeland, “Anadolu,” comes from the Greek word “Anatoli” (“east”).

 

Nevertheless, in deeply polarized Turkey, language is not just language. It has been part of Erdoğan’s campaign to make Turkey more Islamic and more Turkish. Remarkably, in 2014, Erdoğan lectured on a language he does not understand, speak, read, or write. “We once had a language [Ottoman] perfectly suitable for science,” he lamented. “Then it disappeared overnight [Ataturk’s alphabet revolution].” In 1923, only 2.5% of the Turks were literate, and only a fraction of them could speak Ottoman.

 

In many ways, Erdoğan’s passionate longing for a dead language is both ideological and Orwellian: “The revolution will be complete when the language is perfect” (George Orwell, 1984). Today, with the Ottoman language long forgotten, Erdoğan wants to rid Turkish of “foreign words.” Why? Because “Turkey faces a mortal threat from foreign ‘affectations.’”

 

Erdoğan recently said, “Where do attacks against cultures and civilizations begin? With language.” He then ordered the foreign word “arena” removed from sports venues across the country. Most “arenas” are now on their way to becoming “stadiums” or “parks” – both of which are also non-Turkish words.

 

Erdoğan’s language revolution is problematic for a number of reasons. To start with, his understanding of “foreign” reflects his powerful Islamist ideology.

 

Wikipedia describes a foreign language or word as “a language or word indigenous to another country.” By that definition, Erdoğan is right that “arena,” “mall,” “computer,” “tower,” and “check-up” are foreign words. But what about, for instance, “Tayeb,” the president’s own name, which means “good or kind” in Arabic?

 

In 2012, of the 27 first names belonging to ministers in Erdoğan’s cabinet, 20 were common Arabic names, two were the Turkish version of a common Arabic name, and only five were Turkish. Even the first-ever indigenous Turkish drone built and exhibited with fireworks had a Persian name: the Anka (“phoenix”).

 

So what is Erdoğan’s problem with foreign names or words? They are fine if they come from certain Muslim cultures – but alien if they come from remote Muslim cultures, like the Hui in China and others in Indonesia, Malaysia, and India. Erdoğan does not view anything Arabic or, to a certain extent, Persian, as “foreign.”

 

In 2011, Favlus Ay, a Turkish citizen of Assyrian origin, appealed to a court to change his surname (which is Turkish for “moon”) to Bartuma, which has the same meaning in a Syriac language. The court refused his request, but Ay did not give up. Eventually, he appealed to the Constitutional Court to demand the cancellation of Article 3 of the Law on Family Names, the legal basis on which his appeal for the name “Bartuma” was denied. That article bans the use of surnames “belonging to foreign nations and races.” The lower court cited this article when it ruled against Ay’s appeal on the grounds that it was “against national unity.” The Supreme Court also ruled that Ay’s demand for the annulment of Article 3 of the Law on Family Names be rejected, again in order to maintain national unity.

 

One might think the ban and its legal basis are ridiculous. In fact, the whole story, when seen from a wider angle, is even more absurd than the ban itself. The president of the Supreme Court that ruled in favor of the ban on foreign names is named Hasim Kilic. Hasim (Hashim or Hasheem) is a common Arabic male name. Thus, a Syriac name apparently belongs to a “foreign race,” but an Arabic name does not. Are Turks Arabs? Do they speak the same language? Do they have the same ethnicity? We all know the answers to those questions.

 

The Turkish Islamist quest to rid the Turkish language of western words is fundamentally hypocritical. Erdoğan and other important men in Ankara are driven about in western-made cars; use western mobile phones, applications, and software; buy western-made weapons to defend their country; wear fancy western suits and neckties – but hate western words. As it happens, the Turkish word for “hypocrite” really is Turkish.

 

View PDF

 

Burak Bekdil is an Ankara-based columnist. He regularly writes for the Gatestone Institute and Defense News and is a fellow at the Middle East Forum.

 

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

 

 

Απαράδεκτοι και ελεεινοί: Αθωώνουν την Τουρκία και επιρρίπτουν τις ευθύνες στον Αναστασιάδη.

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

 

Ξεκίνησε, πληροφορούμαι, από τους γνωστούς κονδυλοφόρους της Λευκωσίας η εκστρατεία εναντίον του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκου Αναστασιάδη, τον οποίο κατηγορούν, όπως αντιλαμβάνομαι, ότι δεν έδωσε πολλά στο «πάρε-δώσε» με την Τουρκία, και ότι έπρεπε να δώσει περισσότερα. Μου λένε ότι τα πρώτα κείμενα θα εμφανιστούν σήμερα κιόλας…

 

Το γνωρίζω πως πρόκειται για τρέλα, διότι ο κ. Αναστασιάδης στο Κραν Μοντάνα ξεπέρασε και τα δικά του όρια. Έβαλε στα πόδια του Μεβλούτ Τσαβούσογλου τις «κόκκινες γραμμές» του, ζητήματα σοβαρά για την Κύπρο, τα οποία είχε υποσχεθεί ότι είναι αδιαπραγμάτευτα. Πήρε το ρίσκο και το έκανε. Διαφωνήσαμε μαζί του, και είχαμε προβλέψει το αποτέλεσμα: ότι ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, με εντολή του Ταγίπ Ερντογάν, θα ζητούσε ακόμα περισσότερες υποχωρήσεις από τον Κύπριο Πρόεδρο, ο οποίος πολύ σωστά είπε «μέχρι εδώ και μη παρέκει».

 

Οι ίδιοι άνθρωποι, λοιπόν, που τον χειροκροτούσαν επειδή κατέρριψε τις «κόκκινες γραμμές» του υποχωρώντας με τραγικό τρόπο, έρχονται σήμερα να τον κατηγορήσουν. Ισχυρίζονται οι άθλιοι ότι λόγω του Αναστασιάδη κατέρρευσαν οι συνομιλίες. Ενώ οι πάντες γνωρίζουν, και ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες το ξέρει, ότι δεν είχαμε θετικό αποτέλεσμα στην Ελβετία, λόγω της παντελούς άρνησης της Τουρκίας να κάνει έστω και μία υποτυπώδη υποχώρηση προς τον κ. Αναστασιάδη. Για να μπορεί και αυτός, επιστρέφοντας στο νησί, να πει στο λαό ότι «πήρε κάτι».

 

Τον Ιανουάριο κατηγόρησαν τον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας Νίκο Κοτζιά, ο οποίος δεν μάσησε και τους «τάπωσε». Τα έγγραφα του ΟΗΕ κατέρριψαν όλες τις κατηγορίες. Ο κ. Κοτζιάς ήταν εκεί για να διαπραγματευθεί, όπως έκανε και στον Κραν Μοντάνα, αλλά ο πολύς Τσαβούσογλυ είχε φύγει ήδη για την Τουρκία. Τα γεγονότα είναι φρέσκα στο μυαλό μας και, όπως είπα, τα έγγραφα ομιλούν από μόνα τους.

Τώρα, τα βέλη στρέφονται εναντίον του κ. Αναστασιάδη. Οπαδός του δεν είμαι, έχω γράψει τα μύρια εναντίον του, αλλά η αλήθεια πρέπει να λέγεται. Έδωσε τις δικές του μάχες, με την υποστήριξη της Ελλάδας, υποχώρησε δραματικά και επικίνδυνα, θα έλεγα, και έμεινε στο τραπέζι μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, πιστεύοντας σε αυτό που είχε αποφασίσει από καιρό: στην επίλυση του Κυπριακού.

Οι υποχωρήσεις του ήταν τραγικές, αλλά την ίδια στιγμή ήταν μία πολιτική πράξη ενός ανθρώπου που την ήθελε τη λύση. Για το πάθος του υπέρ της λύσης, δεν μπορούμε να τον κατηγορήσουμε. Η κριτική μας είναι για τη μέθοδο που ακολούθησε, και ευτυχώς όσα έδωσε τα απέσυρε μετά το ναυάγιο, διότι θα έβαζε σε μπελάδες και τον εαυτό του και τον επόμενο πρόεδρο της Κύπρου, εάν διεκδικήσει την επανεκλογή του και χάσει.

 

Όμως, είναι άδικο και απαράδεκτο, να τον κατηγορούν ότι η Διάσκεψη κατέληξε σε αποτυχία, επειδή δεν έδωσε περισσότερα. Πρόκειται για πράξη δειλών ανθρώπων, ο ισχυρισμός ότι οι Τούρκοι έκαναν βήματα μπροστά και ότι δήθεν δεν τους …συνάντησε ο Πρόεδρος της Κύπρου. Είναι ένα τεράστιο ψέμα. Όλες οι ευθύνες για το ναυάγιο ανήκουν στην Τουρκία και είναι τραγικό για την Κύπρο ότι βρέθηκαν κονδυλοφόροι να αθωώσουν την κατοχική δύναμη και να φορτώσουν τις ευθύνες της Τουρκίας στον κ. Αναστασιάδη.

 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Αντιλαμβάνομαι ότι πίσω από τις διαρροές ότι φταίει ο κ. Αναστασιάδης είναι ένας ανώνυμος αξιωματούχος του ΟΗΕ. Τον γνωρίζουν οι πάντες. Όπως και οι προηγούμενοι από αυτόν, θα επιβραβευθούν από αυτούς που εξυπηρέτησε. Η κατάσταση που δημιουργεί εναντίον της Κύπρου και του προέδρου της είναι μέρος ενός βρώμικου σκηνικού που καθοδηγείται από το εξωτερικό και σ’ αυτό συμμετέχουν «ελληνόφωνοι» γραφιάδες, οι οποίοι ξεπέρασαν σε «τουρκολαγνία» και τον ίδιο τον Ερντογάν. Ντροπή τους. Τις θέσεις του κ. Αναστασιάδη για το Κυπριακό δεν πρόκειται να τις υποστηρίξω ποτέ. Διαφωνώ, και είναι εντελώς λάθος. Όμως, θα τον υποστηρίξω όταν βάλλεται αδίκως. Οι Τούρκοι και ο κ. Άιντα σκόπευαν και σχεδίαζαν τον εξευτελισμό του και ήταν σ’ αυτό το σημείο που αποδείχθηκε καθοριστική η παρέμβαση του Νίκου Κοτζιά. Η φράση του στον κ. Γκουτέρες, ότι θα τον στηρίξουμε και θα τον προστατεύσουμε μέχρι το τέλος, ήταν καθοριστική για να κηρυχθεί η λήξη και να αποδειχθεί, στο περίφημο δείπνο, ότι οι Τούρκοι πήγαν στο Κραν Μοντάνα για να μην δώσουν και να φορτώσουν τις ευθύνες στον Κύπριο ηγέτη. Είναι τραγικό για τον ίδιο, ότι αυτοί που βρίσκονται πίσω από τούτο το σχέδιο είναι άνθρωποι που προστάτευσε και πήρε στη δούλεψή του… Τα λάθη στις επιλογές των ανθρώπων πληρώνονται κύριε Πρόεδρε. Κλείνω με την ευχή ότι θα αποφασίσει να τους ξεμπροστιάσει, διαφορετικά αν σιωπήσει θα τον εξοντώσουν πολιτικά… έχει υποχρέωση προς τους πολίτες να μιλήσει.

ΠΗΓΗ: http://mignatiou.com/

 

 

Μαεστρική Διπλωματία – Τραγικό Αποτέλεσμα

 

Του Στέλιου Αμερικάνου*

 

Οι παλινδρομήσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας και των ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ δεν έχουν τελειωμό. 

 

Αρχικά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αρνείτο να συμμετάσχει σε νέο γύρο συνομιλιών και θεωρούσε ατελέσφορη και ζημιογόνα μια νέα διεθνή διάσκεψη, χωρίς να υπάρξει συμφωνία στο θέμα της ασφάλειας και των εγγυήσεως.  Αμέσως, μετά, τροποποίησε την θέση του και η απαίτηση πλέον αφορούσε απλά σε σοβαρή πρόοδο στα σχετικά θέματα ή να βρίσκονται αυτά σε ακτίνα συμφωνίας.

 

Τελικά, αποφάσισε να συμμετάσχει στην διάσκεψη του Κράν Μοντανά διατυμπανίζοντας ότι εξασφάλισε όπως τα θέματα ασφάλειας και εγγυήσεων θα είχαν προτεραιότητα και δεν θα συζητείτο οτιδήποτε άλλο (ιδιαίτερα ή εσωτερική πτυχή), εάν δεν υπήρχε συμφωνία ή σοβαρή πρόοδος σ’ αυτά.   

 

Με μαεστρικές τελικά κινήσεις, κατάφερε, ευρισκόμενος ένα βήμα πριν να καταλογισθεί ευθύνη για το αδιέξοδο στην δική μας πλευρά, να «πάρει την πρωτοβουλία για «να αποδείξει για μια ακόμη φορά την καλή μας πίστη», να υποχωρήσει ουσιαστικά αποδεχόμενος την συζήτηση επί όλων των υπόλοιπων απαράδεκτων Τουρκικών αξιώσεων.

 

Χωρίς καν να υποχωρήσει κατ’ ελάχιστο η Τουρκική πλευρά από τις πάγιες διχοτομικές της θέσεις, επιμένοντας αντίθετα σε εσαεί εγγυήσεις και μονομερές επεμβατικό δικαίωμα.

 

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με μια «θεαματική κίνηση» κατάφερε να βρίσκεται στο τραπέζι και επί της ουσίας να γίνονται αποδεκτά και μάλιστα εγγράφως:

 

(1)   H εκ περιτροπής Προεδρία (με ερωτηματικό μόνο εάν θα είναι 2:1 και ο τρόπος εκλογής),

 

(2)   βέτο των Τουρκοκυπρίων σε επιπλέον θεσμούς,

 

(3)   ισότιμη μεταχείριση των Τούρκων υπηκόων,

 

(4)   τις εξαιρέσεις του Σχεδίου Ανάν σε ότι αφορά στο περιουσιακό στις περιοχές που θα παραμένουν υπό Τουρκική Διοίκηση και

 

(5)   εξαιρέσεις στο περιουσιακό ακόμα και για τις περιοχές που θα παρέμεναν υπό Ελληνοκυπριακή διοίκηση (πρόνοια που δεν υπήρχε ούτε στο Σχέδιο Ανάν!).

 

Και όλα αυτά γραπτώς και χωρίς ακόμα να γνωρίζουμε τις προθέσεις της Τουρκίας σε σχέση  (α) με την Μόρφου, (β) αν θα αποχωρήσουν τα Τουρκικά στρατεύματα και  (γ) εάν θα συνεχίσει η Τουρκία να έχει επεμβατικά δικαιώματα και εγγυήσεις.

 

Οι νέες απαράδεκτες υποχωρήσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας, παρόλο που είναι υπό την αίρεση επίτευξης πλήρους συμφωνίας, είναι βέβαιο ότι θα προστεθούν στο διαχρονικό κεκτημένο των υποχωρήσεων μας. 

 

Βέβαια, το βασικότερο των ερωτημάτων του Κυπριακού λαού προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τα συμπλέοντα κόμματα ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ, είναι άλλο.

 

Τώρα, τί;

 

H ηγεσία του Προέδρου της Δημοκρατίας κρίνεται εκ του αποτελέσματος.  Και το αποτέλεσμα είναι δυστυχώς καταθλιπτικό.  Δεν είναι όμως μόνο η ώρα των ευθυνών.  Είναι, κυρίως, η ώρα της ενότητας, της ομοψυχίας και της νέας στρατηγικής.  Ιδιαίτερα εν όψει των πιθανών αντιδράσεων της Τουρκίας σε ότι αφορά τις γεωτρήσεις.

 

*Ο κ. Στέλιος Αμερικάνος είναι μέλος

της Αυτόνομης Πλατφόρμας Πολιτών

 

-Οι ενυπόγραφες απόψεις εκφράζουν πάντοτε τον συγγραφέα του άρθρου.

 *ΦΩΤΟ: ΚΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

 

TO TW ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΥΠΕΞ

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι μέχρι σήμερα ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών , Νίκος Κοτζιάς, υπερασπίζεται με σθένος θέσεις αρχών για την επίλυση του Κυπριακού, ιδιαίτερα στα κεφάλαια της ασφάλειας και των εγγυήσεων. Λόγω της στάσης του αυτής προκάλεσε την οργή της Άγκυρας, αλλά και δέχεται υπόγειο πόλεμο από «ημετέρους», οι οποίοι θέλουν να κλείσει όπως-όπως το Κυπριακό και γι’ αυτό θεωρούν ως εμπόδιο τον Νίκο Κοτζιά.  

Είναι για όλα τα πιο πάνω, που δημιούργησε ερωτηματικά το  tw του, που αναρτήθηκε τα ξημερώματα της Παρασκευής, μετά την κατάρρευση της διάσκεψης για το Κυπριακό, στο οποίο γράφει : «δεν ήταν δυνατό να γίνουν αποδεκτά παρεμβατικά δικαιώματα Τουρκίας σε όλη τη Μεγαλόνησο. Το όνειρο και σχέδιο λύσης του Κυπριακού παραμένει ανοικτό». Αν δεν έχει γίνει κάποιο λάθος , θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ο Έλληνας υπουργός φαίνεται να προσχώρησε στην λογική  ότι μπορούν να γίνουν αποδεκτά ( παρεμβατικά δικαιώματα) της Τουρκίας στην τουρκοκυπριακή συνιστώσα πολιτεία.  Ωστόσο, ο Έλληνας υπουργός, τόσο πριν όσο και στο Crans Montana, τόνισε ότι η εγγύηση μόνο στην τουρκοκυπριακή συνιστώσα πολιτεία « θα ήταν χειρότερη και από την εγγύηση του συνόλου ( της Κύπρου)». Επειδή το tw μπορεί να το εκμεταλλευτούν διάφοροι «καλοθελητές», θα ήταν καλό να υπάρξει επισήμως διευκρίνιση για να μπουν τα πράγματα στην σωστή τους θέση.

Α. ΒΙΚ

ΦΩΤΟ: ΣΤ. ΜΙΧΑΗΛ

 

Εκτιμήσεις και σχόλια Γερμανών αναλυτών για το Κυπριακό

Στην αποτυχία της «πιο πολλά υποσχόμενης» προσπάθειας για λύση του Κυπριακού αναφέρονται οι γερμανοί σχολιαστές, χαρακτηρίζοντας «γόρδιο δεσμό» τα ζητήματα της ασφάλειας και των εγγυήσεων.

 

H εφημερίδα FrankfurterAllgemeine γράφει ότι το πρόβλημα της Κύπρου  « έχει λυθεί ουσιαστικά με την διχοτόμιση».

Επανένωση της διαιρεμένης από το '74 νήσου, σημειώνει, δεν θα υπάρξει, προσθέτοντας ότι οι ελπίδες για κάτι τέτοιο θα είναι και μελλοντικά μη  ρεαλιστικές, « διότι για τους περισσότερους ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους το Κυπριακό έχει λυθεί».

Το νησί, αναφέρει, ήταν «μέχρι την επέμβαση του τουρκικού στρατού το 74 μία από τις πιο εκρηκτικές περιοχές, αλλά από τότε δεν έπεσε ούτε σφαίρα, ενώ οι τουρκοκύπριοι ανέβασαν το βιοτικό τους επίπεδο στις περιουσίες που άφησαν πίσω τους οι ελληνοκύπριοι».

 

 «Η Κύπρος παραμένει χωρισμένη», σημειώνει σε τίτλο της η Tagesspiegel του Βερολίνου, γράφοντας στην ηλεκτρονική της έκδοση ότι «οι διαπραγματεύσεις στην Ελβετία ολοκληρώθηκαν δίχως αποτέλεσμα. Ο γενικός γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουντέρες απέτυχε στην προσπάθεια διαμεσολάβησης». Όπως εκτιμά η εφημερίδα, «η αποτυχία των διαπραγματεύσεων ενδέχεται να έχει σημαντικές επιπτώσεις για το διχοτομημένο νησί και την ευρύτερη περιοχή. Μεταξύ άλλων μπορεί να συνεχιστεί η διαμάχη για τα πιθανόν σημαντικά κοιτάσματα φυσικού αερίου στα ανοικτά της Κύπρου».

«Οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό απέτυχαν για άλλη μια φορά», τονίζει το Spiegel Online, παρατηρώντας ότι «οι ελπίδες δεν εκπληρώθηκαν» και ότι «οι Ελληνοκύπριοι και η Τουρκία επέρριψαν την ευθύνη ο ένας στον άλλο» για την κατάληξη.

 

Σε εκτενές δημοσίευμα στην ιστοσελίδα της  η οικονομική εφημερίδα Handelsblatt θεωρεί ότι για το νέο ναυάγιο των συνομιλιών ευθύνεται «κατά κύριο λόγο η Τουρκία». Όπως επισημαίνει, «η αποτυχία δεν ήρθε απροσδόκητα», δεδομένου ότι «παρά τη σημαντική προσέγγιση» των δύο πλευρών σε πολλά ζητήματα, σημαντικά επίμαχα θέματα παρέμειναν άλυτα. «Το ζήτημα ‘ασφάλεια και εγγυήσεις' αποδείχθηκε για άλλη μια φορά ότι ήταν ο γόρδιος δεσμός που απέτρεψε μια συμφωνία. Η κυβέρνηση στην Άγκυρα επιμένει να παραμείνει η Τουρκία και στο μέλλον εγγυήτρια δύναμη μιας επανενωμένης Κύπρου και ότι πρέπει να έχει στρατιωτική παρουσία εκεί».

Σύμφωνα με την Handelsblatt, «Τον τόνο στο Κραν Μοντανά δεν έδινε ο (τουρκοκύπριος ηγέτης) Μουσταφά Ακιντζί, αλλά ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου. Και αυτός είχε σαφείς οδηγίες από τον τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν. Το ότι ο Ερντογάν δεν έχει κανένα κίνητρο να προβεί σε υποχωρήσεις στο Κυπριακό διαφαινόταν ήδη πριν από την έναρξη της διάσκεψης».

Τέλος, η ηλεκτρονική έκδοση της εβδομαδιαίας εφημερίδας Die Zeit σημειώνει ότι «η Ελλάδα και η Τουρκία τερμάτισαν τις διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών επειδή διαφωνούν σχετικά με τον ρόλο των τουρκικών στρατευμάτων». Η εφημερίδα προβαίνει στην εκτίμηση ότι «η επανένωση δεν είναι ορατή».

 

Η Frankfurter Rundschau  εκτιμά ότι απέτυχε η περισσότερο υποσχόμενη μέχρι σήμερα προσπάθεια για λύση του Κυπριακού.

Η διχοτόμηση του νησιού εδραιώνεται, σημειώνει, προσθέτοντας ότι για το νέο ναυάγιο ευθύνεται κατά κύριο λόγο η Τουρκία.

Χαρακτηρίζει αδιανόητη την θέση της Τουρκίας να έχει δικαίωμα διατήρησης στρατευμάτων κατοχής σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 

*ΠΗΓΗ: Deutsche Welle

«Η Τουρκία, αφού εγκατέλειψε την 1η Διάσκεψη της Γενεύης, τίναξε στον αέρα και τη 2η»

ΣΟΦΙΑ ΑΡΑΒΟΠΟΥΛΟΥ*

 

Βαριές ευθύνες επιρρίπτει το υπουργείο Εξωτερικών, με ανακοίνωσή του, στην Τουρκία που "οδήγησε σε αδιέξοδο" και "τίναξε στο αέρα" τη Διεθνή Διάσκεψη για την Κύπρο στο Κραν Μοντανά αποκαλύπτοντας και επιβεβαιώνοντας τις πραγματικές της προθέσεις "που στρέφονται ενάντια στο διεθνές δίκαιο και τις αποφάσεις του ΟΗΕ".  

 

Το υπουργείο Εξωτερικών, απαντώντας, εμμέσως πλην σαφώς, στην ανοίκεια και ανήθικη επίθεση που εξαπέλυσε σήμερα το τουρκικό ΥΠΕΞ κατά του υπουργού Νίκου Κοτζιά, αποκαλύπτει σκληρές αλήθειες και γεγονότα που διαδραματίστηκαν στο πλαίσιο των συνομιλιών και ειδικότερα στο κρίσιμο δείπνο της 6ης Ιουλίου, όπου έκλεισε τελεσίδικα η αυλαία των διαπραγματεύσεων. Απευθύνει έκκληση προς όλα τα μέρη της Διάσκεψης "να δείξουν υπευθυνότητα, σεβασμό στο διεθνές δίκαιο και αυτοσυγκράτηση" και τονίζει ότι "η Ελλάδα θα συνεχίσει να εργάζεται ανυποχώρητα με όλα τα μέσα που διαθέτει, για μία δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού σε στενή συνεργασία με την Κυπριακή Δημοκρατία, τον ΟΗΕ και την Ευρωπαϊκή Ένωση".

 

"Η Ελλάδα" αναφέρει η ανακοίνωση του ΥΠΕΞ "προσήλθε στη Διάσκεψη στο Κρανς Μοντανά αποφασισμένη να συμβάλει με όλους τους δυνατούς τρόπους στη λύση του Κυπριακού και με την ελπίδα ότι όλοι θα ενεργήσουν σε μια τέτοια κατεύθυνση" επισημαίνοντας ότι "η συμπεριφορά της Τουρκίας διέψευσε όλους όσους είχαν ελπίσει ότι κάτι θα άλλαζε στη στάση της. Η Τουρκία, όπως εγκατέλειψε την πρώτη Διάσκεψη της Γενεύης, έτσι τίναξε στον αέρα και τη δεύτερη".

 

Και προσθέτει: "Η Τουρκία οδήγησε τη διάσκεψη του Κρανς Μοντανά σε αδιέξοδο. Χαρακτηριστικότατο γεγονός αυτής της στάσης της ήταν η αποκαλυπτική συμπεριφορά της κατά τη διάρκεια του δείπνου της 6ης Ιουλίου, όταν ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ δήλωσε την πρόθεσή του να αποτυπώσει εγγράφως τις συγκλίσεις που είχαν επιτευχθεί. Στόχος του ήταν να διαμορφώσει ένα πλαίσιο συμφωνίας, προκειμένου να συνεχιστούν και με τη σύμφωνη γνώμη της Ελλάδας, οι καταληκτικές διαπραγματεύσεις στη Νέα Υόρκη. Κάτι τέτοιο δεν κατέστη δυνατό διότι όταν ήρθε η στιγμή της κρίσης για τη Διάσκεψη, η Τουρκία καθέτως αρνήθηκε να επιτρέψει τη γραπτή καταγραφή σειράς υποσχέσεων που είχε κάνει στον Γενικό Γραμματέα".

 

Περιγράφοντας περαιτέρω την κατάσταση όπως αυτή διαμορφώθηκε σημειώνει ότι "η τουρκική πλευρά αρνήθηκε κατηγορηματικά να αποδεχθεί την κατάργηση των ανύπαρκτων παρεμβατικών «δικαιωμάτων» που επικαλείται. Κατάργηση που λίγο πριν, σε διμερή της συνάντηση με τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, είχε αφήσει να εννοηθεί ότι θα αποδεχόταν στο δείπνο που ακολουθούσε. Και αυτό διότι γνώριζε ότι όλοι οι συμμετέχοντες πέραν της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων απαιτούσαν την κατάργησή τους".

 

Τρεις μέρες πριν, υπενθυμίσει στη συνέχεια το ΥΠΕΞ, "ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών είχε ωμά αποκαλύψει τη θέση της Τουρκίας σύμφωνα με την οποία η 'Αγκυρα «χρειάζεται τα δικαιώματα αυτά προκειμένου να μπορεί να επεμβαίνει σε όλη την Κύπρο, όποτε η ίδια το κρίνει σκόπιμο».  Όπως "αποκάλυψε επίσης η τουρκική πλευρά, κατά τη διάρκεια του δείπνου της 6ης Ιουλίου ότι θέλει να συνεχίσει τις παραβιάσεις στο όνομα της Συνθήκης Εγγυήσεων, να διασφαλίσει και να διαιωνίσει τη στρατιωτική της παρουσία στην Κύπρο. Και όλα αυτά, παρά τις αντίθετες υποσχέσεις που είχε δώσει στον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ το απόγευμα της Πέμπτης 6ης Ιουλίου. Υποσχέσεις που εκ των υστέρων αποκαλύπτονται ως προσπάθεια δημιουργίας εσφαλμένων εντυπώσεων ότι ήταν δήθεν διατεθειμένη να διαπραγματευτεί. Όμως το ψέμα έχει πάντα κοντά ποδάρια και η αλήθεια βρίσκει πάντα δρόμο να αποκαλύπτεται".

 

Και προσθέτει η ανακοίνωση: "Μόλις η Τουρκία βρέθηκε ενώπιον της πρότασης του Γενικού Γραμματέα για δεσμευτική γραπτή καταγραφή των εν δυνάμει συμβιβασμών, αναγκάστηκε να αποκαλύψει και παραδεχτεί τις πραγματικές θέσεις και προθέσεις της" αποδεικνύοντας αφενός ότι "καθ' όλη τη διάρκεια των πολυμερών διαπραγματεύσεων, δεν είχε καμιά πρόθεση να συμβιβαστεί" και αφετέρου ότι "με τη στάση της επεδίωκε να  εξαπατήσει τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ", με αποτέλεσμα "αμέσως μετά από αυτές τις αποκαλυπτικές εξελίξεις ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ αναγκάστηκε να κηρύξει, άνευ κάθε χρονοτριβής, το τέλος της Διασκέψεως".

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ. Η Σ. Αραβοπούλου είχε συνοδεύσει στην διάσκεψη τον Έλληνα ΥΠΕΞ.

 

Ερντογάν στην Die Zeit: «Πρέπει πρώτα να ψάξετε τον ορισμό του δικτάτορα!»

Ο Τούρκος πρόεδρος σκιαγραφεί την εικόνα του στη Γερμανία, την ταραγμένη σχέση του με την πολιτική και τα ΜΜΕ της Γερμανίας, καθώς εκφράζει την άποψή του για τη φυλάκιση του δημοσιογράφου Ντενίζ Γιουτζέλ.

Με αφορμή την πρώτη συνέντευξή του εδώ και πέντε χρόνια σε γερμανικά μέσα ενημέρωσης και σε ερώτηση αν αυτό δείχνει ότι οι σχέσεις με τη Γερμανία βρίσκονται σε καμπή, ο Τούρκος πρόεδρος καταλογίζει στα γερμανικά ΜΜΕ πως διεξάγουν εκστρατεία συκοφάντησης εναντίον της Τουρκίας και επισημαίνει πως «μέρος αυτής της εκστρατείας αποτελούν συνεντεύξεις με τρομοκράτες».

Αναφέρει δηκτικά πως τα γερμανικά ΜΜΕ χαρακτηρίζουν τον Ερντογάν δικτάτορα και διερωτάται: «Πώς ορίζουν τα μέσα τον όρο δικτάτορα;».

Ο δημοσιογράφος της γερμανικής εφημερίδας απαντά ότι του αποδίδεται ο χαρακτηρισμός αυτός λόγω του αριθμού των δημοσιογράφων που βρίσκονται στη φυλακή, για τις απολύσεις χιλιάδων ανθρώπων μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα και την κατασκοπεία σε βάρος Γερμανών βουλευτών. Σύμφωνα με την εφημερίδα, ο Ερντογάν εφοδιάζεται με σημειώσεις από το βοηθό του και απαντά ότι τα στοιχεία που έχει ο δημοσιογράφος είναι λάθος, παραθέτοντας διεξοδικά κατά ομάδες αδικήματα που έχουν διαπράξει οι συλληφθέντες δημοσιογράφοι, με κυριότερη αυτή της τρομοκρατικής δράσης.

Ο δημοσιογράφος εστιάζει στην περίπτωση του Γιουτζέλ (ο οποίος βρίσκεται φυλακισμένος 140 ημέρες στην απομόνωση, με καθυστέρηση παροχής προξενικής συνδρομής) και αναφέρει ότι στην Γερμανία κανένας δημοσιογράφος δεν θα βρισκόταν στη φυλακή ούτε για λίγες ημέρες με βάση υποψίες. «Εδώ δεν είναι Γερμανία. Η Τουρκία έχει τους δικούς της νόμους και κανονισμούς. Και έχει και μια ανεξάρτητη δικαιοσύνη που πράττει όσα προβλέπει το σύνταγμα», απαντά ο Ερντογάν.

Εστιάζοντας περαιτέρω στις γερμανο-τουρκικές σχέσεις, ο Τούρκος Πρόεδρος αναφέρει πως η Γερμανία αποτελεί τον κύριο εμπορικό εταίρο της Τουρκίας, «με όγκο συναλλαγών 35,5 δισ. δολ. και τονίζει πως εάν η γερμανική κυβέρνηση θέλει να θυσιάσει τις σχέσεις μας για μια τρομοκρατική οργάνωση θα ήταν μεγάλο λάθος».

Σε ό,τι αφορά τις σχέσεις του με την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, ο κ. Ερντογάν τις χαρακτήρισε καλές και ανακοίνωσε πως θα της μιλήσει πάλι για το θέμα της τρομοκρατίας στη συνάντηση των G20 στο Αμβούργο. Ο Ερντογάν εκμυστηρεύτηκε πως αναπολεί την περίοδο καγκελαρίας Σρέντερ, κατά την οποία οι γερμανο-τουρκικές σχέσεις ήταν πολύ καλές, όπως είπε.

Παράλληλα, ο Τούρκος Πρόεδρος ξεκαθάρισε δεν υπάρχει στην ατζέντα του θέμα εξόδου της χώρας του από το ΝΑΤΟ λόγω της ενόχλησης του από τη Δύση. Ακόμα, τάσσεται υπέρ της κοινωνικής ένταξης των Τούρκων της Γερμανίας, αλλά δηλώνει πως είναι κατά της αφομοίωσης.

Σε ερώτηση ποιον εμπιστεύεται περισσότερο: τον Πούτιν ή τον Τραμπ, ο Ερντογάν αναφέρει ότι δεν υπάρχει δίλημμα, καθώς η Τουρκία προωθεί καλές σχέσεις και με τη γειτονική Ρωσία και με τις ΗΠΑ. Οι Ρώσοι βρίσκονται στη δεύτερη θέση στον κατάλογο των χωρών που επισκέπτονται την Τουρκία για τουρισμό, μετά τους Γερμανούς, «ίσως βρεθούν στην πρώτη θέση", σημείωσε και τόνισε πως στόχος είναι οι εμπορικές συναλλαγές να αγγίξουν τα 100 δισ. δολ.

«Ο όγκος συναλλαγών με τις ΗΠΑ έχει μειωθεί. Κάθε χώρα ακολουθεί τα συμφέροντά της. Όπως και εμείς. Ο κυριότερος πάροχος ενέργειας για εμάς είναι η Ρωσία. Έχουμε από κοινού αναλάβει την κατασκευή του τουρκικού αγωγού, κατασκευάζουμε πυρηνικό εργοστάσιο (Akkuyu) και ελπίζουμε ότι θα είναι έτοιμο το 2023. Όλα αυτά ενισχύουν τις σχέσεις μας» ανέφερε.

Σχετικά με την κρίση στις σχέσεις Κατάρ-Σαουδικής Αραβίας, o Ερντογάν κατέστησε σαφές ότι θα στηρίξει με κάθε τρόπο το Κατάρ, «διότι μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες, διατηρούμε καλές σχέσεις και δεν μπορούμε να σιωπήσουμε μπροστά στην αδικία. Θα πάρουμε το μέρος του θύματος και του δίκαιου».

ΠΗΓΗ : ΚΥΠΕ

 

Ξεμείναμε από εμπιστοσύνη

Toυ Απόστολου Τομαρά*

 

Παρακολουθώντας κάποιος εκ του μακρόθεν τα όσα τεκταίνονται στην Ελβετία, στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο, μπορεί κάλλιστα να διερωτηθεί αν το Κυπριακό πρόβλημα, πέρα από τους ... "ευσεβοποθισμούς", έχει προοπτικές επίλυσης και το κυριότερο, εφαρμογής της επί του εδάφους.

Είναι άλλο, για σκοπούς ρητορικής τακτικής, να λες ότι η πολύχρονη κατοχή εμπεδώνει τον διαχωρισμό και άλλο να διαπιστώνεις, με τον πλέον επίσημο τρόπο, το τεράστιο χάσμα που υπάρχει στο βασικό συστατικό στοιχείο, της όποιας συνύπαρξης. Της εμπιστοσύνης.  Ως απλός θεατής όταν ακούς π.χ ότι ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, δημόσια και με κυνισμό, δεν αφήνει την ελάχιστη προοπτική αποχώρησης των κατοχικών στρατευμάτων επικαλούμενος την ασφάλεια των Τ/κ, όταν λέει με περισσή ευκολία ότι παλεύει να διατηρήσει τα επεμβατικά δικαιώματά της χώρας του για να τα χρησιμοποιήσει εάν χρειασθεί, υπάρχει κάποιος που να τα προσπερνά χωρίς να του προκαλείται, στην καλύτερη των περιπτώσεων, προβληματισμός;

Τόσα χρόνια προσπαθούσαμε να προσεγγίσουμε τους Τ/κ μέσα από την λογική μας ότι ήταν και οι ίδιοι  θύματα της εισβολής. Στον Κράνς Μοντάνα, σε επίπεδο ηγεσίας δεν φάνηκε οι Τ/κ να είναι θύματα της εισβολής. Τουναντίον, η «ασφάλεια» η δική τους προκαλεί  ανασφάλεια σε εμάς. Γνωρίζουμε ότι στο βόρειο κομμάτι της Κύπρου, το πραγματικό αφεντικό είναι η Τουρκία. Στο Κράνς Μοντάνα, αποδείχθηκε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι οι Τ/κ έχουν αφομοιωθεί από την Τουρκία, οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά, ολοκληρωτικά. Για σκοπούς συζήτησης, ακόμα και αν η Τουρκία ικανοποιούσε τις ανησυχίες μας και βρισκόταν μια λύση, υπάρχει κάποιος που να πιστεύει ότι η εφαρμογή της θα είναι μια εύκολη υπόθεση;

Ξεχνάει κανείς την «επιτυχημένη» συνταγή, κάποιων λίγων και από τις δυο πλευρές μετά την ανεξαρτησία; Ξεχνάει κανείς ότι από καταβολής της Δημοκρατίας ο προσανατολισμός δεν ήταν η κοινή συμβίωση; Το εύλογο ερώτημα που μπορεί να τεθεί είναι: Αν οι πολίτες πουν ένα ΝΑΙ στη λύση, την επομένη θα δουλέψουν όλοι για αυτή; Και το ερώτημα  δεν  είναι θεωρητικό. Το 2004 κάποιοι από εδώ και απέναντι  προετοιμαζόντουσαν κατάλληλα, χώνοντας κατά την κυπριακή, τα απαραίτητα εφόδια. Το μεγαλύτερο εμπόδιο που υπάρχει μπροστά μας είναι η εμπιστοσύνη η οποία  δεν επιτυγχάνεται με συμφωνίες κορυφής. Η εμπιστοσύνη χτίζεται και κερδίζεται στη βάση, και εκεί δυστυχώς υπάρχει τεράστιο έλλειμμα.

Αν πραγματικά οι δυο κοινότητες θέλουν να ζήσουν πλάι – πλάι, η λύση είναι όπως η αλλαγή: «Θέλει δουλειά πολλή». Η ηγεσία των Τ/κ θα πρέπει να επιλέξει με ποιους θέλει να πάει και με ποιούς να  ζήσει.  Επιλογές à la carte δεν βοηθούν, ούτε τον ένα ούτε τον άλλο. Εάν υπάρχει κοινό όραμα όλοι θα πρέπει να βάλουν πλάτη, να έχουν επιμονή και κυρίως αντοχές να αντιμετωπίσουν τα δύσκολα τα οποία είναι πίσω.

Γίνανε λάθη, αλλά η Κύπρος δικαιούται μια ευκαιρία. Αν δεν μπορούμε να την δώσουμε, εάν δεν θέλουμε να την δώσουμε, τότε ο καθένας ας τραβήξει το δρόμο του. Το πώς θα γίνει; Υπάρχουν σενάρια πολλά, κάποια από αυτά άρχισαν ήδη να λέγονται δυνατά. Θα πρέπει όμως να έχουμε κατά νου το εξής: Η γενιά μας πήρε μια Κύπρο ενιαία και θα την παραδώσει μισή, αυτή τη φορά και με τη βούλα.

* Ο Α.Τομαράς είναι δημοσιογράφος. Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «Καθημερινή» Κύπρου στις 7.7. 2017

Oι εφημερίδες για την κατάρευση της διάσκεψης για το Κυπριακό

Οι ολοήμερες χθεσινές διεργασίες στο πλαίσιο και στο περιθώριο της διάσκεψης για το Κυπριακό στο ελβετικό θέρετρο Κραν Μοντάνα, της οποίας η κατάρρευση ανακοινώθηκε γύρω στις 3 το πρωί ώρα Ελλάδος, αποτελούν το κύριο θέμα των σημερινών ελληνοκυπριακών εφημερίδων. Ωστόσο, μόνο η εφημερίδα «Πολίτης» έμεινε ανοιχτή μέχρι τις τρεις το πρωί και ανακοινώνει το αποτέλεσμα της διάσκεψης.

 

Οι πρωτοσέλιδοι τίτλοι των εφημερίδων είναι:

 

-«ΠΟΛΙΤΗΣ»: «Έληξε με ναυάγιο το Κραν Μοντάνα. Συμφωνούσαν μόνο σε μείωση στρατού με συμφωνημένο αριθμό. Η τουρκική πλευρά ήθελε εγγυήσεις και επεμβατικά δικαιώματα για 15 χρόνια».

 

-«ΑΛΗΘΕΙΑ»: «Κυπριακό ώρα μηδέν. Το δείπνο συνεχιζόταν και μετά τις 2 το πρωί».

 

- «Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ»: «Θρίλερ για στρατό και εγγυήσεις. Παρά τη χειρονομία Αναστασιάδη, ο Τσαβούσγλου δεν ανταπέδωσε».

 

-«ΧΑΡΑΥΓΗ»: «Μακρά νύχτα με σκληρή διαπραγμάτευση. Ο Γκουντέρες κινήθηκε στο πλαίσιο που χάραξε ο ίδιος».

 

Η αγγλόφωνη «Cyprus Mail» αναφέρεται στο πρωτοσέλιδο της στις εντατικές διαπραγματεύσεις που έγιναν στο Κραν Μοντάνα. Η εβδομαδίαια «Cyprus Weekly» αναφέρεται στο πρωτοσέλιδο της στις ολονύκτιες διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό.

Δημοσκόπηση "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ" ΚΥΠΡΟΥ ΓΙΑ ΚΡΑΝ ΜΟΝΤΑΝΑ

Θετικά δείχνουν να αντιμετωπίζουν τους χειρισμούς του προέδρου Αναστασιάδη στην διάσκεψη για το Κυπριακό  οι χρήστες του Twitter,  σύμφωνα με δημοσκόπηση της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας «Καθημερινή» Κύπρου.

 

Η δημοσκόπηση από το απόγευμα έχει συγκεντρώσει πάνω από 600 ψήφους.

Η ερώτηση είναι:  «Ποια η άποψη σας για τους χειρισμούς του Προέδρου Αναστασιάδη στις διαπραγματεύσεις στην Ελβετία»;

Από όσους έχουν απαντήσει, το 60% έκρινε θετικά τους χειρισμούς του προέδρου Αναστασιάδη. Το 29% απάντησε αρνητικά,  ενώ ένα 11% δεν θέλησε να απαντήσει ούτε θετικά ούτε αρνητικά.

Σημειώνεται ότι η δημοσκόπηση είχε πέραν των οκτώ χιλιάδων προβολών, ενώ η διαδραστικότητα σε σχέση με την συγκεκριμένη ανάρτηση ανήλθε στους 650 χρήστες οι οποίοι είτε σχολίασαν είτε αναδημοσίευσαν είτε διατύπωσαν την άποψη τους στο συγκεκριμένο ερώτημα. Η δημοσκόπηση έχει ήδη αναδημοσιευτεί από άλλους 91 χρήστες και   συγκέντρωσε 44 likes.

 

 

Κατέρρευσε η διάσκεψη για το Κυπριακό

Η διάσκεψη στο ελβετικό θέρετρο Κραν Μοντανά κατέρρευσε. Αυτό ανακοίνωσαν γύρω στις 3 το πρωί ο γ.γ. του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουντέρες, και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος , Νίκος Χριστοδουλίδης.

Ο κ. Γκουντέρες ,  κρατώντας ίσες αποστάσεις ευχήθηκε "ότι καλύτερο στους Κύπριους στον Βορά και Νότο", λέγοντας  πως «εδώ τελειώνει αυτή η προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού προβλήματος, χωρίς να δώσει το αναμενόμενο από πολλούς ραντεβού συνέχειας της διαδικασίας το φθινόπωρο».

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος , Νίκος Χριστοδουλίδης, δήλωσε ότι το  αποτέλεσμα «δεν είναι σε καμιά απολύτως περίπτωση μια θετική εξέλιξη, αλλά δεν είναι και το τέλος του δρόμου», υπογραμμίζοντας ότι ο πρόεδρος  Αναστασιάδης θα ενισχύσει τις προσπάθειες του, έτσι ώστε να δημιουργηθούν εκείνες οι συνθήκες που θα μας επιτρέπουν να αισιοδοξούμε για τερματισμό της κατοχής και επανένωση της πατρίδας μας.

Στην δήλωση αναφέρονται και τα εξής:  «Δυστυχώς δεν υπήρξε αποτέλεσμα από την παρούσα προσπάθεια, λόγω της εμμονής της τουρκικής πλευράς για συνέχιση της Συνθήκης των Εγγυήσεων, των επεμβατικών δικαιωμάτων της Τουρκίας στην Κύπρο, καθώς επίσης και της παραμονής τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο.

Πέραν των τουρκικών θέσεων στο κεφάλαιο της Ασφάλειας και των Εγγυήσεων, οι τουρκικές θέσεις που εκφράστηκαν για τα υπόλοιπα των κεφαλαίων, όχι μόνο ξεφεύγουν από το πλαίσιο του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, αλλά ήταν τέτοιες που σε καμιά απολύτως περίπτωση δεν μπορούσαν να γίνουν αποδεκτές.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας από την πρώτη μέρα της παρουσίας του στο Κραν Μοντανά υπέβαλε συγκεκριμένες και περιεκτικές προτάσεις στη βάση και των ιδεών του ΓΓ, έτσι ώστε αν γίνονταν αποδεκτές να ανοίξει ο δρόμος για μια συνολική λύση του Κυπριακού. Συγκεκριμένες γραπτές προτάσεις οι οποίες αντιμετώπιζαν και τις ανησυχίες των Τουρκοκυπρίων χωρίς φυσικά να παραγνωρίζουν τις ανησυχίες της ελληνοκυπριακής κοινότητας.

Συγκεκριμένη γραπτή πρόταση για το κεφάλαιο της Ασφάλειας και των Εγγυήσεων υπέβαλε και η Ελληνική Κυβέρνηση η οποία κατά τη διάρκεια των συζητήσεων στο Κραν Μοντανά παρουσιάστηκε με εποικοδομητική διάθεση και προσέγγιση για να υπάρξει θετικό αποτέλεσμα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επιθυμεί να εκφράσει την ικανοποίησή του για την άριστη συνεργασία τόσο με τον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών που βρισκόταν στο Κραν Μοντανά όλες αυτές τις μέρες όπως φυσικά και με τον Έλληνα Πρωθυπουργό με τον οποίον βρισκόταν σε συνεχή επαφή.

Η απαράδεκτη παρούσα κατάσταση πραγμάτων δεν μπορεί να είναι το μέλλον της Κύπρου και ο Πρόεδρος θα ενισχύσει τις προσπάθειες του έτσι ώστε να δημιουργηθούν εκείνες οι συνθήκες που θα μας επιτρέπουν να αισιοδοξούμε για τερματισμό της κατοχής και επανένωση της πατρίδας μας.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επιθυμεί ταυτόχρονα να ευχαριστήσει τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών που με την εδώ παρουσία του και τον τρόπο προσέγγισης στα εκκρεμούντα θέματα απέδειξε ότι αντιλαμβάνεται τις αρχές εκείνες που πρέπει να διέπουν μια συνολική λύση του Κυπριακού για ένα κράτος το οποίο είναι και θα συνεχίσει να είναι και μετά από μια ενδεχόμενη λύση, κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

 ΦΩΤΟ: ΧΡ. ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ

Η εμβαλωματική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας

Μεταξύ ισλαμισμού και πραγματισμού

Aykan Erdemir και Merve Tahiroglu

 

Ο AYKAN ERDEMIR είναι πρώην μέλος του Τουρκικού Κοινοβουλίου και ανώτερος συνεργάτης του Ιδρύματος για την Προάσπιση των Δημοκρατιών (Foundation for Defense of Democracies). Η MERVE TAHIROGLU είναι ερευνητική συνεργάτις του Ιδρύματος για την Προάσπιση των Δημοκρατιών (Foundation for Defense of Democracies).

Η σταθερή διολίσθηση της Τουρκίας στον αυταρχισμό υπό τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν [1] συνοδεύτηκε από μια αλλοπρόσαλλη εξωτερική πολιτική. Από τότε που ανέβηκε στην εξουσία το 2002, ο Ερντογάν συνδύασε τη νεο-οθωμανική [2] ρητορική εγχωρίως με τις παν-ισλαμικές φιλοδοξίες στο εξωτερικό, υποστηρίζοντας την Μουσουλμανική Αδελφότητα παγκοσμίως και, πιο πρόσφατα, υποστηρίζοντας τζιχαντιστικούς πληρεξούσιους στην Συρία. Ωστόσο, η αλλαγή των εγχώριων συμμαχιών και οι αποτυχίες της εξωτερικής πολιτικής έχουν περιορίσει την ικανότητα του Τούρκου ισχυρού άνδρα [3] να δρα μόνο με ιδεολογικές αρχές. Η προκύπτουσα ένταση -μεταξύ του ισλαμιστικού ζήλου του Ερντογάν και του αναγκαστικού ρεαλισμού του- βοηθάει να εξηγηθεί η εμβαλωματική εξωτερική πολιτική της Άγκυρας στην Μέση Ανατολή και πέρα από αυτήν.

ΚΡΑΤΗ ΣΕ ΑΛΛΑΓΗ

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, ο Ερντογάν επέζησε δύο προσπαθειών να τον ανατρέψουν: Ένα σκάνδαλο διαφθοράς-ορόσημο το 2013 και μια αιματηρή προσπάθεια πραξικοπήματος το περασμένο καλοκαίρι. Το κίνημα Gulen [4], του εγγύτερου πολιτικού συμμάχου του Ερντογάν μεταξύ 2002 και 2013, διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο και στις δύο προσπάθειες [5]. Ο φαύλος αγώνας [6] μέσα στο κυβερνών μπλοκ της Τουρκίας οδήγησε τον Ερντογάν να εκκαθαρίσει [7] την πολιτική και γραφειοκρατική ελίτ της χώρας, αντικαθιστώντας τους Γκιουλενιστές με τους υπερεθνικιστές [8]. Εν τω μεταξύ, η αποτυχία της προσπάθειας της Άγκυρας να επιλύσει την σύγκρουσή της με τις κουρδικές ομάδες το 2015 και η άνοδος των τζιχαντιστών στην γειτονική Συρία οδήγησαν σε περιοδικές τρομοκρατικές επιθέσεις στην Τουρκία [9], προκαλώντας πρωτοφανείς θανάτους. Ως αποτέλεσμα, τόσο ο τουρκικός λαός όσο και ο ηγέτης τους έχουν γίνει πιο παρανοϊκοί και εθνικιστές.

Η γειτονιά της Τουρκίας έχει επίσης μεταμορφωθεί. Οι ισλαμιστές που συνδέονται με την Μουσουλμανική Αδελφότητα, που φαίνονταν ανερχόμενοι κατά την διάρκεια της Αραβικής Άνοιξης, τώρα δείχνουν να έχουν εξοριστεί στο περιθώριο της πολιτικής της Μέσης Ανατολής από τους ισχυρούς αντιπάλους της Αδελφότητας στην περιοχή -δηλαδή την Σαουδική Αραβία [10] και την Αίγυπτο του προέδρου Abdel Fattah el-Sisi [11]. Η κρίση του Κόλπου αυτό το καλοκαίρι, που κορυφώθηκε με μια συντονισμένη διπλωματική επίθεση στο Κατάρ, τον κορυφαίο προστάτη της Αδελφότητας μαζί με την Τουρκία, αποτελούσε ακόμα ένα εμπόδιο για το πολιτικό Ισλάμ. Η Άγκυρα, έχοντας συμπαραταχθεί με τους ισλαμιστές από την έναρξη της Αραβικής Άνοιξης μόνο για να τους δει να αποτυγχάνουν να κρατήσουν την εξουσία, βρέθηκε στην μεριά των χαμένων [12] της περιφερειακής διπλωματίας. Από το 2013, οι σχέσεις της Τουρκίας με την Αίγυπτο και την Λιβύη ήταν ανταγωνιστικές, και εκείνες με το μπλοκ υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας έχουν γίνει τεταμένες. Οι παρατάξεις που υποστηρίζονται από την Τουρκία και το Κατάρ εξακολουθούν να αγωνίζονται σε έναν πόλεμο πληρεξούσιων [13] κατά των δυνάμεων που υποστηρίζονται από την Αίγυπτο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στην Λιβύη. Η ισχυρή υποστήριξη του Ερντογάν προς το Κατάρ [14] στην τελευταία κρίση μόνο θα απομονώσει περαιτέρω την Τουρκία στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Η εθνικιστική στροφή του Ερντογάν, που γεννήθηκε από αναγκαιότητα, δεν έχει εξαλείψει τον διαρκή ισλαμιστικό τόνο της εξωτερικής πολιτικής του.

Ωστόσο, η πιο επείγουσα ανησυχία της Άγκυρας εστιάζεται στην γειτονική Συρία. Καθώς η χώρα ενεπλάκη σε εμφύλιο πόλεμο, οι κουρδικής πλειοψηφίας περιοχές της απέκτησαν de facto αυτονομία υπό την ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος (PYD), θυγατρικού του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK), μιας τρομοκρατικής οργάνωσης που έχει αγωνιστεί μια 40ετή εξέγερση εναντίον του τουρκικού κράτους. Η ανάδυση των τζιχαντιστών μαχητών, συμπεριλαμβανομένου του Ισλαμικού Κράτους (επίσης γνωστού ως ISIS), υποχρέωσε εν τω μεταξύ τις αμυντικές μονάδες του PYD να προστατευθούν με την επέκταση του ελέγχου τους [15] πέρα από τις κουρδικές περιοχές της Συρίας, στις πόλεις αραβικής πλειοψηφίας. Από την άποψη της Άγκυρας, η πολιτική και στρατιωτική πρόοδος της Rojava, όπως ονομάζεται το αυτοδιοικούμενο κουρδικό κρατίδιο στην βόρεια Συρία, είναι μια ανεπιθύμητη [16] έμπνευση για τους Κούρδους στην τουρκική πλευρά των συνόρων. Εξ άλλου, η γραφειοκρατία ασφαλείας της Τουρκίας θεωρεί ότι η Rojava που κυριαρχείται από το PYD είναι ένα εφαλτήριο [17] για το PKK και ως εκ τούτου μια υπαρξιακή απειλή για την Τουρκία -και μάλιστα από το 2015 που ξανάρχισε ο διακοπτόμενος πόλεμος της Άγκυρας [18] με τους Κούρδους αντάρτες.

Η ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ

Η άνοδος του αντι-κουρδικού αισθήματος στην Τουρκία, καθώς και ο αντιληπτός κίνδυνος που θέτει η Ροζάβα στο τουρκικό κράτος, συνέπεσε με την άνοδο μιας νέας υπαρξιακής απειλής για την μονοκρατορία του Ερντογάν, που αντιπροσωπεύθηκε από την απόπειρα πραξικοπήματος του περασμένου καλοκαιριού. Το πραξικόπημα μόνο ενίσχυσε τα πάθη του χωρισμού του προέδρου με τους γκιουλενιστές και έσπρωξε τον Ερντογάν να φλερτάρει με τους Τούρκους υπερεθνικιστικές, ένα σχετικά κοσμικό πολιτικό και στρατιωτικό κατεστημένο, το οποίο είχε απορρίψει προηγουμένως [19]. Πράγματι, αυτή η νέα συμμαχία είναι ο μεγαλύτερος περιορισμός [19] στην επιδίωξη της ιδανικής εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής του. Ο Ερντογάν, ο πρώτος Τούρκος ηγέτης που επιζήτησε μια ολοκληρωμένη πολιτική λύση στην σύγκρουση με τους Κούρδους, διεξάγει τώρα μια βίαιη εκστρατεία [20] στον κυριαρχούμενο από Κούρδους νότο και σκιαγραφεί την Rojava ως την κορυφαία απειλή για την ασφάλεια της Τουρκίας.

ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Οι πρόεδροι του ΔΗΚΟ, Νικόλας Παπαδόπουλος, της ΕΔΕΚ , Μαρίνος Σιζόπουλος, του Κινήματος Αλληλεγγύη , Ελένη Θεοχάρους, και των Οικολόγων , Γιώργος Περδίκης, έστειλαν  την πιο κάτω επιστολή στον πρόεδρο Αναστασιάδη:   

 

Α.Ε. Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας    

CransMontana, 6 Ιουλίου 2017

 

Κύριο Νίκο Αναστασιάδη

 

 

Κύριε Πρόεδρε,

 

Σε συνέχεια της χθεσινής συνεδρίασης του Εθνικού Συμβουλίου και των τοποθετήσεων που έγιναν στη διάρκειά της και με δεδομένη τη μη τήρηση πρακτικών, είμαστε υποχρεωμένοι να καταθέσουμε και γραπτώς την έντονη διαφωνία μας με τους χειρισμούς σας και με την πρόθεσή σας να αποδεχτείτε τις τουρκικές απαιτήσεις στα εκκρεμούντα ζητήματα των εσωτερικών πτυχών του Κυπριακού και μάλιστα χωρίς κανένα απολύτως συγκεκριμένο αντάλλαγμα.

 

Η θέση ότι μια τέτοια κίνηση θα υποχρεώσει την τουρκική πλευρά σε υποχωρήσεις στα θέματα της ασφάλειας και των εγγυήσεων είναι ιδιαιτέρως ριψοκίνδυνη, συνιστά κάκιστη διαπραγματευτική τακτική και απομακρύνει από μια σωστή και λειτουργική λύση, αφού, οι υποχωρήσεις που προτίθεστε να κάνετε – αλλά και πολλές υποχωρήσεις που ήδη κάνατε - καθιστούν την ενδεχόμενη λύση άκρως δυσλειτουργική και επικίνδυνη για τα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας και την επιβίωση του κυπρισκού λαού.

 

Επιπρόσθετα, ακόμα και εάν αυτή η κίνηση εκθέσει πρόσκαιρα την τουρκική αδιαλλαξία, κάτι που είναι αμφίβολο, δυσχεραίνει παράλληλα τη θέση της πλευράς μας καθώς δημιουργεί προηγούμενο αποδοχής απαράδεκτων τουρκικών αξιώσεων.

 

Σας καλούμε, έστω και την ύστατη, να αναθεωρήσετε την τακτική σας.

 

 

H ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ ΣΤΟ ΚΡΑΝ ΜΟΝΤΑΝΑ

Τις προτάσεις του για τα θέματα των εσωτερικών πτυχών,  αλλά και για το καίριο ζήτημα ασφάλειας και εγγυήσεων, που  παρουσίασε χθες  ο πρόεδρος Αναστασιάδης και τις οποίες σήμερα κατέθεσε  γραπτώς στον ΓΓ των Ηνωμένων Εθνών, αποκαλύπτει στην ηλεκτρονική της έκδοση η εφημερίδα «Καθημερινή» Κύπρου.

Σύμφωνα με την εφημερίδα ο πρόεδρος Αναστασιάδης εισηγείται πολυεθνική δύναμη 2000 ανδρών όπου το 1/3 των μελών να προέρχεται από τις εγγυήτριες δυνάμεις και τα αποσπάσματα της να αποχωρήσουν στους 18 μήνες.

Υπογραμμίζει την ανάγκη τερματισμού του υφιστάμενου συστήματος ασφαλείας και τη δημιουργία νέου ενώ ζητά κατάργηση της συνθήκης εγγυήσεων και τα επεμβατικά δικαιώματα από την πρώτη μέρα της λύσης. Σε ότι αφορά το εδαφικό ζητά επιστροφή της Μόρφου, ενώ ο χάρτης σε ότι αφορά το ποσοστό του εδάφους των πολιτειών θα επιτρέπει σύμφωνα με την εισήγηση της ε/κ πλευράς το 60% των εκτοπισμένων θα επιστρέψουν υπό ε/κ διοίκηση.

Αναλυτικά οι προτάσεις του προέδρου Αναστασιάδη

1. Εδαφικό

• Επιστροφή της Μόρφου

• Ο χάρτης να αφορά το ποσοστό εδάφους των πολιτειών που εισηγήθηκε η ε/κ πλευρά και θα επιτρέπει το 60% των εκτοπισμένων να επιστρέψουν υπό ε/κ διοίκηση

2. Περιουσιακό

Όπου δεν μπορεί να υπάρχει αποκατάσταση του ιδιοκτήτη, να υπάρχουν δύο καθεστώτα περιουσιών

Ι. Περιουσίες σε περιοχές που θα είναι υπό εδαφικές αναπροσαρμογές

Σε αυτές τις περιοχές ο κανόνας να είναι να υπάρξει αποκατάσταση των ιδιοκτητών. Εξαιρέσεις να υπάρχουν:

• Για περιουσίες με κτίρια κοινής ωφέλειας

• Εάν έγιναν οικοδομές σε κενά τεμάχια

• Εάν ο ιδιοκτήτης δεν επιθυμεί επιστροφή

II. Περιουσίες σε περιοχές που δε θα είναι υπό αναπροσαρμογή

Σε αυτές τις περιοχές η προσέγγιση του θέματος θα είναι πιο «ευέλικτη» σε συγκεκριμένα κριτήρια για περιουσίες:

• Όπου υπάρχουν σημαντικές βελτιώσεις σε περιουσίες

• Θα ληφθεί υπόψη το θέμα οικογενειών

• Θα αντικριστούν ζητήματα που αφορούν «πώληση» περιουσιών σε τρίτους

• Όριο πόσες αχρησιμοποίητες περιουσίες να επιστραφούν

• Να ληφθεί υπόψη ο κανόνας του 1/3 της αξίας

Η ε/κ πλευρά συζητεί το θέμα εξαιρέσεων για συγκεκριμένες περιοχές, βάσει των αρχών που συζητήθηκαν στο Μοντ Πελεράν 3.

3. Διακυβέρνηση και κατανομή εξουσιών

• Διατυπώνεται ετοιμότητα να συζητηθεί η εκ περιτροπής προεδρία, με κοινό ψηφοδέλτιο, διασταυρούμενη και σταθμισμένη ψήφο

• Θητεία 2:1, με πρώτο Ελληνοκύπριο πρόεδρο

• Ετοιμότητα να μελετηθεί μηχανισμός σε συγκεκριμένους θεσμούς να λειτουργήσει το σύστημα για λήψη αποφάσεων με μια τουλάχιστον ψήφο από κάθε πλευρά

• Ετοιμότητα να συζητηθεί η σύνθεση 2 προς 1 σε διάφορα όργανα

4. Ασφάλεια και Εγγυήσεις

• Να τερματιστεί το υφιστάμενο σύστημα ασφάλειας και να υπάρξει νέο

• Να καταργηθεί η συνθήκη Εγγυήσεων και τα επεμβατικά δικαιώματα και η συνθήκη Συμμαχίας, από την πρώτη ημέρα λύσης

5. Πολυεθνική δύναμη

• Να αριθμεί περί τις 2,000 άνδρες. Ο διοικητής να προέρχεται από ευρωπαϊκή χώρα και κατά το 1/3 τουλάχιστον, τα μέλη να προέρχονται από τις εγγυ